Zarif Hareketler

Anlamsız Olur Hayat Fenerbahçe Olmasa

2012-01-22T01:37:00.002+03:00

Sarıyla Laciverte kurban olurum inan
Gözlerim başka rengi kör olur görmez ulan
Bir tek seni sevmişim senden başkası yalan
Gözlerim başka rengi kör olur görmez ulan
Ne güzel seni sevmek sana kanaryam demek
Anlamsız olur hayat bir gün seni görmesek
Adını söylemesek

Bizim blogun tarzı değil pek bu tip şeyler ama çok hoş, çok anlamlı bir beste.. Geçen sezon Buca deplasmanı öncesi çekilmiş bir görüntü...

Kurtarılmak Değil, Aklanmak İstiyoruz

2012-01-21T19:36:00.002+03:00

3 Temmuz'dan beri her gün ortaya atılan iddialar, tartışmalar, deliller ve telefon görüşmelerinin baş aktörü Fenerbahçe olmasa küme düşme kararı çoktan alınmış mıydı? Bence evet. Koskoca TFF hemen hemen her gün bambaşka bir çelişki içine düşer, küme düşmeyi kaldırmak için genel kurulu toplamak gibi bir rezillik içerisine girer miydi? Hayır. Küme düşme kararının kaldırılmasından ben bir Fenerbahçeli olarak mutlu muyum? Hayır, tersine rahatsızım. Peki bu kararı destekleyen bir Fenerbahçeli var mı? Benim çevremde bu zihniyette birisi yok. Aksine herkes bir an önce iyi ya da kötü bir kararın verilmesini, artık bu olayların sonlanması isteminde. Fenerbahçe spor kulübe de resmi olarak şike ya da teşvik priminin ve bunlara teşebbüsün cezasının küme düşürülme olması gerektiğini, puan silme ya da başka bir cezanın verilmemesi gerektiğini belirtti. Aziz Yıldırım ve Ali Koç'un ardından nihayet Nihat Özdemir de bu fikre sahip olmuş durumda. Galatasaray olayların başından beri bunu savunuyor zaten. Trabzonspor'u, Beşiktaş'ı, Ordu'su, Bursa'sı... Taraftarı, medyası, o'su bu'su... Herkes cezanın küme düşme olarak kalması fikrinde. Peki TFF ve onun başkanı Mehmet Ali Aydınlar'a ne oluyor? Neden cezaların değişmesi ya da bir seferlik affedilmesi için türlü türlü ali cengiz oyunlarına başvuruyor? Ondan başka isteyen yokken neden kendine böyle bir dert edinmiş durumda? Amacı Fenerbahçe'yi ya da alıştığımız ağızla "Türk futbolu"nu kurtarmak mı? Yoksa işin içinde çok daha derin mevzular mı var? Mesela oy kaygısına kapılan başbakan Erdoğan bu süreçte Fenerbahçe'yi kurtarmak gibi bir dert içerisine düşmüş olabilir mi? Ve Mehmet Ali Aydınlar'ı böyle saçma sapan kararlar almada "zorlamış" olabilir mi? Bence hiç de az ihtimalli bir durum değil bu.

Bence şike iddialarının tamamı deli saçması, mantıksız, aptalca şeyler değil. Bu blogda defalarca da söyledim, twitter'da da sürecin başından beri söylüyorum. Beni kuşkuya düşüren durumlar var. Normal olmayan olaylar, diyaloglar var. Fakat konumuz bu değil. Fenerbahçe bu süreçten tertemiz, aklanmış olarak da çıkabilir; pisliğin içine saplanmış olarak da... Fakat ne olursa olsun, tamamen hukuki ve sportif yargılamanın sonucunda, objektif kararlarla bu süreç sona ermelidir. Kişilerin keyfi tutumlarına, siyasi operasyonlara, ekonomik çıkarlara Fenerbahçe meze olmamalıdır. Kapalı kapılar ardında Fenerbahçe üzerinden kimse menfaat sağlamamalı, ne şiş yansın ne kebap zihniyetiyle hiçbir şekilde bir eyyama gidilmemelidir. 58. madde değişmemeli, suçlara af getirilmemeli, cezalarda azaltma olmamalı, puan silme cezası gibi aşağılık bir uygulamaya gidilmemeli. Hiçbir Fenerbahçeli bu süreçte suçlu bulunduğu takdirde affa uğramayı, kurtarılmayı istemiyor, beklemiyor ki zaten Fenerbahçe camiası buna ihtiyaç da duymamalı. Bu kulüp alt kümeye de düşse taraftarı yalnız bırakmaz, ilk günkü heyecanıyla ertesi sene tekrar ait olduğu yere döner, yine ligde fırtına gibi eser. Bundan benim şüphem yok. Hiçbir Fenerbahçeli küme düşmekten korkmamalı. İşte o zaman kaybederiz.

Son olarak; biz eyyam istemiyoruz. Objektif bir yargılamanın neticesinde cezamızı varsa çekmek istiyoruz. Kimsenin yardımına muhtaç değiliz, kimse bizim üzerimizden türlü oyunlar çevirmesin. Biz kurtarılmak değil, aklanmak istiyoruz.

Lefter'e Veda

2012-01-15T15:16:00.001+03:00

Biz bugün yalnızca Lefter'in fiziksel varlığına veda etmedik. Temiz, saygılı, herkesçe takdir edilen futbolun son temsilcilerinden birinin anısına veda ettik. Onun ne gollerini, ne çalımlarını izleyebildik ne de teknik direktörlüğünü görebildik. Lefter'e dair bildiğimiz şeyler bize anlatılanlar ve birkaç gol, çalım görüntüsünden ibaret. Yalnızca bu görüntülerden gördüklerimizle bile onun oynadığı futbolun zarafetini anlayabilmemizin yanısıra, ardında bıraktığı anılarda kendisine dair olumsuz hiçbir şey söylenmemesinden ne denli büyük bir oyuncu, ne denli büyük bir insan olduğunu anlayabiliriz. Bir nesli Fenerbahçeli yapan, Galatasaraylı'sı Beşiktaşlı'sını kendisini izlettirmek için stada dolduran, mükemmel bir futbol adamı. 85 yaşında Alex'le Büyükada'daki buluşmasında bile Fenerbahçe'sini anlatırken sesi titreyen, o günkü heyecanını hala yitirmemiş gözüken tam anlamıyla bir koca çınar. Elimde bu kadar fırsat varken onun yanına gidip elini öpememiş olmanın verdiği ağır pişmanlık duygusunu yaşatıyor bana Lefter Küçükandoyadis.

Ben Fenerbahçe konusunda muhafazakarım. Çoğu zaman atılan gol sevincine, golün kendisinden daha çok anlam veririm. Bir koşuya tav olurum. Halit Deringör Fenerbahçe televizyonunda ufak bir anısını anlatırken gözlerim dolmuştu. Lefter, İslam Çupi ve Basri Dirimlili'nin malum fotoğrafı bana her zaman mükemmel gelmiştir. Bugüne dek Fenerbahçe için çok fazla içim titredi, hüzünlendim, duygulandım ama ağladığım nadirdir. Gaziantep'i 3-0'dan 4-3 yendiğimiz maç için ağlamıştım Melih Gümüşbıçak "Rapaiç atıyor 4 oluyor" derken. En son hatırladığım geçen sene Kadıköy'deki Gaziantep maçının son dakikasında Andre Santos'un attığı gole ağlamış, sevinçten yumruğumu ısırmıştım. Ama bunların tamamını görüp yaşayıp, özümsemiştim ve bunlar bir birikimin verdiği tepkiydi. Ben bu yaşımda ne maçlarını izleyebildiğim ne de canlı görebildiğim Lefter için ağlıyorsam, Lefter Fenerbahçe için çok çok önemli bir insandır.

Şükürler olsun ki bu camia Lefter'e gerekli olan vefayı henüz o hayattayken gösterdi. Lefter Küçükandoyadis tesisleri, Lefter heykeli ve Büyükada ziyaretleri. Ona olan ilgiyi hiç azaltmadı Fenerbahçe taraftarı ve yönetimi. Bu takdir edilmesi gereken bir davranış. Aynı vefayı hayatta olan Can Bartu, Fikret Kırcan başta olmak üzere tüm efsanelere de göstermeliyiz. O zaman iyi gün taraftarı olmadığımızı belki dışarıya da anlatabiliriz.

Ruhun şad, mekanın cennet olsun Lefter. Senin anını biz hep yaşayacağız, gururla taşıdığın çubuklu formanın değerini en yüksekte tutmak için çabalayacağız. Rahat uyu.

2012

2012-01-01T21:25:00.002+03:00

Kürk Mantolu Madonna'nın Maria Puder'i yeni yılla ilgili ne diyordu? "İnsan ömrü doğumdan ölüme uzanan tek bir yoldan ibarettir ve bunun üzerinde yapılan her türlü taksimat sunidir." Ben Maria Puder kadar önemsiz bir olay olarak görmüyorum yılbaşlarını ve diğer tüm taksimatları. Raif Efendi'nin biricik sevdiğinin bakışına göre zamanı bölmesek, türlü türlü zorluklarla karşılaşırdık hayatta. Düşünsenize, "Doğum tarihin ne?" şeklindeki bir soruya "Soğuk bir kış günüydü" şeklinde cevap vermek zorunda kalabilirdik.

Fakat öte yandan, yeni yıla inanılmaz anlamlar yüklemek, büyük umutlar bağlamak da yanlış. 28 Aralık ile 29 Aralık arasındaki fark, 31 Aralık ile 1 Ocak arasındaki farka eşittir bence. Hayatımızda neler değişiyor ki temelden? Hele ekran karşısına geçip 2012'de neler olacağına dair tahminler yapan falcı ablalar ve abiler neyin kafasını yaşıyorlar merak ediyorum. Akrep burcu için 2012 "para yılı" olacakmış mesela. Ekonomik anlamda işlerimiz yoluna girecekmiş. 1 Ocak 2013'teki blogda yazacağım yazıda sizi bilgilendireceğim efendim.

2011 yılı tam anlamıyla olumsuzluklar yılıydı. Kişisel anlamda aşırı kötü olaylar başıma gelmedi ama ülkece büyük felaketlere şahit olduk. Deprem, şehitler, şike... Tekrar o günleri hatırlamak bile ürkütücü, mide bulandırıcı. Net olarak 2011 yılı kötü bir yıldı.

