Futbol ; Faİr Play, Cesaret, Mücadele ve Zafer...
Futbolcular etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Futbolcular etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10 Temmuz 2012 Salı

Hamit Altıntop Meselesi


Hamit Altıntop şüphesiz şu an en iyi yerli isimlerden biri, hatta belki de en iyisi, mevkii farkı gözetmeksizin. Oynadığı takımlar da bunu gösteriyor zaten. Oyun içi liderliği, sahanın her bölgesinde oynayabilmesi, 90 dakika bitmeyen konsantrasyonu onu üst düzey bir futbolcu yapıyor. Ancak bazı özellikleri de Bayern Münih ve Real Madrid'de tutunamayıp tersine Türkiye'de olay transfer olmasını sağlıyor. Bir kere tempolu değil. Yaşı o kadar ilerlememiş olmasına rağmen hızlı bir oyuncu olmadığını görüyoruz; bunu tecrübesi, aklı ve tekniğiyle kapatıyor. Yeterli mi? Galatasaray için, Türkiye ligi için yeterli olacaktır ama işte Münih'te, Madrid'de vasat bir oyuncu konumunda.

Fenerbahçe ile adı geçtiğinde beni o kadar heyecanlandıran bir isim olmamıştı. Bir kere şu kadroda onu koyacak yer yoktu. Sağ bek, sağ açık, sol açık, Alex'in mevkiisi zaten olmazdı. Geriye bir tek orta saha bölgesi kalıyor ki hali hazırda Mehmet Topal'ı defansif orta saha olarak düşünürsek Hamit mecburen çift yönlü orta saha olacaktı. İşte kritik nokta burası. Herkesin yorumu farklı olabilir, herkese de saygı duyuyorum fakat Hamit her maç üst düzey performans veremeyecekti o bölgede. Ben böyle düşünüyorum.

Ancak Galatasaray'a transfer olunca işler değişti. Melo'nun da kadroya katılacağını düşünürsek Selçuk - Melo - Hamit'li orta saha ligin fazlasıyla üzerinde olacak. Alex ve Mehmet Topal'ın yanında çift yönlü oynamak başka, Selçuk - Melo ikilisinin yanında oynamak başka. Ayrıca Fatih Terim'in 4-4-2 oynatacağı maçlarda da sağ açıkta oynayacaktır, ki en verimli olduğu bölge de orası zaten. Maliyeti beni ilgilendirmez, onu Galatasaraylılar düşünsün. Kağıt üzerinde şahane bir transfer olarak gözüküyor şu an. Fenerbahçe'ye atılan çalım da cabası.

Bu psikolojik üstünlüğü bertaraf etmek de Fenerbahçe yönetiminin becerisi olacak. Karşı yakada Hamit'i düşününce alınacak ismin tatmin edici olması zor görünüyor, bakalım bu kim olacak?

23 Ağustos 2011 Salı

Andrea Pirlo

Bayrak adam olmak zordur. Taraftarlar herhangi bir futbolcuya çok kısa sürede ısınabilir ama onu efsane mertebesine eriştirmek, kulübün sembol isimlerinden biri yapmak için futbolcunun meşakkatli yollardan geçmesi gerekir. İlk şart uzun yıllar o takımın formasını giymek elbette. Gol sevinçleri, saha içi performansı ve hırsı, liderliği kendisini taraftarın gözünde bayrak adam yapmaya yetebilir. Ama illaki iyi performans gerekir. Pirlo geçtiğimiz haftalarda ayrıldığı Milan için efsane bir isim mi tartışılır ama her futbolsever için unutulmaz bir futbolcudur. "Pirlo" deyince akla Milan, "Milan'dan 3 futbolcu say" deyince ilk akla Pirlo gelir.

Bayrak adam olmanın kendi içindeki en önemli rajonu ezeli rakibin formasını giymemek. Çok iyi performans gösterip giydiği forma altında taraftarlar nezdinde efsane olmayan futbolcular var, diğer futbolseverler tarafından çok sevilse de. Ronaldo en büyük örneği elbette, hem Real Madrid'de hem Barcelona'da unutulmaz performanslar sergilemiş ama ne oraya ne buraya monte olamamış, bayrak adam olamamış bir futbolcu. Inter ve Milan deneyimleri de ha keza. İbrahimovic daha yakın dönemden canlı bir örnek. Juventus, Inter derken şimdilerde Milan formasını terletiyor dev santrfor. Şüphesiz üç taraf için de özel duygularla anılacak bir futbolcu olmayacak.

Pirlo demiştik, konuyu dağıtmayalım. Pirlo deyince akla ilk Milan gelir dedik ama onun Milan'dan önce giydiği forma ezeli rakipleri Inter forması. 1998'de Brescia'dan transfer oldu ama 3 yıllık Inter kariyerinde çıktığı maç sayısı 22. Reggina ve Brescia'ya kiralık gitti, döndü derken 2001'de Milan onu kaptı. Ardından hikaye malum. Eşsiz bir teknik, mükemmel bir zeka, çift yönlü ortasahaların modern başlangıcı. İstikrarlı bir kariyer ve hem Milan'da hem İtalya Milli Takımı'nda kaptanlığa kadar yükseliş. Bir duran top ustası. Frikiklerde "Pirlo gibi attı" denecek kadar bu işin uzmanı olmuş bir futbol sanatçısı. Son iki sezondur temposundaki düşüklük ve sakatlıklardan dolayı istikrarını bozmuş gibi görünse de oynadığı her maçta takımının oyun içi lideri olan bir futbolcu.

Pirlo gibi oyuncuların futbol yaşantısı uzun sürer. En büyük özelliği tekniği ve aklı olan bu tür futbolcuların çok fazla koşmasına gerek yoktur. Pirlo bir Alex değil elbette hız konusunda ama Mehmet Topuz da değil. Del Piero hala futbol oynamaya devam ediyorsa paslarına, duran toplarına borçlu. Pirlo da Del Pierogillerden. Henüz 32 yaşında ve ben en az 3 sene daha istikrarlı bir şekilde futbol oynar diye düşünüyorum. O da öyle düşünmüş olmalı ki futbolu Milan'da bırakmak yerine Juventus'a transfer oldu. Del Neri başarısızlığının ardından koltuğa oturan Conte, kendi futbolculuk stilinin tezatı Pirlo'nun transferinden hoşnuttur kesinlikle, biz de öyleyiz. Kendisini siyah beyaz forma altında görmek garip oluyor, bambaşka bir adammış gibi geliyor insana ama Del Piero ve Pirlo gibi iki ismi birlikte izlemek farklı bir deneyim olacak.

Inter: 22 maç 0 gol
Milan: 284 maç 32 gol
Juventus 1 maç 0 gol

17 Haziran 2011 Cuma

Sihriyle Şampiyon Yapan Gerçek Bir Kahraman (Alex Değerlendirmesi - 2)


Aykut Kocaman bence sezon başında teşhisi yanlış koydu. Medyadaki genel akıma o da kapıldı. Her şeyi Alex bozuyormuş gibi, nokta bir bakışla Alex'i takımdan kesti. Fenerbahçe şu haliyle sınıf atlamadığı müddetçe, kadroda Alex varsa her zaman ilk 11'de oynamak zorunda. Takımın oyun yapısı ve futbolcu kadrosu başkasına imkan vermiyor zira.

Fenerbahçe'nin pek de sürprize yer vermeyen oyun yapısı kabaca bellidir yıllarca. Takımın oyun kurucusu Alex'tir ve hücumun yarısından fazlasını Alex üstlenir. Takım iyi de olsa kötü de olsa Alex bir şekilde skor üretir, bazen maç kurtarır, bazen de şampiyon yapar. Takım ona ayak uyduramadığı zaman, yani takımın geri kalanı yetersiz olduğu zaman şampiyonluklar elden gidiyor. Gerçi Alex'in takıma geldiğinden beri şampiyonluk yarışı içinde olmadığımız bir sezon hatırlamıyorum Aragones'li 2008-09 sezonu haricinde. Onun dışında Fenerbahçe sürekli şampiyonluğun en önemli adayı oldu ve sezon içerisinde Alex'ten bolca faydalandı. Fakat "Avrupa'da Alex'le Olmuyor" düşünce tarzına Aykut Kocaman da katılınca takımın başına gelir gelmez yaptığı ilk icraat Alex'siz bir takım yaratmaktı. Hamlelerini buna uygun olarak yaptı.

Sezon başındaki düşüncesi neydi Kocaman'ın? Kanatların birinci hücum yönü olduğu, hızlı bir 4-3-3 sistemiydi. Alex'in orta 3'lüde yeri yoktu. Haliyle Stoch ve Dia gibi iki kanat alınırken Alex yedek soyunmaya, ilk 11'de çıktığı maçlarda da oyundan alınmaya başladı. Fakat Aykut Kocaman'ın hesap edemediği ve bence Alex konusunda çuvalladığı nokta şuydu: Alex'in yokluğunda takımı hücumda kim sırtlayacaktı? İki kanat oyuncusu daha henüz uyum sorununu atlatmamışken, orta sahada Cristian Baroni ve Emre sezona hazırlıksız girmişken, takım nasıl hücum yapacaktı? Yapamayacaktı. Bu hamlenin başarısız olacağını anlayan Kocaman da zaten başka türlüsünün çok zor olduğunu anlayıp tekrar takıma Alex'i kattı ve yavaş yavaş galibiyetler gelirken ikinci yarının yıldızı Alex oldu.

Devre arasından güçlü dönüş, Alex'in moralsizliğini atlatması ve her futbolcunun bireysel performansının üzerine koymasıyla birlikte sezonun ikinci yarısında tarih yazıldı. Galibiyet almayı öğrenen takım, kötü de oynasa bir şekilde 3 puanı almayı bildi. Ve seri galibiyetlerdeki baş kahraman, sezonun ilk yarısında oynamaması için kitlelerin oluştuğu, "seneye gidecek zaten" diye tahminlerin yapıldığı, "Avrupa futbolunda 10 numara devri bitti" diye ukalalığın edildiği Alex'ti. Bazen kritik duruma giren maçların en mühim anlarında duran toplarıyla kilidi açtı, bazen arkadaşlarını hareketlendirdi, tribünleri ayağa kaldırdı, yapılamayacak şeyleri yapıp atılamayacak golleri attı. İki büyük derbi maçında resmen takımı kurtaran adamdı. Galatasaray ve Beşiktaş maçlarında Fenerbahçe'nin attığı 6 golün tümünde imzası vardı. "Büyük maçlarda oynamıyor yeaa" diyenlere selam olsun...


Biraz taktiksel detaya girecek olursak Alex'le ilgili söylenecek önemli şeyler var. Alex, pas yapma konusunda pek başarılı olmayan (bence) Fenerbahçe orta sahasının hücumla olan bağını kurdu, köprü vazifesi gördü. Efsanevi oyun zekasını sahada durması gereken yer konusunda çok iyi kullandı, her zaman müthiş bir pas alış mesafesine geçti ve az top kaybıyla topu kaleye yaklaştırdı.

Fenerbahçe'nin, sezonun ikinci yarısının ortasından itibaren uyguladığı defansif düzenin ana hattını da Alex çizdi. Fenerbahçe öne geçtiği maçlarda skoru korumak adına saha içinde yer değişiklikleriyle defansif direnci arttırdı. Diziliş 4-2-3-1'den defansın ön planda olduğu bir 4-3-3'e geçti. Sağ kanat Mehmet Topuz ortaya yaklaştı ve 3'lünün bir parçası oldu. Santrfor Niang ise kanatlardan birine geçti, defansif bir kanat oyuncusu oldu. Alex ise tek forvet olarak en uca kondu. Birçok yönden bu diziliş bana geçen senenin Inter'ini hatırlatıyordu. Hatırlayın Eto'o'nun sol bekliğe evrilişini, ilerde yalnız duran hedef adam Milito'nun fırsatları değerlendirmedeki müthiş ustalığını.

Fenerbahçe bu şekilde skoru korumayı başarıyor, topun arkasına sağlam geçiyor, defansif bir takıma bürünüyordu. Fakat topun sahibi olunduğu anlarda ise bir kısırlık meydana geliyordu. Normalde takımın oyun kurucusu olan Alex, en uca geçince Fenerbahçe orta sahası pas yapmakta sıkıntı çekiyordu. Emre istikrarlı bir şekilde bir takımın oyun kurucusu olacak kapasitede değil. Mehmet Topuz'un oyun görüşü çok zayıf, Selçuk'u saymıyorum zaten. Haliyle yerden pasla ileriye taşınamayan top, kanatlara akan Niang ya da Stoch'a havadan gönderiliyordu. Aykut Kocaman muhtelemen Alex'in sahte 9 özelliğini göstermesini bekliyordu fakat topun bir şekilde Alex'e ulaşması lazım ki Alex etkinliğini gösterebilsin. Fenerbahçe orta sahası topu ileriye taşımakta sıkıntı çekince en uca konan Alex pek bir varlık gösteremedi.


En başa dönüp birkaç şey söyleyip yazıyı bitirelim. Aykut Kocaman'ın Alex'le olan sıkıntısını aşağıdaki yazılardan birinde söyledim. Tekrarlayayım: Top kaybedildiğinde Alex'in yapmadığı presler orta sahada bir şeffaflığa neden oluyor, o bölgedeki delikten faydalanan rakipler hızlı bir şekilde orta sahayı geçiyorlardı. Geçmiş yıllarda Fenerbahçe'nin defansif orta sahaları Alex'in pres yetersizliğini nispeten kapatıyorlardı fakat bu sezona hem Emre hem de Cristian Baroni çok kötü girdi, onlarda da pres yapmama özelliği baş gösterdi. Haliyle bu eksiklik anormal derecede göze batıyordu. Aykut Kocaman da takımın orta saha yapısını değiştirmek yerine tek bir kişiye yükledi sorumluluğu: Alex'ten daha çok koşmasını istedi. En azından rakibiyle beraber hareket etmesini, daha geniş alanda oynamasını, daha hareketli olmasını istedi. Ve bunu başardı da. Alex rakibini kovalayan, nispeten pres yapan, hatta rakibinin ayağına kayıp top kapan bir adama dönüştü. Bu dönüşümü irdelerken başka bir adam haline gelen, hem de bu yaşta, Alex'i alkışlamak gerekir. Alex dönüşürken takım da kendine gelmeye başladı. Fenerbahçe orta sahası daha dengeli, daha güçlü oldu; haliyle Alex artık tartışılmaktan kurtuldu. Bu dönüşüm takımı da etkiledi elbette ve Alex maç kurtardı, müthiş goller attı, sezonu son haftaya taşıyan adam oldu.

Sonuç

Sezona her anlamda kötü giren Fenerbahçe'de teknik direktör bunun faturasını Alex'e kesmeye niyetlendi fakat takımın geri kalanının da Alex'ten pek farkı olmadığını görünce Alex'i tekrar takıma dahil etti. Ardından takım düzelince Alex kalitesini ortaya koydu, takımı sırtladı, baş kahraman oldu ve gönderilsin diye kampanya yapılan adam açık ara farkla sezonun gol kralı oldu. Tarih bu sezonu Alex adına bambaşka yazacak.