2012'ye girerken de dileyeceğimiz dileklerin en başında 2011 kadar olumsuzluklarla dolu bir yıl olmaması gelecektir. Daha az insan ölümü, daha az saçmalık, daha az hukuksuzluk, daha çok özgürlük, daha çok huzur ve daha çok para... Sağlıklı ve huzurlu bir yıl dileğiyle...

Yakışmıyor

2011-11-20T17:24:00.002+03:00

Ortamın şike söylentileriyle çalkalandığı bir dönemde Fenerbahçeli futbolcuların buna yeşil sahada nasıl reaksiyon gösterecekleri soru işaretiydi. Her gün yeni bir iddia ortaya atılıyor, kıyamet senaryoları beyinleri sulandırıyor, tüm futbol camiası Fenerbahçe'yi çok kötü günler beklediğine dair inandırılmaya çalışılıyordu. Futbolda motivasyon çok önemlidir. Bir futbolcunun sabah kalkma saati dahi sahadaki oyununu etkileyebilir. Haliyle 3 Temmuz'dan bu yana meydana gelen olayların Fenerbahçeli futbolcuların üzerinde sıfır etki etmesi beklenemezdi. Aykut Kocaman'ın da dediği gibi, ya mücadele gücü perçinlenip sahada varını yoğunu ortaya koyacaklardı ya da sinecek, ezileceklerdi.

Fenerbahçe ligin başından bu yana iyi oynamıyor. Ama maçtan kopmayıp, saha içerisinde hemen hemen her maçta kendine bir lider çıkarıp maçı koparmayı başarıyor. Bazı maçlarda Alex, bazı maçlarda Mehmet Topuz, Volkan, Caner, Bekir... Fenerbahçe ihtimallerden birinci olanını gerçekleştirip taraftarının da desteğini arkasına alarak büyük oranda motiveyle şu an ligin lideri konumunda.

Bu durumun ne kadar devam edeceği ise soru işareti. Mücadele gücü her maçı kazanmanıza yetmez, ayrıca her maça aynı ölçüde motive olmak da zordur. Tüm bu olaylar futbolcuların psikolojisini dağıtabilir, saha içerisinde belki de aşırı motive olmanın getirdiği garip hareketler sergilemelerine neden olabilir.

Ama bir şey var ki, 3 Temmuz'dan bu yana her Fenerbahçeli'nin ağzından düşmeyen, hatta buna bizzat futbolcuların da katıldığı, bir ortak dayanışma bilinci var. "Biz bu sene onurumuz için savaşıyoruz. Şampiyonluğumuzu sonuna kadar hak ettiğimizi herkese göstereceğiz." Ne kadar güzel. Bunu söyleyen bir oyuncu gurubunun buna uygun hareket etmesini beklersiniz. Beraber oynama duygusu. Rakibe psikolojik baskı kurma. Takım içinde olumlu hava oluşturup bunu saha içerisine yansıtma. Yedek kalınca somurtmak gibi şu dönemde yapılacak en son işi yapmama. Galibiyet, mağlubiyetten öte bir şeyleri kanıtlama çabası. Bunun gibi şeyler.

Fakat söylenenlerle görünenler arasında senkronizasyon sorunu var. Fenerbahçe'de ligin başından beri oyunculara bağlı birtakım olaylar oluyor. Stoch'un yedek kaldığı için somurtması, Özer Hurmacı'nın kendine yeterince şans verilmediğine dair ortaya çıkan haberler, Uğur Boral'ın dün akşam oyundan çıkarken üzgün bir halde olması ve Emre - Gökhan rezilliği...

"Biz tek siz hepiniz", "17'ye karşı 1", "Kutsal İttifak" tarzı zihniyeti benimsemiş bir takımın kendi içinde bu denli çatırdaması şaşılacak bir durum. Herkese karşı onur mücadelesi vereceğini söyleyen oyuncular, Türkiye'nin 4'te 3'lük kısmına bu şekilde mi mesaj verecek? Birlik-beraberlik-dayanışma olguları nerde?

Atılacak gollerin, kazanılacak maçların hatta elde edilecek şampiyonluğun bir simgeden öte bir anlam taşımayacağı ortada. O halde neden hala yedek-as ayrımı yapılıp bunlar takım olgusunun önüne geçiriliyor? Ve konuyu Emre'ye bağlayalım...

Ben Emre Belözoğlu'nu bugüne dek hiç sevmedim. Bizim takıma transfer edildiğinde bizim taraftarlar Galatasaray'a çalım esprileri yaparken ben üzülüyordum. Yetmedi, bu adamı bize kaptan yaptılar. Eh, geçmiş dönemdeki kadar da sakatlanmadı Emre. Öyle böyle istikrarlı bir oyun tutturdu, takımda en az Alex kadar önemli bir isim oldu. Taraftar da kendisine çok kısa sürede ısındı. Oyundan çıkarken "Büyük kaptan", "Emre, Emre" diye tempo tutulmaya başlandı. Ben iğrendim ama kimseye anlatamadım. Antu'da efsane sporcular bölümüne açılan Emre Belözoğlu başlığına "İyi futbolcu ama efsane olmak? Yapmayın arkadaşlar" dediğimde epey tepki almıştım.

Ama öte yandan, Emre'nin herkesin tepkisini çeken hareketlerini çoğu zaman savunuyordum. Emre'ye yapılan eleştirilerin büyük bir kısmının Fenerbahçe sevgisizliği nedeniyle yapıldığını düşünüyor, önyargılı davranıldığını hissediyordum. Ve diyordum ki, Emre Fenerbahçe'de Emre olmadı. Yıllardır böyle, karakteri bu. Yaşla, takımla, ülkeyle alakası olmayan, bilimsel bir olay. Emre'yi değiştiremezsiniz. Emre sürekli sinirlenecek, ani tepkiler verecek diyordum. Bir yandan da tepkilerinin sonlanmasını değil ama en azından azalmasını, kendisini biraz daha kontrol etmesini istiyor, gerekirse bir psikolog yardımı alınmasını ve yönetimsel bir ceza verilmesini istiyordum. Yapılmadı. Aziz Yıldırım'ın da üstün desteğiyle, Emre gitgide kontrol edilemez bir adama dönüştü. Sahada kendisine yapılan en ufak bir faule dahi aşırı tepki veriyor, rakibe sataşıyor, hakeme küfürler ediyor, hatta kendi takım arkadaşına el kol hareketleri yapıyordu. Sebebi karakterindendi elbette ama kendisine gösterilen yönetimsel desteği de göz ardı edemeyiz. Emre hiç uyarılmadı. Hep korudu onu başkan Aziz Yıldırım. Haliyle Emre daha da katlanılmaz bir hale geldi.

Eskişehirspor maçında Gökhan Gönül'e verdiği aşırı tepkiyi bugüne kadar belki rakiplere bile vermemişti. Dün tam anlamıyla çığrından çıktı Emre. Deivid'i de dövme noktasına gelmişti. Gökhan "Noldu abi, noldu ya" derken Emre takım arkadaşına karşı küfürler ediyordu. Bu olay yalnızca "Karakteri böyle, yapacak bir şey yok" diye geçiştirilemez. Mutlaka bir ceza verilmeli. Aksi halde Emre bundan daha da kötü şeyler yapabilir. Yakında Aykut Kocaman'a karşı Allah korusun küfürler edebilir. O potansiyel var bu arkadaşta.

Büyük kaptan diyen -mutlaka iyi niyetli ama- iyi futbola tav olan seyirci kitlesi de bir kez daha düşünsün. Kaptanlık, büyüklük, efsanelik yalnızca gollerden ya da iyi futboldan ibaret değil.

Hiddink Başarısız Mı?

2011-10-14T16:49:00.002+03:00

Hiddink yönetiminde Türk Milli Takımı bir değişim yaşıyor. Geldiği günden beri Hiddink'in de ağzından düşürmediği bir olay var. Türk futbolcularında müthiş bir iştah, mücadele gücü var fakat ben bunun yanına taktiksel organizasyon da katmak istiyorum diyor. Mustafa Denizli, Fatih Terim, Şenol Güneş taktik vermiyorlar mıydı? Veriyorlardı elbette. Fatih Terim motivatör, Hiddink taktisyen demek olayları kavramak açısından sığ bir görüş olabilir. Ama başarıya giden yolda Terim takımları güçlerini taktiksel organizasyonlardan ziyade abi-kardeş ilişkisi, saha içi mücadele, pres gibi olaylardan alıyordu. Yalnızca o değil milli takımın başına gelen çoğu hocanın da benzer sistemleri vardı. Hiddink de gelir gelmez bu var olan mücadele gücünün yanına taktik katmak istedi. Bu ikisini bir arada yaptı ya da yapamadı, oynanan oyuna bakarsak yapamadığını söyleyebiliriz, ama milli takım oyuncuları kısa sürede buna uyum gösteremedi. Hiddink'le ilgili eleştirilerin de çoğu bu yönde zaten. Oyuncuların yeteri kadar yardımlaşmadığı, hatta yıllarca en büyük kozumuz olan maçı son ana kadar yaşama gücümüzü kaybettiğimiz söylendi ki doğrudur.

Bana göre Hiddink dönemindeki milli takım başarısız değil. Ortada play-off'a kaldığımız gibi bir durum var ki hocaya başarısız demek bu noktada bana biraz acımasız bir yorum gibi geliyor. Ortada Letonya, Bosna Hersek gibi canlı ve yakın örnekler varken hem de. Grubumuzda Almanya gibi bir dev varken grup birinciliği hayali kurmak zaten hiç gerçekçi değildi. Hedefimiz en iyi ikinci olup doğrudan kupaya katılmaktı. Yapamadık. Vasat bir ikinci olarak play-off'a kaldık. Eğer bu eleştiriliyorsa, şöyle bir özet geçeyim ben: Almanya'ya iki maçta da yenildik ki kimseye neden Almanya'ya yenildin diye soramazsın zaten, iki maçtan çıkarılacak 1 puan bile sürpriz sayılacaktı. Kazakistan'ı her iki maçta yendik. Avusturya ve Belçika'yı evimizde yenip deplasmanda her ikisiyle de berabere kaldık. Azerbaycan'ı bir maçta yenip deplasmanda yenildik. Tek sürpriz Azerbaycan yenilgisi sanırım. Almanya deplasmanından 4 gün sonra Azerbaycan'da oynamış, maçın başından itibaren kontrolü elimizde tutmuş, 3-4 tane net pozisyon yakalamış, direk ve kalecilere takılmış, neticesinde kalemizde gördüğümüz nadir pozisyonlardan birinde golü yemiştik. Başarısız bir netice elbette ama grup maçlarında bunlar oluyor. Neyse; demek istediğim şey şu: Biz grup aşamasında kötü puanlar toplamadık. Azerbaycan yenilgisi bütün dengeleri bozdu, ama Hiddink gitmeli noktasına varan eleştirilerin tek nedeni bu eksik 3 puan olamaz. Ne eleştiriliyor? Oyunumuz. Başa dönelim o zaman.