Alex de Souza'nın bir fan sitesi var. Tavsiye ederim. Tıklayın.

14 Haziran 2011 Salı

Alex de Souza ve Büyük Maçlar Meselesi (Alex Değerlendirmesi - 1)


Alex'in güzel futbolculuğunu ya da insanlığını anlatmanın anlamı pek yok, tekrara giriyor zira. Ne kadar büyük bir futbolcu olduğuna dair çok fazla övgü dolu yazılar okuduk, yorumlar dinledik ve uzuun yılların ardından çocuklarımıza, küçüklerimize heyecanla anlatacağımız bu adamı canlı canlı izlemenin keyfini çıkarıyoruz. Alex her sezon tartışıldı, hem sezon başında hem içinde. Skora olan katkısına dair zaten yapılabilecek bir eleştiri yok. Ama uzun yıllar boyunca Alex'le ilgili söylenegelen şey büyük maçlardaki etkinliği. Alex karşıtı olanların çoğunun benzer argümanlarla Alex'i yermeye çalıştığını görüyorsunuz. Alex büyük maçlarda (büyük maçlar?) küçük maçlardaki kadar (küçük maçlar?) kendini gösteremiyormuş, takımı kurtaramıyormuş, aslında abartıldığı kadar büyük oyuncu değilmiş.

Şimdi eleştirilerin mantıksızlığı kendi içinde belli oluyor aslında ama şunu söylemek lazım. Futbol, 11 kişiden oluşan iki takımın karşılaştığı bir spordur. Hiçbir futbolcudan tek başına takım kurtarması normal bir şey olmadığı gibi, normal bir insanın bir futbolcudan böyle bir şey beklemesi de anormaldir. Alex haricindeki 10 futbolcudan her biri her şampiyonlar ligi maçında maç kurtarıyor da, sıra Alex'e gelince iş yapamıyormuş gibi bir hava estiriliyor. Kaldı ki bahsedilen arena "Şampiyonlar Ligi" arenası. Yani maç kurtarmasını beklediğiniz oyuncunun bu maç kurtarma olayını hangi mecrada yapacağını iyi gözden geçirin. Dünyanın en iyi birkaç futbolcusundan biri olan Rooney, CL finalinde takımını kurtarabildi mi? Tüm maçı bir futbolcuya endeksleyip takımın aldığı her sonucu o futbolcuya yükleyen, eleştirileri takım olarak değil de bireysel olarak yapan medya, insanların tüm fikriyatını değiştiriyor. Hal böyle olunca gerçekler çok kolay biçimde görmezden geliniyor.

Nedir o gerçekler? Alex'in, Şampiyonlar Ligi ve UEFA (yeni adıyla Avrupa Ligi) kupası istatistikleri. Alex Fenerbahçe'ye geldiği 2004-05 sezonundan beri 39 defa Avrupa maçına çıktı. Ve bu 39 maçta 9 kez gol atıp 16 kez de asist yaptı. Yani 39 maçta 25 kez skora katkı yaptı. Büyük maççılar'a özel not: Bu istatistikte eleme maçları sayılmadı, yani direkt olarak grup maçları dikkate alındı. Ve Alex bu süreçte Fenerbahçe'nin 2007-08 sezonunda Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek finale çıktığı sezon takımının kaptanıydı ve 2 eksik maçla turnuvanın asist kralı oldu. Büyük maççılar acaba oynadığı maçlarda %64 oranında skora katkı yapıp takımının çeyrek finale çıkmasında en büyük pay sahiplerinden biri olan ve aynı zamanda 2 eksik maçla CL'nin asist kralı olan bir adama bu eleştirileri yaparken biraz acımasız davranmıyorlar mı?

Şiir gibi top oynanan Inter maçında takımının tek golünü atan Deivid'e muazzam bir çalımın ardından "İyi orta gol getirir"cilerin yüreklerini hoplatan bir pas atıp alkışı hak eden futbolcu Alex'ten başkası mı ? Ya da CSKA Moskova maçında göğsünde erittiği topu ölü noktaya gönderip turnuvanın o sezonki en güzel gollerinden birini atan kim ?

Bir sinir bozucu durum da Alex'in Fenerbahçe'yi Avrupa maçlarında bir kişi eksik oynattığı yönündeki eleştiriler. Sanki Alex'ten önceki dönemde Fenerbahçe Avrupa'da çok başarılı, sürekli yarı finalleri zorlayan, müzesinde 3 Avrupa kupası bulunan, elit kulüplerden biriydi de Alex gelince işler bozuldu. Ya da Avrupa maçlarında Fenerbahçe'nin Alex haricindeki 10 oyuncusu süper oynuyor da bir tek Alex sırıtıyor. Kaldı ki Fenerbahçe'nin Avrupa macerası Alex'ten önceki dönem ve Alex'ten sonraki dönem olarak ikiye ayrıldığında ikinci dönemin daha başarılı olduğu da bir gerçek.

Fenerbahçe'nin rakiplerinin taraftarlarını kızdıracak son paragraf: Küçük maçların adamı denilen Alex, kariyerinde Beşiktaş'a karşı 20 maçta 12, Galatasaray'a karşı 6, Trabzonspor'a karşı ise 4 golü var. Şimdi bu durumda üç büyük ezeli rakibine karşı 7 sezonda 22 gol atan mı Alex küçük yoksa bu gol attığı takımlar mı?

Serinin ikinci bölümünde Alex'in bu sezonki değerlendirmesi olacak.

Not1: 3. paragraftaki istatistikler Papazın Çayırı blog'dan alındı.

Not2: Alex de Souza'nın yeni açılan bir fan sitesi var. Tıklayın.

22 Şubat 2011 Salı

19 Şubat 2011 Cumartesi

Pele vs. Sezer Öztürk



Oy oy oyy... Şu an yerinde olmak isteyeceğim en son adamdır Sezer Öztürk... Tarihi bir ayar yemiş.

14 Şubat 2011 Pazartesi

Miroslav Stoch'un Performansı


Miroslav Stoch var olan saf yetenekleriyle muazzam bir oyuncu. Top tekniği, zekası, çalımları ile her an tehlike yaratabilecek bir oyuncu. Çelimsiz yapısını da dar alanda yaptığı kıvrak hareketlerle törpülüyor. Geçen sezon Twente'de oynadığı futbolla devlerin gözüne girmesini sağlayan da bu özellikleri. Hücumcu 4-3-3'ün sol kenarında oynuyordu ve Hollanda'da görmeye alışık olduğumuz boş alanları iyi değerlendiriyordu. Toplu ve topsuz vaziyette yaptıkları zevk veriyordu izleyenlere. Geçen sezon Avrupa Ligi'nde Kadıköy'de oynanan Fenerbahçe - Twente maçında da 90 dakikanın sahadaki yıldızıydı. Gökhan Gönül'ün Fenerbahçe kariyerindeki en çok zorlandığı maçı yaşatmıştı kendisine. Hatta "Keşke bizde olsa" diye maçı birlikte izlediğimiz bir arkadaşıma dilekte bulunduğumu da çok net hatırlıyorum.


Bu bakımdan Stoch'un sezon başında Fenerbahçe'ye transfer olması beni bir hayli sevindirdi, heyecanlandırdı. Tuncay'ın gidişinin ardından vasatlaşan sol ön tarafa ilaç gibi gelecekti. Uğur Boral'ın kifayetsiz oyununu Stoch'la unutacak, sol kanatta vasatlaşan Özer'e sağ kanatta daha çok serbestlik gelecekti. Maç içerisinde belki de uzun yıllardır Alex'ten sonra en fazla heyecanla topun ona gelmesini beklediğimiz bir yıldızımız olacaktı.


Ama beklentilerin hiçbiri şu ana kadar yerine gelmedi. Sezonun ilk yarısında Karabükspor maçına kadar olan hemen hemen her maçta ilk 11'de sahaya çıktı. Ardından Aykut Kocaman'ın gözünden biraz düştü ve kalan son iki maçta da oyuna sonradan girdi, sezonun ikinci yarısında oynadığı bir maç ise yok.
Karabükspor maçı da dahil olmak üzere bu maça kadar olan bölümde Stoch'un performansı kimseyi memnun etmedi. Sebebi de Aykut Kocaman'ın oynatmaya çalıştığı futbolun neticesinde ortaya çıkan kaos futboluydu. Stoch ayak uyduramadı bu karmaşaya.

Fenerbahçe'nin oynamaya çalıştığı, Aykut Kocaman'ın görmek istediği futbolu şöyle özetlemek mümkün. Topa sahip olan ve kazandığı topun hemen ardından sahanın bütününe yayılan, yeşil alanın her bölgesini kullanmaya çalışan hücumcu bir takım. Yaratmaya çalıştığı buydu hocanın. Fakat bunu yaparken birçok radikal değişiklikler yaptı, ya da var olan düzeni bozdu. Fenerbahçe'nin yıllardır oynamaya çalıştığı futbol bellidir. Savunmayı ön plana çıkaran, takım savunmasını iyi yapan, topa bolca sahip olan ama bu sahip olmayı yalnızca skor üretmek için değil rakibi sindirmek için yapan, riski minimuma indirilmiş bir takımdı. Daum, Zico, Aragones ve tekrar Daum dönemlerinde bu sistem değişmedi. Savunma derinde kuruluyordu. Özellikle Zico'nun ardından Lugano, Edu ya da stoper mevkiinde kim oynuyorsa, orta sahaya pek fazla yakınlaşmadılar. Önlerinde oynayan savunmacı orta saha oyuncularından aldıkları destekle de rahatladılar. Oyun kurma işlevini de üstlenmediler, daha çok hemen önlerindeki orta saha elemanına ya da kenarlardaki beklere verdiler topu. Aykut Kocaman'ın değiştirdiği birinci unsur buydu. Sezon başında her takıma verilen rekor sayıdaki pozisyonlara tekrar bir göz atın. Lugano - Bekir ikilisinin hep ileride yakalandığı, takımın gerideki oyuncularının en fazla 4 ya da 5 sayıda olduğu, ikiye bölünmüş bir takım göreceksiniz. Hatlar arası bağlantı kopuyordu, oyuncular birbirlerine çok uzaktı, yardımlaşma denen bir şey yoktu ve haliyle takım sezona her kulvarda rezil bir giriş yaptı.


Takımın verdiği pozisyonlar yüzünden tedirginleşen Cristian Baroni hücuma çıkamadı, adeta üçüncü bir stoper gibi ceza sahası ile orta saha arasındaki 20 metrelik alanda kendisini sınırlandırdı. Emre'nin temposu tüm takıma yetmedi ve Aykut Kocaman yüzünden performansı düşen Alex takıma katkı veremedi. Mehmet Topuz'un başı kesilmiş tavuk gibi ordan oraya koşturmasını ve takımın pas etkinliğine olan sıfır katkısını da buna ekleyince, ileride yalnızlaşan ve Güiza'yı aratmayan Niang ve Stoch'un neden performanslarının düştüğünü görebilirsiniz. Niang'ın sezona iyi bir giriş yaptığını söyleyebilirsiniz ama yalnızca golle değerlendirmemek lazım. Gollerin haricinde çok yalnız kaldı Niang. Nerde kalmıştık? Stoch'un ve Niang'ın yalnızlığından. Sebebi de bu orta sahadaki karaktersizlikti işte. C. Baroni'nin gitgide stoperleşmeye başlaması, Emre'nin, Alex'in ve Mehmet Topuz'un etkisiz oyunları yüzünden top ileriye taşınamıyordu. Pas kanalları çok çabuk tıkanıyor, tek çare olarak da uzun toplar görülüyordu. Ancak Niang'ın indirdiği topları alan yoktu, Stoch ise o boyu yüzünden topları indiremiyordu.



Stoch'un veriminin düşmesinin ana nedeni bu. Fenerbahçe'nin orta sahadan ileriye top taşıyamayışı. İlerde çoğalamayan takım rakibini bozamaz, rakip defansta boşluklar yaratamaz. Haliyle kanat oyuncularının verimi düşer. Fenerbahçe rakibini hiç eksik yakalamadığı için, Stoch istediği alanların hiçbirini bulamadı. Hollanda'da bulduğu boş alanları iyi değerlendirip içeri kat ediyor, ceza sahasına giriyordu. Ama bunları yapması için ilk önce o boş alanları bulması lazım değil mi? Rakipler Fenerbahçe'ye o alanları vermiyordu işte. Hollanda'da kaleye yakın oynayan ve 4-3-3 için ideal bir sol kanat oyuncusu olan Stoch, kaleye yaklaşamayan Fenerbahçe'de etkisizleşti. Takım rakip ceza sahasına uzak oynayınca Stoch da kaleye yaklaşamadı ve izlemeye alışkın olduğumuz o aksiyonlarından hiçbirini gerçekleştiremedi. Haliyle koca ilk yarıyı 1 golle kapadı.

Takım kötüyse oyuncunun bireysel performansıyla bir şeyler yapmasını beklersiniz. Şöyle iki çalım atacak, uzaktan bir şut çekecek veya liderlik yapıp takımı ayağa kaldıracak, falan. Stoch bunların da hiçbirini yapamadı. Çünkü Türkiye Ligi'nin fiziki şartlarına ayak uyduramadı. Yapısı öyle bir şeye uygun değil zaten. Rakip topa ayağını uzatınca ayağını çekiyor, veya vücut vücuta mücadele edemiyor, çoğunlukla yere düşüyordu. Aykut Kocaman'ın istediği o "ısıran takım" kimliğine de uymuyordu haliyle. Stoch böyle bir oyuncu değil.

Kocaman'ın Stoch'tan vazgeçip Issiar Dia'ya daha çok şans vermesinin açıklaması ise çok basit. Dia fiziki olarak daha iyi, daha diri, daha kuvvetli bir oyuncu ve Stoch'tan daha hızlı. Takımın son zamanlardaki çıkışında bulduğu şansları da iyi değerlendirdi ve takımın bankolarından biri oldu.

Ancak ben Stoch konusunda karamsar değilim. Hala bu takımda iş yapabilir. Zira Fenerbahçe ilk yarıdaki vasat Fenerbahçe değil. Birçok yönden kendini geliştirdi takım. Artık savunma daha derinde kuruluyor ve orta saha oyuncularının rolleri daha belirgin. Alex'in ve Mehmet Topuz'un yükselen performansları da hücumda Niang'ın yalnız kalmasını engelliyor. Artık Fenerbahçe rakibi hataya zorluyor ve boş alan buluyor. Stoch bu takımda iş yapabilir.

Ayrıca kontr-ataklardaki bariz bir şekilde görülen sıkıntı var. Rakip boş yakalansa dahi bunu değerlendirecek bir planı yok takımın. Yanlış pas ve şut tercihleri takımın farkı açmasını engelliyor. Aykut Kocaman Stoch'u bu şekilde de değerlendirebilir. Boş alanlarda Stoch etkinliğini gösterebilir.