Başta ne demiştik, Hiddink yönetiminde milli takım bir değişim yaşıyor. Oyuncuların taktik disiplinden kopmaması, aklıyla oynamaları, mücadelenin yanına strateji de koymak çabalanıyor. Sistem değişiyor yani. Sistem değişirken de böyle arızalar çıkacaktır. Organize olmak isterken çorba gibi bir takım olmamız Hiddink'in başarısızlığı değil uyum sürecidir. Tabii ortada şike mevzuuları yüzünden mental anlamda gerileyen futbolcular gerçeği de var. Bana göre eğer Hırvatistan'ı eleyip kupaya gidersek çok daha iyi bir takım seyredeceğiz.

Kötü oyunun sebepleri sadece bunlar değil elbette. Ben melek gibi bir Hiddink portresi çizmek istemiyorum. Onun da yanlışları vardı. Oyuncu tercihleri, ilk 11'ler ve oyuncu grubuna uymayan taktiksel şablonlar, ayrıca rakip analizleri ve oyun içi müdahalelerde yanlışlar yapması ya da geç yapması. Bunlar saf gerçekler. Mehmet Topuz, Necip Uysal, Olcan Adın, Serkan Balcı, Serdar Aziz, Tolga Zengin gibi isimler neden milli takımda yoklar? Kazım gibi futbolcu demeye bin şahit lazım gelen bir adam yerine Mevlüt'e neden şans verilmez? Bu gibi sorular benim kafamda mevcut. Ayrıca taktik dedik ama maçları taktik değil oyuncular kazanıyor. Nasıl motivasyonun yanına taktiksel strateji de koymak gerekliyse, tüm duyguları alınmış, yalnızca taktiğe bağımlı bir takımın da başarısız olması sürpriz değildir. Hiddink bence milli takıma iyi bir mentörlük yapamadı. Dengeyi sağlayamadı belki de. Başlarına iyi bir motivatör isteyen oyuncular da sinmiş olabilirler. Burda eleştirileri Oğuz Çetin'e de yöneltmek lazım ama uzatmayalım.

Ama Hiddink, Mehmet Ekici, Gökhan Töre gibi gurbetçilerden maksimum verim almayı başardı, hem günü kurtarmaya çalışırken hem de bir yandan takımın geleceğini kurdu. Şike yüzünden kötü günler yaşayan futbolumuzda ayakta durup play-off'a kalmamızı sağladı. Kötü oynadığımız maçlar oldu ama Fatih Terim de bu takıma Chelsea futbolu oynatmıyordu zaten. Biz kendimizi dev aynasında gördüğümüz için Hiddink'in takımından her maç %70 topa sahip olma, her maç 3-4 gol atma, Almanya'yı yenme gibi şeyler bekliyoruz. Biraz kendimizi bilsek, biraz yabancı komplekslerimizi üzerimizden atsak ortada vahim bir sonuç olmadığını göreceğiz. Ama dünya büyükse biz de büyüğüz (!) ya, Hiddink başarısız, kovun gitsin!

Twitter: http://twitter.com/zarifhareketler

Futbol Aşkı

2011-10-08T22:44:00.002+03:00

Yıl 1935; hangi ülke, hangi stad, hangi maç olduğu bilinmiyor ama abilerin beleştepe mantığı biraz değişik...

20.09.2011

2011-09-20T23:13:00.004+03:00

Türkiye'de üç büyükler özelinde derbi maçları haricinde 30 bin civarı kapasiteli stadların asla doldurulamadığını göz önünde bulundurursak, yalnızca kadın ve çocuklardan oluşan 40.000+ kişinin Şükrü Saracoğlu Stadı'na akın etmesinin ne denli büyük bir olay olduğunu anlayabiliriz. Maçın ücretsiz olması sayının artmasına neden olmuş olabilir ama toplamda bu atmosferin dünya futbolunda eşi benzeri yok. 2,5 aydır anormal bir baskı gören Fenerbahçe camiasının erkek taraftarları birçok organizasyon yaptılar ama bayanlar ilk kez seslerini duyurabildiler. Cırtlak sesleri kulaklarımızı tırlamalamadı değil ama tüm maç boyunca susmadılar, klasik tezahüratları büyük bir coşkuyla söylediler, unutulmaz bir akşam yaşadılar/yaşattılar. Bu maç sıradan bir maç değil, bugün sıradan bir gün değil.

Genci yaşlısı, başı açığı kapalısı, sarışını esmeri, şehirlisi taşralısı; halkın her bir kesiminden binlerce kadın stadı doldurdu, bir erkek olarak da beni duygulandırdılar. Küfür etmeselerdi çok daha güzel olacaktı ya neyse...

Şu maçın bu olaydan başka nesi yazılır? Gol, galibiyet, kötü futbol, verilmeyen gol, atılan golün ofsayt olması gibi tartışmalar beni futbola çekmeye yetmiyor. Şu lanet olasıca belirsizlik süreci, sportif anlamda herhangi bir tartışma yapma hevesimi engelliyor. Ne golden ne galibiyetten zevk alabiliyorum. Tribün performansları, oyuncuların mücadelesi gibi detaylar beni heyecanlandırıyor asıl. Bugün de beni en çok sevindiren olay Issiar Dia'nın golü değil 40 bin kadın - çocuğun "Sarı - Lacivert - Şampiyon - Fener" tezahüratı yapmasıydı. Helal olsun sizlere! Fenerbahçe tarihinde size mutlaka özel bir sayfa açılacak.

Beşiktaş'ın Takım Oyunu ve Cenk

2011-09-20T15:47:00.000+03:00

Beşiktaş'ın kadrosu ligin en iyilerinden. Her mevkiide birçok alternatif futbolcular var. Sürekli konuşulan "yıldız futbolcuların olacak ama seni başarıya 'savaşçı futbolcular' götürür" klişesini sağlayan bir kadro bu. Egemen, Ernst, Necip, Fernandes'in savaşçılığı; Quaresma, Simao, Guti gibi kaliteli isimlerle harmanlanır, ortaya güzel bir takım çıkar diye düşünüyorsunuz haliyle. Fakat bu beklentiler yerine ulaşmıyor. Beşiktaş takım olmaktan uzak, hücuma az adamla da çok adamla da çıksa organize olamayan, yıldız futbolculara pasların atılıp onların bireysel yeteneklerine bakılan, toplama bir takım görüntüsünde. Geçen haftaki Eskişehir deplasmanında da dünkü zayıf rakipleri Ankaragücü karşısında da benzer bir görüntüdeydiler.

Carvalhal 4-3-3 dizilişini takıma aşılamaya çalışıyor. Sakatlıklar, formsuzluklar kadro seçimini etkiliyor olabilir ama dün akşam orta sahada kullandığı Aurelio - Necip ve Fernandes üçlüsü takımı uzun vadede ve hedef, zor maçlarda sırtlayacak bir üçlü değil. Düşük kalitedeki Ankaragücü karşısında bile orta sahayı kontrol altına almakta zorlandıklarını ve takımı hücuma yeterince organize bir şekilde taşıyamadıklarını gördük. Maçın başında seyircisinin de desteğini arkasına alan Beşiktaş Aurelio ve Fernandes'in toplu, Necip'in topsuz oyunuyla rakibi biraz kontrol altına almış gibi gözükse de bu hücumda bir kalite farkını ortaya çıkarmadı. Takım yine Simao ve Quaresma'nın çalımlarına baktı.

Ankaragücü önde çok adamla basmaya çalışıyor ama beceri eksikliği ve alanı kontrol etmedeki sorunları Beşiktaş'ı durdurmaya yetmiyordu. Ne rakipten top kapabildiler ne de doğru düzgün hücum edebildiler. Bu kötü Ankaragücü karşısında bile Beşiktaş beklentileri karşılayamadı.

Sidnei'in iki duran topu ve oyunun koptuğu anlarda gelen Mustafa Pektemek'in golü 3 puanı getirdi ama Beşiktaş bu oyununu düzeltmezse şampiyonluk çok zor.

Ve son olarak da Cenk... Bir kaleci hata yapabilir, bu son derece normaldir. Petr Cech de yapıyor, Van der Saar da yapıyordu, Türkiye'nin en iyi kalecisi Volkan her sezon en az 2-3 kez bireysel hatasından dolayı gol yiyor, Belediye karşısında Galatasaray'ın yediği ilk gol net bir şekilde Muslera'nın hatası... Yöneticilerin, teknik adamların, futbolcuların, hakemlerin hatalar yaptığı bir oyunda kaleciden kusursuz olması beklenemez haliyle. Fakat bireysel, anlık hatalar vardır; bir de normalin dışında yapılan hatalar vardır. Misal Petr Cech Türkiye - Çek Cumhuriyeti maçında hata yapmıştı ama yapması gereken normal hareketi yapmış, kalesinden açılmış ama topu elinden kaçırmıştı, bu bir insani hataydı. Aynı şeyi Cenk'in dün yaptığı hata için söylemek pek mümkün değil. Cenk anormal bir hareket yaptı. İki stoperin arasına sıkışmış bir forvet, kaleye çok da fazla yakın olmayan bir yerde topa sahip olmuş. Bir kalecinin yapması gereken şey, stoperlerin o topu kurtarmasını beklemektir. Kurtaramazlarsa ve forvet hakikaten tehlikeli bir şekilde kaleye doğru yaklaşmışsa o zaman açılırsın, rakibin açısını kapatırsın. Ama Cenk dün tamamen bireysel, anlamsız bir hareket yaparak kaleye hem uzakta hem de iki stoperin arasında kalan bir forvetin ayağından topu almak için kalesinden bir hayli uzaklaştı. Ceza sahasının dışında topa eliyle dokunamadığı ve defansif refleksleri zayıf olduğu için boşa zıpladı, rakipten çalım yedi ve kalesinde golü gördü. Beşiktaş dün gece kazanamasaydı, Cenk muhtemelen ateş kazanına atılabilirdi. Umarım bu hatasından ders alır, zira her büyük kalecinin kariyerinde yemiş olduğu saçma bir gol vardır...