Benim hala umudum var.

Not: Bu uzun yazıyı sıkılmadan sonuna kadar okuyanlara teşekkür ederim. Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?

3 Şubat 2011 Perşembe

Yakışır!

İngiltere'de boşa geçen uzun yılların ardından şansını Almanya'da arayacak Tuncay. Hoeness'ın ve Tuncay'ın yüzündeki gülümsemeye bakacak olursak her iki tarafın da beklentisi yüksek sanırım. Umarım başarılı olur ve en kısa sürede tekrar sarı lacivert çubukluyu sırtına geçirir...

24 Ocak 2011 Pazartesi

Cavani'nin Yükselişi


Açıkça söylemek gerekirse Edinson Cavani'yi geçen sene yaz döneminde oynanan 2010 Dünya Kupası maçları öncesinde bilmiyordum. Adını duymuş olmakla birlikte, hiçbir maçını 90 dakika izlememiş; dahası kendisi hakkında bir fikir türütecek kadar bilgi sahibi olmamıştım. Geçen sezon Palermo ile yaptığı işler takdire şayandı; bir iki golünü görüp es geçmiş, yeteneğini göz ardı etmiştim. Ardından benim Dünya Kupası'ndaki desteklediğim takımlardan olan Uruguay ile birlikte oynadığı futbol dikkatimi çekmişti. Teknik direktör Oscar Tabarez, ona grup maçındaki Fransa maçı haricindeki tüm maçlarda ilk 11'de görev verdi ve çoğunda 90 dakika sahada kaldı. Uruguay'ın taktik ile mücadele gücünün müthiş karışımında en göze çarpan futbolcuydu Cavani. Forlan ve Suarez'i kanatlardan besliyordu. Ceza sahasına girişleri, top tekniği ve futbol aklı ile farkını belli ediyordu. Ancak bir olumsuz özelliği vardı; çok fazla ofsayta düşüyordu. Buna rağmen kupayı 1 golle kapadı.


Benim Cavani'yi takip edişim de Dünya Kupası'nın hemen ertesine denk gelir. İtalya Ligi'nde Palermo'dan Napoli'ye transfer olurken yanılmıyorsam eşine az rastlanan bir bonservis bedeli ödendi kendisine. Serie A içi transfer çarkında bir futbolcuya 20M £ ödenmişliği pek nadirdir. Cavani'den beklentiler yükseltildi haliyle. Ancak çok kısa sürede yaptıkları ile beklentileri karşıladı demek yanlış olmaz. Napoli'nin ligin tepesini zorlayışında ve Avrupa Ligi'nde gruptan çıkmasında en önemli pay sahiplerinden biriydi.
Serie A'da 18'i ilk onbirde olmak üzere 21 maçta forma giydi ve bu maçlarda toplam 14 gole imza attı. Avrupa Ligi'nde oynadığı 6 maçta 5 gol atarak, belki de "tartışmasız" bir şekilde bu başarıda en büyük pay sahibi oldu. Zira Steau Bükreş maçının 90. dakikasında attığı altın gol, onlara 3 puanı getiren ve aynı zamanda gruptan çıkaran goldü.

Ligde yine attığı son dakika gollerinin yanı sıra Juventus'a attığı 3 gol ile bu sezon gerçekten formda olduğunu kanıtladı. Dünya Kupası'nda parlayıp, kendini pazarladıktan sonra yatan futbolculardan olmadı.

Oldukça uzun boylu olmasına rağmen gayet atletik, çok çabuk aralara sızabilen ve top tekniği çok iyi olan; kafa toplarına hakim, takım arkadaşlarıyla uyumlu ve gayet zeki bir futbolcu izlenimi verdi bana izlediğim maçlar içerisinde. Takımı kötü gitse dahi maç kurtarabilecek kapasitesi var ve bu yönüyle oldukça tehlikeli. Bu çıkışında Napoli'nin birbirine uyumlu futbolcularının da oldukça payı var elbette; başta Marek Hamsik, Gargano ve Lavezzi olmak üzere...


Bu 23 yaşındaki yükselişteki yetenek, takip edilmesi gereken bir yetenek. Ve bu gidişle Napoli'de kalmayacak gibime geliyor. İleride bir Chelsea, bir Real Madrid neden olmasın?..

3 Kasım 2010 Çarşamba

Ulan Kezman!..


Partizan, PSV ve Atletico Madrid'de attığı gollerin devamını getirebilseydi gelmiş geçmiş en büyük golcülerden biri olabilirdi ancak istikrarsızlık başına bela oldu. Fenerbahçe'de dikiş tutturamadı, PSG'ye gitti, yine kötüydü ama kovmayıp Zenit'e kiralık verdiler, geri döndü ve bu sefer PSG ile ilişkisi tamamen bitti. Sözleşmesini fesh ettiler. Ortada kaldı Kezman. Bir zamanların aranan yıldızı, şimdi sözleşmesiz beklemede.

Her çıkışın bir inişi vardır Kezman kardeş...

2 Kasım 2010 Salı

Emmanuel Riviere


Fransa Ligi'nin en güzel yanlarından biri ateşli taraftarları. Oynanan futbol bir yerden sonra sıkıyor, desteklediğim takım St. Etienne de kötü gidiyorsa, belli başlı takımların kendi aralarında oynadığı maçlar dışında çok fazla takip edemiyorum. Yine de takip edilmesi gereken bir lig tabii...

Ben de geçen seneden beri bu lig üzerine biraz daha yoğunlaştım, en azından haftada 1-2 maç izlemeye başladım ve geçen sezonun başından beri bir oyuncu benim ilgimi çekmeyi başardı. O da St. Etienne'in genç forveti Emmanuel Riviere.

Riviere, henüz 20 yaşında ve saf bir forvet oyuncusu. Fransa'nın Sainte-Luce beldesinde bulunan Clairefontaine futbol akademisinde futbola adım atıyor. Yıllarca orada eğitim gördükten sonra oturduğu yere de yakın olan kulüp St. Etienne, bu yeteneği keşfediyor ve 2007 yılında kadrosuna katıyor. O yıl B takımında oynadığı 22 maçta 7 gol atıyor ve ertesi sezon kendisiyle 3 yıllığına profesyonel sözleşme imzalanıyor, sırtına 29 numaralı forması geçiriliyor ve A takıma yükseliyor. Ancak fazla forma şansı bulamayıp 8 maçta 1 gol atıp tekrar B takımına dönüyor. Ancak işin rengi burada değişiyor. Benim takip etmeye başladığım dönem olan geçen sezonun başından itibaren, A takımda düzenli olarak forma giydi ve 30 maçta attığı 8 golle bu genç yaşında hiç de fena bir istatistik ortaya koymadı... Bu sezon oynadığı 11 maçta ise 2 golü var.

İlk profesyonel maçına 3 Ocak 2009 tarihinde Fransa Kupası'nda Bordeaux karşısında çıktı. İlk profesyonel golünü ise 31 Ocak 2009 tarihinde yine Fransa Kupası'nda Lyon'a attı. Fransa'nın bütün alt yaş milli takımlarında forma giydi ancak henüz A milli olmuş değil.

Bu tanıtma kısmının ardından birkaç gözlem yazayım. Riviere, birçok özelliğe sahip. Fiziği gösterişsiz, cılız gibi dursa da aniden patlamaya hazır bir bomba gibi. Hızı vasatın üzerinde, top kontrolü çok iyi, tekniği iyi, adam geçebiliyor, cezasahasında nerede duracağını çok iyi biliyor. Çok zeki bir futbolcu, eğer herhangi bir maçını izlediyseniz ne demek istediğimi anlayabilirsiniz. Yaptığı hareketlerin tümünün bir nedeni var, sahada boş boş dolaşmıyor. Cezasahasındaki etkinliğinin yanısıra, Mamadou Niang misali cezasahasının dışında da gayet iyi bir ortasaha oyuncusu gibi.

Bu özellikleriyle birlikte Sercan Yıldırım'a benzetebilirsiniz, ki ben de benzetiyorum ve ne yazık ki Riviere'nin de son vuruş yeteneği biraz zayıf. Toplara sert vuramıyor. Bu yönünü geliştirmesi lazım lakin Sercan'da olmayan bir özelliği de var; o da kafa toplarına hakim olması.


Kısacası Riviere, hemen hemen her özelliğe sahip, özelliklerinin hiçbiri mükemmel değil ancak her şeyi yapabilecek kapasitede ve yaşı ilerledikçe, takımında daha fazla süre aldıkça ve goller attıkça daha iyi bir futbolcu olacağına kesin gözüyle bakıyorum. Eğer bir gün St. Etienne'nin maçına rastlarsanız, bu "Aziz" rütbesine yükselmesi çok da zor olmayacak olan futbolcuyu mutlaka izlemenizi öneririm.

Zarif Hareketler blog scout ekibi Fransa'dan bildirdi...

23 Ekim 2010 Cumartesi

Iker Casillas


Bizim ülkede 100 maçta forma giyene anında "Efsane" sıfatı yakıştırıyorlar. Efsane olmanın oynadığı maç sayısıyla alakasının olmadığını anlayamayanlar Sabri'yi de yapsınlar bakalım efsane. Carrager 2 ay önce Liverpool'da 500. maçına çıkmıştı. Efsanenin kralı o zaman. Casillas ise bambaşka. Hem Real Madrid'in hem de İspanya Milli Takımı'nın kaptanı. Bundan 8 ay önce Real Madrid ile 500. maçına çıkmıştı müthiş eldiven. Bugünkü Racing Santander maçında ise 527. kez bu formayı giyerek kulüp tarihinin en çok maça çıkan 10. futbolcusu oldu. Önünde aynı sayı ile Roberto Carlos var, onu egale etti. Bir maç daha oynarsa 9. olacak. 8. olması için ise 559 maçta oynayan bir başka Madrid efsanesi Pirri'yi geçmesi gerekiyor. Önünde oynayacağı uzuun yıllar olduğunu düşünürsek, listenin tepesine de çıkar Casillas. Oynadığı maçtan bağımsız olarak; gerçekten de şimdiden efsane olmuş durumda. Gerçek bir kaptan, lider, takımın en önemli isimlerinden... Boşuna Casillas olmuyorsun yani, boşuna kaptan yapmıyorlar seni...

1- Manuel Sanchis (712 maç)
2- Raul (655 maç)
3- Santillana (643 maç)
4- Francisco Gento (605 maç)
5- Fernando Hierro (598 maç)
6- Jose Antonio Camacho (577 maç)
7- Michel (560 maç)
8- Pirri (559 maç)
9- Roberto Carlos (527 Maç)
10- İker Casillas (527 Maç)

17 Ekim 2010 Pazar

Lokumdu, Dinamit Lokumu Oldu!


Arda’nın gözyaşları, bu mağduriyet ve “Türkiye’de çok sıkıntı var” cümlesi nasıl izah edilir? Arda sadece kendisi için mi yoksa “susturulanlar” adına da mı ağladı?

Sanki sigara dumanı altında illegal bir kumar masası etrafında futbolun patronları, medyanın büyük göbekli, kalın enseli yorumcuları oturmuş, Arda’nın üzerine bahse giriyor. Arda jokey de olsaydı kaderi bu olacaktı. Manken olsaydı podyumda en iyi o yürümeliydi, şarkıcı olsa Sezen’den şarkı alabilmeliydi. Doğuştan böyle bir çocuk zira, belli ki ne yapsa dikkat çekecekti. Ne yapsa hedef olacaktı, ne yapsa sıradışı olacaktı. Arda ne yaparsa yapsın günün birinde ağlatılacaktı.

MAHALLE BASKISI

Belki de senelerdir, mahalle baskısı denilen şeyin yeşil sahalar için tasarlanmış versiyonunu en çok Arda yaşıyordu. Sık sık kendini hatırlattı: “Ben bu memleketin öz çocuğuyum. Yani bu mahalledenim!” Lakin, Arda mahallede otobüs bekleyendi, antrenmanlara trenle, otobüsle gidendi. Gençti, herkesin gözbebeğiydi. Arda’yı önümüzden kovmadan önce kalpten kovmak gerektiğinden, düğmelere basıldı. Önce Facebook’tan genç bir kızla öpüşürken çekilen fotoğrafları sızdırıldı; Arda öpüşemezdi! Arda’nın genç bir erkek olduğu daha o günlerde kabul görmüyordu.

Medyanın tüm yorumcuları Arda’nın altındaki ateşi harladı, Arda ısındıkça güleryüzü gitti yerine kıvılcımlar saçan gergin Arda geldi. Bir FB maçı esnasında Semih’in boğazına yapıştı, antrenmanda takım arkadaşı Caner’le yumruklaştı, bir Bordeaux maçında rakibi Jurietti’nin göğsüne kafa attı.

BU YÜKÜ KALDIRAMAZ MI?

Zamanında türlü pisliğe bulaşmış, ne sağlığına ne ahlakına dikkat etmemiş futbolcular tahtaya çıktı ve Arda’ya ders vermeye çalıştı. “Arda bu, ne uzar ne kısalır”, “ denildi. Halbuki tam da Arda’nın yaşlarında göbekleri yüzünden geri geri koşamayanlar da onlardı... Şimdi yorumcu koltuğuna oturunca, oradan yıldızlar başka mı görünüyordu? Ülkede herkes tef gibi gerilmişken, Arda’nın sakin olması, ağzından çıkanı kulağının duyması istendi. Gözümüzün önündeki çocuğa, aklında gitmek yokken, Arda da yıldız mı?”“Git” denildi. O “Gideceğim” dediğinde, “Giderse bir halt beceremez” denildi. Bomba kuruldu, kuruldu, patlayınca herkes bir şaşırdı. Lokum gibi çocuk, dinamit lokumuna döndü. Halbuki sezon böyle başlamamıştı, o takımın kaptanıydı, takımı sırtlayacakken kendisini ayaklar altında buldu.

NİYE AĞLAYACAĞIM?

Arda, Florya kokuyordu. Arda terini Galatasaray için, Milli Takım forması için akıtıyordu. Arda’nın iki ailesi vardı, biri Florya’da sahip çıktıklarıydı. Kız arkadaşına sinema kapatan da ona iki çay getiren öksüz çocuğa 500 TL veren de Arda’ydı. 11 yaşından beri “Galatasaray”dan başka bir şey demeyen, yeşil sahada koşmaktan yorulmayan Arda; konuya bir şekilde cinsel organdan giren, belki de “pubis”i “penis” anlayan yorumcular sayesinde sonunda isyan etti. Arda için kurulan tüm cümlelerde “marka değeri” bir şekilde yer aldı, marka markaj oldu. Bu kadar sert markajı hak etmedi.