Gecikmiş Bir "Ahmet Çakar vs. Galatasaray" Yazısı

2011-09-12T12:11:00.002+03:00

Ahmet Çakar ve türevlerini hiçbir zaman sevmedim. Futbolun güzelliklerini hiçbir zaman anlatmayan, popülerliğini komplo teorilerine borçlu olan, birikimlerini seyirciye bilgi verme ya da futbolu geliştirme adına değil kaos ortamı yaratmak için kullanan, kötü karakterler... Tarzları kanıksandığı için her gün yeni bir iddia ortaya atmalarına şaşırmıyoruz artık. Son bombası 1993 yılında oynanan Galatasaray - Manchester United maçında şike yapıldığı üzerine...

Ahmet Çakar bu şike olayını Sami Çölgeçen'den öğrendiğini söylüyor. Dürüst bir insan, bu olayın ertesi günü bunu tüm Türkiye'ye yayar, yıllardır bu rezilliği görmezden gelmez ve işte o zaman herkes tarafından takdir edilirdi. Şimdi aradan geçen bunca yılın ardından malum nedenlerle çalkantılı olan futbol ortamının içine bu iddiayı atması onun dürüst ya da doğruları söyleyen bir adam olduğunu göstermez.

Bunların ardından geçelim Çakar'ın iddisına... Ahmet Çakar'ın iddiasına göre, 1993-94 sezonunda Manchester United'la oynanan ve 3-3 biten Şampiyonlar Ligi eleme turu maçının rövanşında maçın hakemi Kurt Röthlisberger, Galatasaraylı yöneticiler Sami Çölgeçen ve Adnan Polat üçlüsü maçın Galatasaray'a yaraması için şike yapmışlar. Hatta Ahmet Çakar olayın gerçeklik payını arttırmak için şike yapıldığı iddia edilen geceyi şöyle hikayeleştiriyor: "Ben ve Sami Çölgeçen birlikte bir odaya gireceğiz. Kuran'ı da masaya koyacağız ve göz göze gelip en sevdiklerimiz üzerine yemin edeceğiz. Ben diyeceğim ki; 2 Kasım 1993 gecesini hatırlıyor musun Sami Abi? O soğuk geceyi... Hani Sarıyer Urcan'da yenilen balıktan sonra saat 24:00... Sami gözlerime bakıp 'Eeee' diyecek. Saat 24:00 sularında Kurt Röthlisberger sana "I can help you because tomorrow is very important for Turkey and GS" (Sana yardım ederim çünkü yarın Türkiye ve GS için çok önemli) dedi mi, demedi mi diyeceğim. Elimiz Kuran'da ve en sevdiklerimizin üzerine yemin ederek..."

Ahmet Çakar şikenin hangi menfaatle yapıldığını söylemiyor. Maçın hakemine ne menfaat edildiği, bu menfaatin hangi yollarla maç tarihine yakın zamanlarda Röthlisberger'in himayesine geçtiğinden bahsetmiyor. İddialarındaki en ucu açık nokta bu.Kurt Röthlisberger

Malum maç 0-0 bitti ve Galatasaray gruplara kaldı. Maçın ardından Eric Cantona kırmızı kart gördü ve maçın hakemini "süreyi az uzattığı" gerekçesiyle eleştirdi. Kurt Röthlisberger'in 30 Ekim 1996'da Grasshoppers-Auxerre Şampiyonlar Ligi maçı öncesi Grasshoppers menajeri Erich Vogel'a 100 bin İsviçre Frangı'na hakemi ayarlayabileceğini söylediği gerekçesiyle UEFA'nın soruşturmasına uğradığını ve 11 Nisan 1997'de UEFA ve FIFA faaliyetlerinden ömür boyu men edildiğini de hatırlatalım.

Ahmet Çakar'ın bu iddialarının ardından Galatasaray kulübü kendisine 1 milyon dolarlık tazminat davası açtı fakat Çakar iddialarının arkasında. Hatta mahkeme sürecinde birçok tanığın bu olayı anlatacağını, iddialarının gerçek olduğunu söylüyor. Muhtemelen bu tanıklardan biri olacak olan Eski MHK Başkanı Ahmet Güvener, malum olayla ilgili, “Olayda ismi geçen Sami Çölgeçen, bana ‘Röthlisberger’i parayla bağladım' diye defalarca söyledi” dedi. Sami Çölgeçen'in yakın arkadaşı ve o dönemde kulübe yakın bir kişi olan Fatih Altaylı ise "Sami Çölgeçen ne bize ne de (dönemin yöneticisi) Alp Yalman'a böyle bir şeyden bahsetmedi. Bize söylemediği bir şeyi Ahmet Çakar'a söylediğini sanmıyorum" dedi ki tüm detayları mahkeme sürecinde öğreneceğiz.

Olay kanıtlanırsa ne gibi bir yaptırımlar, cezalar verilir tahmin edemiyorum. Yok kanıtlanmaz Ahmet Çakar davayı kaybederse de yüklü bir miktar tazminat ödemek zorunda kalacak. Bakalım bu sürecin sonunda Ahmet Çakar'ın da dediği gibi "O maç milat mı, şike mi?"

3 Idiots

2011-08-29T15:17:00.002+03:00

Mark Twain'in "Okulumun eğitimimi engellemesine asla izin vermedim." diye bir sözü var. Mark Twain şu an yaşıyor olsaydı 2009 yapımı Hint Filmi 3 Idiots'u çok beğenirdi. Filmin ana konusu M.T'nin bu sözüyle paralel. Tek tip insan yetiştiren, duyguları körelten ve düşünüp anlamayı değil yalnızca ezberi ve yarışı dikte eden eğitim sistemine eleştiri getiriyor film. Ülkenin en iyi mühendislik okulu ICE'de okuyan üç arkadaş, nam-ı diğer 3 aptal var. Biri evini geçindirmeye uğraşan; hasta babasınının ilaçları ve ablasının evliliği için bir iş sahibi olması gereken Raju, diğeri babasının dikte ettiği mühendislik uğruna çok sevdiği ve tutkusu olan fotoğrafçılıktan vazgeçen Farhan ve bu ikisiyle birlikte düşünceleri yıkmaya çalışan, sistemi eleştiren ve filmin baş kahramanı olan Rancho. Bir de sistemin somutlaşmış hali olan, okulun müdürü ve onun iyi kalpli kızı. Film bu 5 kişinin etrafında dönüyor kısaca.

Rancho daha okulun ilk günü farklılığını belli ediyor, dersten atılıyor. Sebebi de hocasının istediği tanımı değil, kendi düşüncelerinden oluşan cümleleri anlattığı için. Hocası kitaptaki ezber cümleleri istiyor, tanım istiyor. Rancho ise konuşuyor, örnekler veriyor, açıklıyor fakat sistem bunu kabul etmiyor.

Okulun müdürü Rancho'dan bir ders anlatmasını istiyor, Rancho çıkıyor tahtaya ve tahtaya iki kelime yazıp öğrencilerden bu kelimelerin anlamlarını 30 saniyede bulmasını istiyor ve ilk bulan kim olacak görmek istiyor. Herkes heyecanlı bir şekilde kitapları karıştırıyor, herkes ilk bulan olmak istiyor. 30 saniyenin ardındansa bana göre filmin ana konusunu anlatan şu cümleleri kuruyor: "Kimse cevabı bulamadı mı? Şimdi bir dakika önceyi düşünün. Ben bu soruları sorduğumda sizde merak ya da heyecan oldu mu? Yeni bir şey öğreneceğiniz için sevindiniz mi? Hayır. Hepiniz hemen bir yarışa giriştiniz. Bu yöntemde birinci gelseniz bile ne faydası var ki? Bilgi hazneniz artmış olacak mı? Hayır, sadece üzerinizdeki baskı artacak. Burası bir üniversite, düdüklü tencere değil. Bir aslan bile kırbaç korkusuyla sandalyeye oturmayı öğreniyor. Ama biz bu aslana 'iyi eğitilmiş' diyoruz, 'iyi eğitim almış' demiyoruz."

Rancho karakterine can veren Aamir Khan, sempatik oyunculuğuyla filmi sürüklüyor ve iki arkadaşı Raju ve Farhan'a hayat veriyor. Özellikle Farhan'ın çok sevdiği fotoğrafçılığı sırf baba korkusundan terkedip mühendisliği seçmesine sıkı bir eleştiri getiriyor ve ileride hayatından mutsuz olacağı tehditiyle onu bu yoldan çevirip fotoğrafçı olmasını sağlıyor. Farhan'ın, bu kararını ecel terleri dökerek babasına söylediği sahne filmin en güzel sahnelerinden biri.

Konusu, anlatışı, detayları ve Hintliler'e özgü güzel müzik ve danslarıyla film sizi kendine sarıyor. 2 saat 40 dakika olduğuna aldırmayın ve "uzun film sıkıcıdır" klişesini kafanızda kırın; film bugüne kadar izlediğim en akıcı filmlerden biri. Son zamanlarda bu kadar akıcı, sarsıcı, sıcak ve beni kendine bağlayan bir yapıt izlememiştim. Benden tam puan.

Ve son olarak, Rancho'nun da dediği gibi; hayata her zaman "aal iz uel" penceresinden bakmak lazım...

Andrea Pirlo

2011-08-23T12:58:00.007+03:00

Bayrak adam olmak zordur. Taraftarlar herhangi bir futbolcuya çok kısa sürede ısınabilir ama onu efsane mertebesine eriştirmek, kulübün sembol isimlerinden biri yapmak için futbolcunun meşakkatli yollardan geçmesi gerekir. İlk şart uzun yıllar o takımın formasını giymek elbette. Gol sevinçleri, saha içi performansı ve hırsı, liderliği kendisini taraftarın gözünde bayrak adam yapmaya yetebilir. Ama illaki iyi performans gerekir. Pirlo geçtiğimiz haftalarda ayrıldığı Milan için efsane bir isim mi tartışılır ama her futbolsever için unutulmaz bir futbolcudur. "Pirlo" deyince akla Milan, "Milan'dan 3 futbolcu say" deyince ilk akla Pirlo gelir.

Bayrak adam olmanın kendi içindeki en önemli rajonu ezeli rakibin formasını giymemek. Çok iyi performans gösterip giydiği forma altında taraftarlar nezdinde efsane olmayan futbolcular var, diğer futbolseverler tarafından çok sevilse de. Ronaldo en büyük örneği elbette, hem Real Madrid'de hem Barcelona'da unutulmaz performanslar sergilemiş ama ne oraya ne buraya monte olamamış, bayrak adam olamamış bir futbolcu. Inter ve Milan deneyimleri de ha keza. İbrahimovic daha yakın dönemden canlı bir örnek. Juventus, Inter derken şimdilerde Milan formasını terletiyor dev santrfor. Şüphesiz üç taraf için de özel duygularla anılacak bir futbolcu olmayacak.