Arda “Konuşturmuyorlar” derken kim bilir daha neler söylecekti ama yine de takımının “marka ve borsa değerini” düşünüp sustu. Sonunda topa sert girdi, ülkede bir şekilde susturulan herkes için konuştu. Onunla yaptığım röportajda, “Kaptanlık senden alınırsa üzülür, ağlar mısın?” diye sorduğumda, “Yoo, hiç ağlamam. Niye ağlayacağım” demişti. Şahsen ben de onun bir gün ağlayacağını hiç düşünmemiştim. Ama şimdi ailesini üzdüğü için, kız arkadaşıyla tüm bunların ortasında kaldığı için çıkıp isyan edip ağlıyordu. “Şerefsizlik diz boyu” dediği an tarihe geçti. Belki de ona sahip çıkmanın vakti geldi. Bu isyan onarılmazsa, Arda’nın kasığı gibi yırtık kalbi dikilmezse, herkes onun lafını önüne alıp düşünmeli: “Türkiye’de büyük sıkıntı var!”

Elif Key / HT Pazar

26 Eylül 2010 Pazar

1961-62'de Fiorentina ve Palermo


1961-62 sezonunda Fiorentina kadrosu...

Fiorentina'lı Can Bartu

1961-62 sezonunda Palermo kadrosu

Palermo'lu Metin Oktay

Türk futbolunun iki efsane ismi Can Bartu ile Metin Oktay ülkemizden yurtdışına giden ilk futbolcularımızdan... İlk önce Can Bartu Fenerbahçe'yi bırakıp Fiorentina'nın ortasahasına, ardından Metin Oktay Palermo'nun forvetine gidiyor... Metin Oktay o sezon 12 maçta 3 gol atarak başarısız bir sezonun ardından geri dönüp tarih yazmaya Galatasaray'da devam ederken; Can Bartu 14 maçta 4 gol atıp bir diğer Serie A ekibi Venezia'nın yolunu tutuyor... Venezia'da 30 maç oynayıp 11 gol atarak başarılı bir sezonun ardından Fiorentina'ya geri dönüyor. Eski takımıyla kötü bir sezon geçirip 10 maçta yalnızca 1 gol atıyor ve yine İtalya'da fena bir sezon geçirmeyeceği Lazio'ya transfer oluyor. Lazio'da 46 maçta forma giyip 11 gol atarak 6 yıllık İtalya serüvenine son verip Fenerbahçe'ye geri dönüyor ve artık "Sinyor Can Bartu" diye anılıyor...

Allah Kral Metin Oktay'ın mekanını cennet eyleyip Sinyor Can Bartu'ya uzun ömürler versin...

15 Ağustos 2010 Pazar

Mesut Nereye Gidecek?


Bugüne kadar Türk ismi taşıyan bir futbolcu için bu kadar dev kulüplerin koşuşturmasına şahit olmuş muydunuz? Dünya Kupası'nın en fazla parlayan isimlerinden Mesut Özil'in Real Madrid, Barcelona ya da Manchester United'tan birine gideceği konuşuluyor. 2 gün önce Mourinho verdiği demeçte Mesut'u istediklerini ancak kulübü Werder Bremen'in oyuncuyu satmaya yanaşmadığını söylemişti. Bugün de Ada basınında Manchester United'ın resmi web sitesindeki kadroya Mesut'un da isminin yazıldığı ve ardından tekrar silindiği haberi tartışılıyor. Barcelona'nın ise Fabregas'ın yerine Mesut'u alabileceği konuşuluyor. O fizikle İngiltere'de nasıl oynar bilemiyorum ama sanırım en çok da Barcelona forması giymek yakışır kendisine! Jose Mourinho'nun elinde ise bambaşka bir futbolcu olma şansı var. İleriki günlerde neler göreceğiz bakalım... Bilent Timurlenk'in deyimiyle; Mesut kimin olacak? Ya da kim Mesut olacak?

8 Haziran 2010 Salı

Juventus'un İki Hedefi


Resmi olarak 2002-03 sezonundan bu yana İtalya Şampiyonluğuna ulaşamayan Juventus eski günlerine dönmek istiyor. Bunun için de yoğun bir transfer harekatı var Torino ekibinde. İlk hedefleri Udineseli Simone Pepe. Oyuncu ve kulüple anlaştılar ve 10 milyon euro'luk bonservis bedelini 4 yıla yayacaklar. Pepe de "Juventus formasını giymeyi çok istiyorum. İmza mı? Sanırım Dünya Kupası'ndan sonra olacak" demiş. Dünya Kupası'ndan sonra ilk olarak Pepe ile oturacaklar masaya.

İkinci hedefleri ise şu sıralar Türk basınında en çok yer alan isimlerden biri olan CSKA Moskovalı Milos Krasic. Çokça sefer büyük bir lige gitmek istediğini ve kendisini daha iyi şekilde göstermek istediğini söylemişti. Bu yüzden Fenerbahçe'nin daha iyi teklifini geri çevirip Juventus'a gideceği konuşuluyor. Juventus Krasic ile prensipte anlaştı ancak kulübüyle bonservis konusunda anlaşamıyorlar. CSKA 15 milyon euro istiyor, Juventus ise 12.5 milyonda diretiyor. Bence en kısa zamanda orta yolunu bulup bu işi bitiriler. İmza mı? Juventus elini sıkı tutmak istiyor ve Dünya Kupası'ndan önce bu transferi halletme derdinde. Zira Krasic'in Dünya Kupası'nda göstereceği olası bir güzel performans, Juventus'tan daha çekici takımların transfer listesine girmesine sebep olabilir.

4 Haziran 2010 Cuma

Tanaka'nın 5 Günü


Hızlı yaşa hızlı öl! Japonya Milli Takımı'nın stoperi Markus Tulio Tanaka'nın 5 gün içerisinde yaşadıklarını böyle ifade edebiliriz belki. 5 gün önce İngiltere ile yapılan hazırlık maçında takımının ilk golünü attı ve öne geçirdi, sonra döndü kendi kalesine attı ve durumu eşitledi. Yetmedi takım arkadaşı Nakazawa da kendi kalesine bir gol atınca 2-1 yenildiler. Aradan 5 gün geçti, Japonya'nın Fildişi Sahili ile oynadığı hazırlık maçında Tanaka kardeşimiz ilk önce Drogba'nın kolunu kırdı, sonra da kendi kalesine bir gol daha attı. Bravo... Dünya Kupası'nda da bu formunu sürdürürse Japonya'nın başına büyük iş açar benden söylemesi. Amma da Teneke'ymiş ha...

21 Mayıs 2010 Cuma

Mevlüt Erdinç


Sochaux'da 84 maçta 25 gol atıp 1,7 milyon euro bonservis bedeliyle PSG'nin yolunu tuttu. Bu sezon ilk sezonu ve toplam 34 maçta 19 golü var. Ligde attığı 14 golle de gol krallığında üçüncü sırada. Şüphesiz yurtdışında oynayan Türk asıllı futbolcular arasında en formda isimlerden birisi. Sessiz sakin işini yapıyor, gollerini sıralıyor. Benliğini kaybetmiyor, her maça ay-yıldızlı bir bileklikle çıkıyor. Türkiye'ye gelir mi, gelirse ne zaman gelir bilmem. Ama uzun yıllar Milli Takımımız'da iş görür, Hiddink'in elinde iyice pişer.

Başarılar Mevlüt...

Boateng vs. Ballack


Kevin Prince Boateng, ligde Ballack'tan yediği tokatın acısını çok daha fazlasıyla ödetti. Öyle ki aldığı intikamdan hem Ballack, hem Chelsea hem de Almanya Milli Takımı etkilendi. Dünya Kupası'nda oynayamayacak Ballack. Löw'ün birinci adamı, en güvendiği adamı, takımın beyni Ballack yazın maçları evinden ya da stattan izleyecek. Acı bir durum.