Pirlo demiştik, konuyu dağıtmayalım. Pirlo deyince akla ilk Milan gelir dedik ama onun Milan'dan önce giydiği forma ezeli rakipleri Inter forması. 1998'de Brescia'dan transfer oldu ama 3 yıllık Inter kariyerinde çıktığı maç sayısı 22. Reggina ve Brescia'ya kiralık gitti, döndü derken 2001'de Milan onu kaptı. Ardından hikaye malum. Eşsiz bir teknik, mükemmel bir zeka, çift yönlü ortasahaların modern başlangıcı. İstikrarlı bir kariyer ve hem Milan'da hem İtalya Milli Takımı'nda kaptanlığa kadar yükseliş. Bir duran top ustası. Frikiklerde "Pirlo gibi attı" denecek kadar bu işin uzmanı olmuş bir futbol sanatçısı. Son iki sezondur temposundaki düşüklük ve sakatlıklardan dolayı istikrarını bozmuş gibi görünse de oynadığı her maçta takımının oyun içi lideri olan bir futbolcu.

Pirlo gibi oyuncuların futbol yaşantısı uzun sürer. En büyük özelliği tekniği ve aklı olan bu tür futbolcuların çok fazla koşmasına gerek yoktur. Pirlo bir Alex değil elbette hız konusunda ama Mehmet Topuz da değil. Del Piero hala futbol oynamaya devam ediyorsa paslarına, duran toplarına borçlu. Pirlo da Del Pierogillerden. Henüz 32 yaşında ve ben en az 3 sene daha istikrarlı bir şekilde futbol oynar diye düşünüyorum. O da öyle düşünmüş olmalı ki futbolu Milan'da bırakmak yerine Juventus'a transfer oldu. Del Neri başarısızlığının ardından koltuğa oturan Conte, kendi futbolculuk stilinin tezatı Pirlo'nun transferinden hoşnuttur kesinlikle, biz de öyleyiz. Kendisini siyah beyaz forma altında görmek garip oluyor, bambaşka bir adammış gibi geliyor insana ama Del Piero ve Pirlo gibi iki ismi birlikte izlemek farklı bir deneyim olacak.

Inter: 22 maç 0 gol
Milan: 284 maç 32 gol
Juventus 1 maç 0 gol

TFF'nin Küme Düşürmeme Kararı Neden Doğru?

2011-08-20T17:59:00.004+03:00

Türkiye Futbol Federasyonu yönetim kurulu, savcılıktan kendilerine ulaşan 26 klasörlük seçmece belgeleri Etik Kurulu'na sevk etti. Ardından kurul kendi incelemesini yaparak, "bazı maçlarda şike, şikeye teşebbüs, teşvik primi ve teşvik primine teşebbüs faaliyetlerinin gerçekleştiğine kanaat getirdiğini ancak kanaatlerini kesinliğe götürecek net, somut deliller olmadığını ve gizlilik kararı olan soruşturmada kişilerin savunmalarını da alamadığını" TFF yönetim kuruluna rapor etti. Ardından TFF ellerinde net deliller olmadığını ve aynı zamanda kişilerin savunmalarını alamadığını bahane göstererek, ceza mahkemesinde kabul edilecek iddianameyi bekleyeceklerini, iddianamenin ardından delilleri görüp savunma alacaklarını söyledi.

Bu paragraf geçtiğimiz haftanın kısa bir özeti ve bana göre üzerinde çok da fazla yorum yapmaya gerek olmayan bir durum fakat gözlerini hırs bürümüş, Fenerbahçe nefreti üzerinden sözde hak hukuk edebiyatı yapıp aslında Fenerbahçe'nin düşmemesinden dolayı içlerinde biriktirdiği öfkeyi kusanlar o kadar mesnetsiz, garip yorumlar yapıyorlar ki bloga bir yazı yazmadan edemedim.

Bu kişilerden Serhat Ulueren izleyip gaza gelenleri ve sahiden samimi bir şekilde hukuk ayaklarına yatmayıp Fenerbahçe'nin düşmemesinden dolayı mutsuz olduğunu söyleyenleri bir kenara ayırıyorum. Onlar benim için ikinci kesimden çok daha onurludur. Fakat diğer kesim, sözde hukuki yorumlar yapıp TFF'nin eyyamcılık yaptığını, korktuğunu söylüyor. İçlerinde çok sevdiğim Tanıl Bora ve Uğur Meleke'nin de dahil olduğu bazı kesimler kendilerinden beklenmeyecek derecede üsluplarını değiştirip Fenerbahçe'nin neden düşürülmediğine, düşürülmesi gerektiğine dair görüşlerini belirttiler. TFF'nin Fenerbahçe'yi ve diğer adı geçen takımları neden düşürmediğini ben anlatmaya çalışayım çok derine inmeden.

Öncelikle şunu söyleyeyim ki federasyonun bu kararı kesinlikle olayın üstünü örtme, takımları aklama kararı değil. Olay daha bitmedi. İddianamenin ardından asıl fırtına o zaman kopacak.

TFF talimatnamelerine göre federasyon bir takımı 2 yolla düşürebilir:

1) Net delillerle, somut bilgilerle, yoruma gerek kalmayan durumlarda düşürür. Bu (birkaç kanıt desteğiyle) itiraf olabilir, suçüstü olabilir, telefon kayıtları olabilir, para alışverişinin yapıldığı anda kaydedilmiş bir görüntü olabilir. Şu an bunlardan herhangi biri var mı ortada? Etik Kurulu'nun raporuna göre 26 klasörde şikenin yapıldığına dair somut bir delil yok. Gizlilik durumundan dolayı savcılıkta olduğu tahmin edilen net delilleri de göremiyor. Yani belgelere göre şu an için ortada şike yok. Haliyle 1. yoldan düşürme kararı alınmasının ihtimali ortadan kalkıyor. Kaldı ki net deliller olsa bile yine de savunma alınmak zorunda...

2) Kanaatle düşürebilir. Telefon kayıtlarından bir iki cümleye bakar, sonra da sahadaki oyuna bakar, şike veya teşvik primi veya bunlara teşebbüs etme faaliyetlerinin olduğuna kanaat getirir, ardından takımları küme düşürür. Ama bir şartla: Tarafların savunmalarını alarak. Zira her ne şartta olursa olsun, bir ceza verilmeden önce tarafların savunmaları alınmak zorunda. Bu durum anayasada da böyle, TFF'nin disiplin talimatlarında da böyle. İşte kanıtı:

TFF Disiplin Talimatnamesi
MADDE 72 – SAVUNMA
"(1) Savunma alınmadan ceza verilmez."

Yoruma çok fazla gerek yok sanırım. Bir ceza verilecekse, ilk önce savunma alınmak zorunda. Peki şu şartlarda savunma alma imkanı var mı TFF'nin? Yok. Çünkü soruşturmada gizlilik kararı var ve gizlilikten dolayı kişilerin de savunmaları alınamıyor.

Sonuç: TFF, şu an net deliller olmadığından ve kişilerin savunmalarını alamadığından dolayı eli kolu bağlanmış vaziyette gizliliğin ortadan kalkmasını bekliyor. Şu an hiçbir hukuki gerekçe göstererek herhangi bir takımı küme düşürmesi mümkün değil. Mümkün diyenle tartışmaya hazırım. Bir karar verebilmesi için gizliliğin kalkması ve tüm delilleri görüp kişilerin savunmalarını alması gerekiyor. Gizlilik iddianamenin hazırlanmasının ardından kalkacak. Ardından mahkemece kabul edilecek. Ve TFF delilleri görüp savunma alacak. Olay budur.

Twitter adresim: twitter.com/zarifhareketler

Babalar ve Oğullar

2011-08-05T01:54:00.003+03:00

Baba Diego Armanda Maradona, Barcelona yıllarından bir foto...

Bu da junior Maradona, Diego Sinagra. Şu an 26 yaşında ama foto U-17 İtalya Milli Takımı'ndan... Kariyeri babasına hiç mi hiç benzemese de ismi her zaman var olacak...

Fotolar: http://interleaning.tumblr.com

Pele'nin 1000. Gol Pozu

2011-08-05T01:02:00.003+03:00

Sene 1969... Ünlü Brezilyalı futbolcu Pele, kariyerindeki 1000. golün ardından böyle güzel bir aksiyon yaparak poz veriyor.

Foto: http://thefootballarchivist.tumblr.com/

Bir Fenerbahçeli'nin Halet-i Ruhiyesi

2011-08-03T19:23:00.004+03:00

1 ayı geride bıraktığımız şike soruşturmasında herkesin yorum yaptığı, basının gizlilik ilkelerini ihlal ederek tüm bilgileri kamuoyuna yaydığı ve kamuoyunda erken bir kanaat oluşturduğu, inanılmaz iddiaların ortada dolaştığı, toplamda futbol zevkimizin sıfırlanmasını sağlayan süreçte Fenerbahçeliler kahroldu. Süreçte birçok cephe oluştu. Fenerbahçeliler kendi içinde paramparça oldu. Düşünce konusundan bahsediyorum. "Kesinlikle yapmamışızdır, iddialar yalan" diyen azınlıktaki grup, "Yaptıysak bile ne var bunda, herkes yaptı zamanında, neden sadece bizim üzerimize geliniyor?" diyen çoğunluktaki baskın grup ve henüz bir kanaat oluşturmayan, süreci takip eden ama "Eğer varsa şike ortaya çıksın, cezalar çekilsin" diyen, benim de içinde bulunduğum bir diğer azınlıktaki grup... Fenerbahçeliler'in içinde net bir şekilde şike yapıldığına kanaat getiren bir kesim görmedim, benim gözlemlediğim kadarıyla taraftar düşünce bazında üçe bölünmüş durumda.

Düşünceden bağımsız olarak tek vücut olunan durumlar var elbette. Fenerbahçe'ye, değerlere, camiaya sahip çıkan ve bu zor durumda camianın üzerine gelen medya ve toplum karşısında dalgakıran görevini üstlenen taraftarlar çeşitli organizasyonlarla sesini duyurmaya çalışıyorlar. Ortak akılda karşı çıkılan durum, hukuksuzluklar, usülsüzlükler. Nedir bu hukuksuzluklar?

- Emniyetin mahkeme görevini üstlenip "19 maçta şike ve teşvik primi yapıldığı delillendirilmiştir." açıklaması. Açık bir PR çalışması olduğu ayan beyan ortada olan bu açıklamanın en dikkat çekici tarafı şu oldu: "Bu mücadelemizde vatandaşlarımızdan aldığımız büyük destek bizi son derece memnun etmekte ve motivasyon kaynağımız olmaktadır." denildi. Vatandaş? Hangi vatandaş? Terör, hırsızlık, tecavüz gibi konularda birçok faili meçhul dava devam ederken bunları sonuçlandıramayan ama neticede hiçbir konuda "vatandaşlarımızdan aldığımız destek..." gibi bir cümle kurmayan emniyet, ne oldu da bir anda siyasetçi üslubuna büründü?

- Medya: Basın ve yayın kuruluşları, açık bir şekilde soruşturmanın başından beri taraf oldu. İddiaları gerçekmiş gibi haber yaptılar, bunları sonuca götürdüler, hüküm giydirdiler, Fenerbahçe'yi küme düşürdüler, oyuncuları alıp sattılar... Olağanüstü bir dezenformasyon örneği. Soruşturmanın gizliliği yüzünden savunma imkanları ellerinden alınan sanık ve avukatlar belgelerin içeriğine ulaşamazken, basın yayın organları hemen hemen her gün yeni bir içeriği gazetelerine, TV'lerine taşıdılar. Gizliliği ihlal ettiler. Mehmet Baransu, Ekrem Açıkel, Rasim ozan Kütahyalı gibi içeriden bilgi alma konusunda uzman kişiler, yalnızca bunları haber yapmakla kalmayıp soruşturmanın gelecekte nerelere gideceğini söylediler, TFF'ye akıl verdiler, savcının bir sonraki hareketinin ne olacağından bahsettiler. Mehmet Baransu, bir televizyon programında "Savcılıktan aldığım bilgilere göre..." diye başlayan bir cümle kurabildi. Kimse de demedi ki aga bu nedir? Böyle bir gizli dosya olur mu? İkincisi, hadi haber yaptınız, peki neden vicdansız oldunuz? Hiçbir haber içeriğinde "iddia edildi" şeklinde bir detay göremedik. Sürekli kesin ifadeler, yapılmıştır, edilmiştir şeklinde hüküm vermeler... Sabah gazetesi soruşturmanın ikinci günü bir fotoğrafı haber yapıp "İşte şikenin fotoğrafı" şeklinde başlık attı. Muhabirlik başarınıza tebrikler ama bu nasıl bir editörlüktür? Keza Takvim gazetesi bir öncesinden Sinan Engin'in, Ercan Saatçi'nin gözaltına alınacağını, dahası gözaltında kendisine hangi soruların sorulacağını dahi haber yapabiliyor? Bu nasıl bir gizlilik? Sanem Altan gazetedeki köşesinde "Aziz Yıldırım'ın 250 sayfalık ifadesini okudum, şike var" diyor. Serhat Ulueren "Belgeleri gördüm, tapeleri dinledim, şike yapılmış" diye hüküm verebiliyor. Hukuk?!??

Savcı Mehmet Berk'in usülsüzlükleri de var. İbrahim Akın'a itiraf ettirme çabaları, Ümit Karan'ın karşısında gülüp, dalga geçip "Ne anlatırsan anlat sana inanmayacağım" demesi... Daha sanıklar mahkemeye bile çıkmadan koğuşta 15 kişilik yer hazırlanması vs...

Neyse, bu saçmalıkları geçelim. Şunu söyliyeyim. "Neden suçüstü yapılmadı?" sorusu güzel soru, işin hukuki boyutuyla ilgili eleştiriler gelebilir ama idari makam olan TFF açısından takımlara suçüstü yapmak inanılmaz bir karmaşaya yol açabilirdi. Suçüstü yapılsaydı Fenerbahçe gelecek maçlarını oynayacak mıydı, diğer takımlar bundan etkilenirdi vs... Futbol çıkmaza girerdi. Suçüstü yapılmaması konusunda eleştiri yapmıyorum ama... Savcılık ve emniyet birimleri diyor ki, bizim elimizde müthiş deliller var, bunları görünce kimse bir şey diyemeyecek, şike kesinlikle vardır. E peki madem müthiş delilleriniz, suçu kanıtlayacak yeterlilikteyse, neden ek dalgalara ihtiyaç duyuluyor? Neden kişilerin tamamı ilk dalgada gözaltına alınmadı? Mesela Murat Özaydınlı'nın bahsedilen telefon konuşmaları... Bu konuşmalar aylar önce yapılmış. Soruşturma başladıktan sonra başka bir yerden çıkmamış ya da birisi itiraf etmemiş. Böyle bir konuşma olduğu biliniyordu. Neden çok sonra gözaltına alındı? Soru işareti. Cevap yok...

Savcılık makamı Etik Kurulu'na 26 klasör verdi. İçinde delillerin olduğu söylenen klasörler. Ama seçmece! Böylesine zor bir karar verilecek bir konuda, savcılık tüm belgeleri neden vermiyor? Etik Kurulu'nun yanlış bir karar vermesi fazlasıyla olası değil mi? Bu az belgelerle kurul bir kanaat oluşturdu, TFF bir karar verdi, takımlar küme düşürüldü, ligler başladı diyelim... Daha sonra gelecek olan belgelerde ve dalgalarda bu işin içine başka takımlar girerse, TFF yeni bir karar mı verecek? O zaman futbol olağanüstü bir kaotik ortama girmez mi?

Benim görüşüm şudur: Savcılık PR yapmayı ve gündemi sulandırmayı bırakıp tüm dalgaları bitirmeli, kişilerin savunmalarını almalı, en kısa sürede iddianameyi hazırlamalı ve mahkemece kabul edilirse de o zaman tüm belgeler, ama tüm belgeler, eksiksiz bir şekilde Etik Kurulu'na verilmeli. Daha sonra Etik Kurulu kendi çalışmasını yürütmeli ve bu esnada mutlaka ama mutlaka kişilerin savunmalarını almalı. Ya ayaklarına giderek ya da yanlarına getirerek... İşin en adil yöntemi, var olan şartlara bakarsak, budur. Ama benim temennim spor mahkemeleri kurulmalı ve bu süreç spordan anlayan hukukçularla devam etmeli ve kişiler tutuksuz yargılanmalı. En mantıklısı ve aynı zamanda adili de budur...

Ben hukukçu değilim ama bu süreci hukuki yönden bu şekilde değerlendirmek mümkün... Gelelim şikeyle ilgili benim kişisel görüşüme...

Ben makyavelizm ilkesinden nefret ederim. Ama maalesef futbolun bir eğlence aracı olmasından çıkıp dünyanın en büyük ekonomilerinden biri haline gelmesi, paranın hükümranlığı, statü ve buna bağlı olarak psikolojik baskılar futbolumuzu maalesef makyavelist bir yapıya büründürüyor. Buna futbolcular da dahil. Taraftarlar için vur kır parçala düşüncesi düstur edinmiş vaziyette. Haliyle bu çarkta yöneticilerin de temiz kalması sürpriz. Yıllardır hem Türkiye'de hem de diğer ülkelerde kanıtlanmış şikeler var. Kanıtlanmamış olanlar da herkesin dilinde. Herkes bir şeyler biliyor. Konuşmalarında imalı imalı cümleler kuruyorlar ama futbolun temizlenmesi için çalıştığını iddia eden bu kişiler hiçbir zaman suç duyurusunda bulunmuyorlar, atıp tutuyorlar. Serhat Ulueren, Erman Toroğlu gibi cisimler de hayatlarını bu konulardan kazanıyorlar. Yıllardır insanlar bu tarz kişileri futbol yorumlasınlar diye değil, şaibe yorumlasınlar diye izliyor. 10 yıldan fazladır yorumculuk yapan Erman'ın bir tane güzel maç değerlendirmesini gösterebilir misiniz? Ya da bak müthiş bir yayıncılık yaptı, dediğiniz bir programı oldu mu Serhat'ın. Hayır. Adamların konuları şike, yıllardır böyledir.

Biz de dedik zamanında elbette. Bugüne kadar konuşulagelen birçok maç ve olay var. Bunlardan biri de Samsunspor - Fenerbahçe ve Galatasaray - Trabzonspor maçları. Cihan Oskay, yine bir Telegol programında kendi eliyle bizzat Aziz Yıldırım'ın talimatıyla hem Samsunsporlu futbolculara şike parası dağıttığını, hem de o zamanlar Trabzonspor'da oynayan Oktay Derelioğlu ve birkaç futbolcuya teşvik primi verdiğini itiraf etmişti. Cihan Oskay'ın itiraflarına da zamanında birçok kişi inanmamıştı. Deli demişler, ortalığı karıştırmakla suçlamışlardı ve adam daha sonra cinayetten hapse girince konu kapanmıştı. Ben de inanmamıştım. Ama Oktay Derelioğlu geçen akşam katıldığı bir programda hakikaten Trabzonspor - Galatasaray maçından önce teşvik primi aldığını itiraf etti. Yani bildiğin zamanında bizim takım bu işlere bulaşmış. Haliyle bu sezon ortaya atılan iddialara tamamen komplo gözüyle bakmak, yüzde yüz inanmamak, Aziz Yıldırım'ı taparcasına desteklemek akıl kârı iş değil. Ben şike vardır da yoktur da demiyorum ama bunlar yalandır, komplodur demek biraz saçma geliyor bana. Adam bir şeyle suçlanıyor. Hukuksuzlukları, medyayı suçla, Aziz Yıldırım'a da başkanlık konumundan dolayı destek ver ama kendisini ilah makamına getirmek, Aziz Yıldırım desteğini Fenerbahçe'nin önüne geçirmek hiç doğru değil.

Ben belgelerle, tapelerle, soruşturmanın içeriğiyle ilgili konuşmayacağım. O misyonu Papazın Çayırı blog üstlendi zaten. Ben burda yazsam da yazmasam da ne değişecek? Kaldı ki tüm yazdıklarımız suya yazmak gibi bir şey. Yarın yeni bir olay olur, olay başka bir boyuta taşınır. Ama ben bir taraftar gözüyle şunu söylemek istiyorum. Asla şikeyi savunmayalım, asla "zamanında herkes yaptı, biz de yapsak ne olur ki" demiyelim, Aziz Yıldırım'ı taparcasına destekleyip, Fenerbahçe'nin içinde bulunduğu durumu gözardı etmeyelim. Koskoca kulüp şike yapmakla itham ediliyor, tarihinin en büyük efsanelerinden biri (Cemil Turan) cezaevinde, takım küme düşecek belki ama tüm ilgi odağı Aziz Yıldırım. Bu olmaz, yanlış...