20 Mayıs 2010 Perşembe

En Sevdiğim 3 Fenerbahçe Futbolcusu

Her iyi futbolcu sevilecek diye bir şey yok. Kendi değerlerine yakın görmüyorsan sevmezsin, ısınamazsın. Bununla paralel olarak, her kötü futbolcuyu sevmeyeceksin diye bir şey de yok. Selçuk'u severim misal, aynı maçta 50 tane pas hatası yapsa da, benim için değerli bir futbolcudur. Adı hiçbir zaman kötü şeylerle anılmamış, yedek kaldığı için somurtmamış, oynadığı her maçta elinden geleni yapmaya çalışmıştır. Emre Belözoğlu iyi bir futbolcu olmasına rağmen, bana Selçuk'un hissettirdiği hiçbir duyguyu hissettirmemiştir. Ya da Mehmet Topuz. Ne kadar iyi futbolcu olurlarsa olsunlar bunlara hiçbir zaman ısınamayacağım.

2010-2011 sezonu geride kaldı. Bu sezon ve diğer sezonlarda her zaman favorim olmuş, kötü oynasalar bile benden hiçbir zaman kötü söz işitmemiş, kredileri bende oldukça fazla olan 3 futbolcu var.



1) Alexsandro de Souza

O'nun bana hissettirdiği duygular, bir futbolseverin hissedebileceği en uç duygulardandır. Kötü oynadığı çok fazla maç olmuştur ancak her zaman skor tabelasına katkıda bulunmuş, Fenerbahçe tarihinin en üretken futbolcularından biri olmuştur. Liderlik özellikleri yok belki, takım kötü giderken takımı ateşleyici bir unsur olmadı hiçbir zaman ama eleştirmemek lazım, herkes doğuştan lider değil. Koşmuyor bir de, varsın koşmasın. Sakat olduğu zamanlarda bile locasında maçı bir taraftar gibi izleyen, içimizden biri. Maç kadrosunda Alex'i gördüğüm zaman içime bir ferahlık geliyor, kendisini görenlere müthiş bir güven duygusu aşılıyor. Bu takım eğer son hafta Trabzonspor'la oynadığı bir maçta iddaalı konumdaysa, şüphesiz en büyük sebebi Alex'tir. Kaç maç kurtardığını ben sayamadım, yoruldum. 1977'de Curitiba'da doğmuş müthiş solak, futbolcu olmasaydı dinbilimci olabileceğini söylemiş. Dinine düşkün ve maçtan sonra röportaj verirken adeta konferans salonundan çıkmış bir bilim adamı gibi konuşuyor. Onu dinlemek büyük keyif veriyor. Büyüksün Alex!


2) Gökhan Gönül


Türk futbol tarihinin belki de en hızlı yükselen futbolcularından biri. Ozan İpek de bu listeye dahil edilebilir. Kariyerine Gençlerbirliği Oftaş'ta başlamış, 4 sezonda 3 şampiyonluk görüp Süper Lig'e tırmanmış, Fenerbahçe'ye transfer olmuş, daha takımla çıktığı henüz ilk maçlarından birinde Şampiyonlar Ligi'nde PSV'ye karşı oynayıp Farfan'ı durdurup onun kanat değiştirmesine sebep olmuş, milli takıma seçilip Norveç maçında oyuna sonradan girip asist yapmış ve takımı EURO 2008'e taşımış, UEFA'nın manşetini "Turkish Cafu" başlığıyla süslemiş, taraftarın en sevdiği futbolculardan biri olmuş.

Spor gazetesi haberi tadında bir giriş oldu ama başka türlü açıklamak mümkün değil. Mücadelesi, hep bir şeyler yapmak istemesi, kaçan pozisyonlardan sonra en az bizim kadar üzülmesi, bir sürü Avrupa kulübü tarafından istenmesine rağmen Fenerbahçe ile 5 yıllık sözleşme yenilemesi ve takımın hala en az para kazanan futbolcularından biri olmasına rağmen bunu yapması. Takım ne kadar kötü oynarsa oynasın, rakip ne olursa olsun, hiçbir zaman konsantrasyonunu bozmaması. Ve rakipler hakkında ortamı geren açıklamar yapmaktan hep kaçınması, çirkef bir futbolcu olmaması. Gökhan Gönül'ün benim için en değerli futbolculardan biri olmasının en önemli nedenleri. Kolay kolay çalım yediğini de görmedim. Bir tek Twente maçında omzundaki problem nedeniyle Stoch karşısında çok zorlanmıştı, onun dışında birebirde rakip geçirmiyor. Ters kademelere girişi, her topa sakatlık pahasına olsun korkmadan atlaması beni hem taraftar olarak hem de bir futbolsever olarak çok mutlu ediyor. Bu sezona iyi başladı, ortalarda bocaladı, sonra yeniden çıkışa geçti. Hem de çıkık omzuna rağmen. Ameliyat teklif edildi kendisine ama o takımını şampiyonluk yolunda yalnız bırakmak istemedi, Rıdvan Dilmenlik yapıp sakat sakat oynadı ve müthiş de oynadı. Trabzonspor maçında sahanın en iyisiydi. Şampiyonluk gelse belki bizden bile daha çok sevinecekti ve kendi adıma Gökhan Gönül için çok üzüldüm. Gökhan Gönül umarım bu takımdan bir daha hiç gitmez, Alex'ten sonra kaptanlık pazubandını takar ve 77 numaralı formasıyla efsanemiz olur.


3) Diego Alfredo Lugano Moreno

Alper Öcal'dan bir alıntıyla girelim konuya. Türkiye’ye geldiğinde ikinci ligde bile kaç tane var bundan denildi kimlerin transfer etmek istediğine, okyanusun öteki tarafında neler yaptığına filan bakılmaksızın. Ama nedense hiçbir zaman Servet'in önüne geçemedi. Onun sertliğinin yürek ve özveri, Lugano’nunkinin kasaplık olmasını da anlamış değilim. Luciano ile birlikte izleyebilseydik keşke, bıktırırdınız duran top golleriyle. Bu Fener de başka birşey yapmıyor dedirtiniz. Galatasaray'a ikiniz birden sıralardınız. Hiç olmadı Dereli'ye beraber posta koyardınız.

Mağlubiyeti kabullenemesi, üst düzey konsantrasyonla rahat rahat adam geçirmemesi, tıpkı Gökhan Gönül gibi bacağa kafa atışı, takımı sahiplenişi, onun şimdiden efsane olması için yeterli. Teknik değil belki, evet hızlı rakiplere karşı da zorlanıyor ama savunmadaki tatlı sert oyunuyla, hele de kendisine yardım eden iyi bir önlibero varsa bu eksilerini nötrlüyor. Mücadeleden hiçbir zaman kaçınmıyor. "Çirkef" yakıştırması yapanlara da bu sezon hangi çirkeflikleri yaptığını hatırlatmalarını isterim. Lugano kendisini çok fazla düzeltti bu konuda, bu sezon cezalardan dolayı hiçbir maçı da kaçırmadı. Uzun yıllar bizde kalman dileğiyle...

Sizin en sevdiğiniz 3 futbolcuyu da yorumlara alalım.

(Konuyla tam alakalı değil ama
Flying Dutchman blogunda "Türk futbolunun en sevilen figürü" adlı bir oylama var, sol taraftaki anketlere bakıp oy verebilirsiniz.)

Ne Aramıştınız

''Hayata dair ne öğrendiysem futboldan öğrendim. Çünkü top hiçbir zaman beklediğim köşeden gelmedi.''
Albert Camus.

Popüler Yazılar

Zİyaretçİler

Futbol Blog. Blogger tarafından desteklenmektedir.