Benim için yanıyor. Canım kadar sevdiğim Fenerbahçe'm, dünyanın en büyük şerefsizliklerinden biriyle itham ediliyor, dünkü çocukların, değersiz insanların ağzında sakız olmuş durumda, Cemil Turan gibi bir efsanem cezaevinde, geceleri ne olacak ne bitecek diye düşünmekten gözüme uyku girmiyor, ne yediğim yemekten ne de çevremde olup bitenden bir zevk alamıyorum. Konu sadece Aziz Yıldırım mıdır yani... Yapmayın arkadaşlar, konu çok vahim...

İki şey söyleyip yazıyı bitireyim. İlki sahada şike arama mevzuusu... Etik Kurulu maçları tek tek inceleyecek, şike arayacak deniliyor. İnanılmaz vahim bir olay... Sadece maçları inceleyerek şike bulmaya çalışmak futbolun doğasına aykırı. O halde şike yapılmamış maç, temiz futbolcu, temiz hakem kalmaz. Eğer belgeleri inceleyip, hakikaten kıllanıp ardından maçta bir futbolcunun hareketleri incelenirse daha mantıklı olur ama bu da hiç adil değil. Yeterli olmaz. Korcan hatalı gol yemiş. Eee? Dünyada hatalı gol yiyen tek kaleci Korcan mı? İbrahim Akın'ın şutu dağlara taşlara gitmiş. Sonuç? Sabri'yi de alın içeri o zaman.

Benim bu sezon bizim açımızdan kıllandığım iki olay oldu. Birincisi Emenike'nin Karabük maçında oynamaması, ikincisi ise Eskişehirspor'un bize karşı farklı, Trabzon'a karşı farklı oyunu. Vardır bir şey demiyorum ama kıllanmamak elde değil. Ama yine de iki olayın da futbol açısından gayet tatmin edici açıklamaları var. Emenike sakattı deniyor. Eskişehir cephesinde ise bizim maçta Bülent uygun iki yedek stoperle çıktı, Diego inanılmaz kötü bir 20 dakika geçirdi, Fenerbahçe'nin golünde büyük hatası vardı (ki 20. dakikada oyundan alındı) vs... Yani savunma yapabilmek mümkün....

İkinci söyleyeceğim şey ise şu: Kişiler ile kurumlar ayrılmalı söylemi. Bu da yanlış, bu da vahim. Kişiler ceza çeksin, takımlar küme düşmesin deniyor. Var mı öyle saçmalık? Bu açıkça ekonomiyi bozmayalım, ilgiyi azaltmayalım, takımlar yanmasın düşüncesi. Bildiğin eyyam. Hukuki maddeler neyse uygulanmalı. Eğer şike yapılmışsa, yöneticilere hapis cezası, Fenerbahçe'ye ise küme düşme cezası verilmeli. Diğer türlü alınacak tüm kararlar eyyamcılık olur ve birçok taraftar da kabul etmeyecektir bu durumu. Ve eğer olur da yönetim böyle bir şeyi kabul ederse, işte o zaman Fenerbahçe'nin büyüklüğüne leke düşer. Umarım öyle bir şey olmaz.

Twitter adresim: http://twitter.com/zarifhareketler

Naci Barlas - İşte Fenerbahçe Bu Yüzden Büyük

2011-07-19T00:58:00.002+03:00

Her izlediğimde tüylerim diken diken olur... 19.07 Dünya Fenerbahçeliler Günü anısına nostaljik bir hikaye...

Rahat uyu Naci Barlas, ruhun şad, mekanın cennet olsun. Belki biz de oraya düşersek yine anlatırsın çok sevdiğin Fenerbahçe'ni...

Larissa Riquelme

2011-07-18T17:59:00.001+03:00

Twitter

2011-07-18T17:49:00.003+03:00

Aslında twitter adresimi bu yılın başlarında açmıştım ama öylece bırakmıştım. Hiçbir şey yazmıyor, yalnızca takip ediyordum fakat son 1 haftadır ben de güncellemeye başladım hesabı... Haydi bakalım..

http://twitter.com/zarifhareketler

Arjantin 1 - 1 Uruguay (Pen. 4 - 5)

2011-07-17T18:36:00.005+03:00

Arjantin kendi evinde düzenlenen Copa America'da, favorilerden biri olmasına rağmen çeyrek finalde elendi. Batista ile girilen yeni dönemde Barcelona taktikleri tutmadı ve maç içindeki hatalı hamleler ibreyi tersine çevirdi. Uruguay ise efsane galibiyetlerine devam etti. Taktik ve motivasyonun muhteşem birlikteliği sayesinde önce Dünya Kupası'nda, ardından Copa America'da 12 ay içerisinde iki kez yarı finale yükselmeyi başardılar. Oscar Tabarez de bu yaştan sonra kariyerini yüceltti.

Defansif Uruguay ve topa sahip olan Arjantin

Arjantin maça asimetrik 4-3-3 ile başladı. Mascherano - Gago - Messi orta sahası ve ileride Di Maria - Agüero - Higuain üçlüsü. Bu ileri üçlü sürekli yer değiştirerek oynadılar ve Messi'nin de özel bir görevi vardı. Hem oyun kuruyordu hem de sık sık sağ kanada geçiyordu.

Arjantin topa sahip olarak başladı maça, buna Uruguay da izin verdi. Tabarez, merkezi bir hayli geriye kurdu ve top ileriye taşınamadı. Zira tam anlamıyla defansif bir oyuncu olan, topla olan münasebeti çok düşük olan Arevalo Rios maç boyunca Messi'yi birebir savunmaktan başka bir şey yapmadı. Partneri Diego Perez de tek başına pres karşısında top kullanamayınca Forlan ve Suarez ileride koşturup durdular. Hem yavaştılar, hem pres karşısında çare üretemediler hem de hücum alternatifleri çok kısıtlıydı. Temel hücum prensipleri topu bir an önce iki golcüyle buluşturmaktı ama pas yapamadıkları için bu düşünce pratiğe geçemedi. Koca ilk yarı boyunca duran toplar dışında tek bir kombine, set hücumları yok. Merkezi de geriye çekince Arjantin oyun kurmakta sıkıntı çekmedi. Mascherano'nun silik oyunu da göze batmadı ve Gago - Messi ikilisi takımı hücuma taşıdılar. Özellikle Gago'nun hem tekniğiyle hem de oyun zekasıyla fark yarattığını söylemek lazım, Messi'ye pas yollarını açtı ve hücuma geriden çok iyi destek verdi. Nitekim Higuain'in skoru eşitleyen golünde asisti yapan Messi, Messi'ye pası veren oyuncu da Gago idi.

Uruguay'ın erken bulduğu sürpriz duran top golü onlara maç boyunca büyük avantaj sağladı ama Arjantin hem ilk yarıda hem de ikinci yarıda maçı kazanacak kadar pozisyona girdi. Hatta ilk yarının ortalarından sonra Uruguay o kadar mahkum oynadı ki, ben Arjantin'in her türlü bu maçı alacağını düşünüyordum. Nitekim 40. dakikada Diego Perez oyundan atılınca bu düşüncem pekişti. Fakat ikinci yarıda her iki takım da farklı oynadı, roller değişti.

Enerjik Uruguay ve çorba Arjantin

Arjantin ikinci yarıya tempo düşürerek girdi. Daha az hücum etmeye başladılar, topa daha az sahip oldular ve dakikalar geçtikçe yorgunlukları hissedilmeye başladı. Messi sağ kenara geçti ve Arjantin'in dizilişi 4-2-4'e döndü. Agüero forveti ikiledi. Ancak böylelikle Arjantin ortasahası şeffaflaşmaya başladı, defansif dirençlerini yitirdiler. Buna yorgunlukları da eklenince maç boyunca enerjisini saklayan Uruguay, 70'ten sonra hücuma çıkmaya başladı. Artık Forlan & Suarez ikilisi ileri yalnız değildi. Arvaro Pereira ve Maxi Pereira ikilisi de kanatlardan destek vermeye başladılar. Tabarez'in takımı artık hücumda daha kalabalıktı ve tehlike arz ediyorlardı. Nitekim pozisyonlar da gelmeye başladı. 10 kişi mücadele eden Uruguay, alkışlık bir performans sergiliyordu ve Arjantin için de tehlike çanları çalmaya başladı. Tam bu noktada Batista, maç boyunca yaptığı en iyi hamle olan Di Maria - Pastore değişikliğine gitti. Arjantin tekrar 4-3-3'e döndü. Agüero sola geçti. Böylece hem defansif önlem almış oldular hem de Pastore ve Messi birlikteliğiyle hücumda alternatifleri çoğalttılar. Ve Arjantin hücumda nispeten düzeldi. Pozisyonlar buldular, pozisyon da verdiler ama topa sürekli sahip oldular, sürekli ceza yayının civarında gezdiler ama topu kaleye sokamadılar. Tam bu noktada Muslera'ya bir parantez açmak gerekir. Yalnızca Uruguay adına değil maçın da en iyisiydi, farkı yaratan isim oldu. Cepheden, yandan tüm topları aldı. Higuain'in direkten dönen bir şutunda şans da yanındaydı ama kusursuz bir performans sergiledi.

İki taraf adına da şanslar değerlendirilmeyince maç 1-1'lik skorla uzatmaya gitti. Bu arada maçın 87. dakikasında kırmızı kart gören Mascherano durumu eşitledi. Maçın uzatma dakikalarıyla ilgili söylenecek çok şey yok. Batista kötü bir yönetim gösterdi. Pastore haricindeki oyuncu değişiklikleriyle takımın çehresini tamamen değiştirdi. Bir ara Pastore - Tevez ikilisi çift ofansif orta saha bile oynadı, çorba gibi takım oldu Arjantin. Ama yine de pozisyonlar buldular fakat dedik ya, Muslera efsane bir maç çıkardı.

Penaltılarda herkes ibrenin Uruguay'dan yana olduğunu sezmişti. Nitekim öyle oldu, Muslera'nın kurtardığı bir penaltı Uruguay'ın yarı finale çıkmasına yetti. Penaltıyı kaçıran isim de Tevez'di.

Sonuç

Kafasında net bir düşünce olduğuna inanmadığım Batista, deneme-yanılma yöntemiyle bir yere varamadı. Barcelona denemeleri ve Messi'ye bağımlı hale getirdiği güzel takımdan verim alamadı. Böylece Arjantin bir kez daha kaybeden taraf oldu. Kazandıkları son büyük kupanın rengi soldu. Dünya Kupası'nı 1986, Copa America'yı ise 1993'ten beri kazanamıyorlar. Uruguay ise geçen yaza kadar upuzun bir dönem boyunca hiçbir turnuvada başarılı değilken, önce Dünya Kupası'nda yarı final oynadı, şimdi de Copa Amerika'da yarı final oynayacak. Son bir yıldır Uruguay'ın Mourinho'su olan Oscar Tabarez bu jenerasyonu iyi değerlendiriyor. Motivasyon ve mücadele gücüne dayalı, bulduğu pozisyonları mümkün olduğunca gole çeviren bir ekip yarattı ve başarılı da oldu. Şüphesiz son zamanların milli takımlar düzeyindeki en başarılı hocalarından biri.

Not: Twitter adresim: twitter.com/zarifhareketler

Maradona - Tanrı'nın Eli ve Lego

2011-07-12T12:13:00.002+03:00

Şike

2011-07-10T14:42:00.004+03:00

Artık midem bulanmaya başladı. Sonuç ne olacaksa olsun, bir an önce karara bağlansın dava. Beklemekten sıkıldım şimdiden. Ve artık tek taraflı düşünen insanlarla tartışmak bayıyor insanı. Şike olaylarıyla ilgili net konuşayım, fikirlerimi söyliyeyim.

Ortada birtakım iddialar var. Deliller var deniyor, uzun uğraşlar sonucu sıkı takiplerle büyük bir çalışma ortaya çıkarıldı deniyor. Bunların hepsini davanın sonunda göreceğiz. Emniyet, karar hükmü olmadığı bir konuda yargıyı etkileyen ve kamuoyu bilinci oluşturan bir açıklama yaptı. 19 maçta şike tespit edildi denildi. Son derece yanlış bir davranıştı. Ama geçelim bunu da.

Ben bu konular çıktığından beri hiçbir zaman "Aziz Yıldırım kesinlikle suçsuzdur, yapmaz öyle şey" demedim. Gelişmeleri takip ediyoruz hep beraber. Yargı da olayı henüz sonuca bağlamadı. E bir de Fenerbahçeli damarımız ortaya çıkınca savunma mekanizmamızı devreye sokuyoruz ister istemez. Neyi savunuyoruz peki? Aziz Yıldırım'ın tertemiz olduğunu, hiçbir şey yapmadığını mı? Hayır. Kamuoyu algısı oluşturan emniyetin saçma hareketlerini ve delil diye ortaya koyulan fotoğrafların gerçeklikten uzak oluşunu. Alper Öcal'ın twitter'ında gördüm. Sivas'ın en büyük otelinde, il jandarma komutanları, devlet erkanları, gazeteciler ve taraftarların olduğu bir ortamda elini kolunu sallaya sallaya şike yaptıklarından bahsediliyor misal. Siyah bir poşet de içinde şike parası var diye damgalanıyor. Halbuki Sivas yönetimi açıklama yaptı; o poşetin içinde protokol biletleri varmış. Ya da İzmir'de 5 tane kulüp yöneticisinin bir kafede buluşmasını fotolayıp bunu şike görüşmesi diye belge diye sunuyorlar. Bu da komik.

Ama delillerin tümünü görmedik. Belki sahiden para alışverişin yapıldığı anda resimler çekilmiştir ya da telefon görüşmelerinde "net" bir şekilde şikeyle ilgili sözler söylenmiştir. Biz bunların tamamını görmedik. Dolayısıyla Aziz Yıldırım "kesinlikle" suçsuzdur diyemiyoruz. Yalnızca hem hukuki hem de ahlaki yönden, daha suçu ispatlanmamış bir adam için söylenebilecek en normal şeylerden birini söylüyoruz: "Suçu kanıtlanana kadar Aziz Yıldırım suçsuzdur."

Sebep de sahiden tatmin edici delillerin olmaması ve yargının da bir karar vermemesi.

Şimdiden ismi geçenleri suçlu ilan edenleri de anlamıyorum, kimsiniz siz? Neye bakarak karar verdiniz? Hangi delilden, hangi fotoğraftan tatmin oldunuz? Hangi medya mensubu aklınızı çeldi? "Emenike'nin para sayarken görüntüleri var" diyip Emenike 2 gün sonra serbest kaldığında pişkin pişkin sırıtan Ekrem Açıkel mi, Mehmet Baransu mu?

Son olarak şunu söyleyip bitireyim. Eğer olur da suç kanıtlanır, yöneticiler ceza alır, şampiyonluk Ts'ye verilir ve Fenerbahçe küme düşürülürse, o zaman bu kişileri lanetleyen ilk ben olacağım. Cezaları neyse çeksinler, canım kadar sevdiğim Fenerbahçe'min gücüne inanmayıp başka işleri girişen bu herifler hapislerde çürüsünler. Fenerbahçe de küme düşsün, zorlu Gaziantep deplasmanı yerine Tavşanlı Linyit deplasmanında yine çubuklularımızı kuşanıp gururla Sarı-Lacivert diye bağırır, Fenerbahçemiz'i destekleriz.
...

Bir de ufaktan konu dışı bir mesaj yazayım: Bursaspor'lu Ozan İpek'in şampiyonluklarından sonra bir videosu yayınlandı biliyorsunuz. Ozan İpek, Fenerbahçe-Trabzonspor maçından önce Trabzonspor'un kalecisi Onur'u telefonla arayıp "Aman gol yeme de sana ne istersen alacağım" demiş. Ve bir Allah'ın kulu da demiyor ki aga bu nedir? Bu normal midir? Bu teşviğin Allah'ı değil midir? Bundan alâ teşvik mi olur? Bu görüntünün aynısı İngiltere'de yayınlansa her iki futbolcuya da verilebilecek en ağır ceza verilir zira resmen suç bu, resmen teşvik. Ama demokrat, objektif, tarafsız basınımız, yöneticilerimiz, bloggerlarımız için bu pek bir şey ifade etmiyor. Ne olacak ki canım, normal bir şey işte. Eheh.

Şarapova Üzülmeyeydi İyiydi

2011-07-02T17:54:00.004+03:00

Benim tenis sporuyla olan yakınlığım birçok Türk erkeğiyle paralel. Ne forehand'dan, ne backhand'dan ne de drop shot'tan anlarım. Eh, Wimbledon gibi turnuvalar olduğu zaman, önemli maçları izliyorum. Nadal'ı Federer'e, Şarapova'yı hepsine tercih ederim ama erkeklerde bu sene Djokovic'i çok beğendim. Müthiş atletik ve zeki. Finalde iyi olan kazansın. Bayanlar finalinde ise kazanan Şarapova'yı çok güzel bir oyunla yenen Kvitova oldu. Helal olsun. Şarapova çok kötüydü, yarı finaldeki o performansından sonra çok daha iyisini bekliyordum. Ama hem kendini üzdü, hem de benim gibi tenisi takip etmesindeki en önemli faktörlerden birinin kendisi olduğu bizi üzdü. Çığlıklarını sevdiğim...

Mehmet Ali Aydınlar Döneminden İki Beklenti

2011-07-01T19:39:00.005+03:00

Türkiye Futbol Federasyonu yeni başkanı Mehmet Ali Aydınlar, siciliyle ve başkanlık gündeminde verdiği demeçlerle güvenilir, dürüst, objektif bir yönetici olduğunu hissettirdi. En azından bu konuda içimiz rahat. Futbolun gelişmesi yönünde atacağı icraatlarda samimi ve iyi niyetli olacaktır; yetersiz kaldığı yerlerde de yönetim kurulu kendisini tamamlayacaktır. Kendisinin de söylediği üzere istek ve baskılar üzerine başkan adayı oldu ve tüm kulüplerin desteğini alarak seçime tek başına girdi, kolay bir şekilde başkanlık koltuğuna oturdu. Seçilmiş değil, atanmış başkan nitelemelerini de hak etti bence. Fenerbahçeli olduğu tescillenmiş bir başkanı futbolun en başına getirmek için uğraşanların Fenerbahçe cephesi hariç tüm cepheler olduğu göz önüne alınırsa da büyük resimde insanı mutsuz eden noktalar var ama sezon içerisinde artık TFF'nin güvenilirliğini sorgulayacak yüz bulamayacaktır kimse.

Aydınlar döneminin uzun soluklu ve takdir edilir icraatlara imza atıldığı bir dönem olmasını arzu ediyorum. Yeni başkan yönetimin şeffaf, alınacak kararların futbolun tüm kesimlerinin dinlenerek, görüşü alınarak alınacağını söyledi madem; biz de ufacık tefecik bir blog olarak önerilerimizi sunalım; davulcu yellenmesi kadar bile etkisi olmayacaktır ama neme lazım, biz bloga not düşelim...

Yabancı sayısı konusu: Aydınlar birkaç gündür katıldığı programlarda halen yürürlükte olan 6+2+2 kuralının değişeceğini söyledi ve kendi fikrini ortaya koydu. Diyor ki var olan kural devam edecek. Yani sahada 6, kulübede 2 ve tribünde 2 yabancı bulunacak. Yani toplam 10 futbolcu. Ama bu 10 futbolcunun dışında kulüpler istediği kadar yabancıyla sözleşme imzalayabilecek. Ancak sezon başında ve ligin devre arasında federasyona seçilen 10 futbolcunun ismi verilmek zorunda. Bu seçilen 10 futbolcunun dışındakiler sezon boyunca hiçbir şekilde maç oynayamayacak. Ben bu görüşe katılmıyorum. Takımda eğer nitelikli 11 futbolcu varsa ne olacak? 1 tane kaliteli ismin dışarıda kalması ve en az bir devre boyunca takıma dahil olmaması anlamına geliyor ki bu hem teknik direktör hem de yönetim açısından oldukça zor bir karar. Hangi futbolcular dışarıda kalacak?

Benim önerim şu: 6+3+sınırsız olsun. Yani sahada yine 6 yabancı, ama kulübede 3 yabancı olsun. Ve bu 9 futbolcunun dışında kulüpler istediği kadar yabancıyla sözleşme imzalasın. Böylece rotasyonda her oyuncudan faydalanma şansı olsun.

Ayrıca yedek kulübesinde takımın altyapısında oynayan en az 2 futbolcu bulunsun. Benim düşüncem, önerim budur.

Türkiye Kupası statüsü: Hem kulüplere eziyet veren, sürekli maç oynamak zorunda bırakan hem de küçük takımların ilerlemesinin önünü tıkayan, onlara hiçbir şekilde şans vermeyen bu statü yıllardır neden devam eder bilemem. Eğer büyük takımlar inanılmaz kötü değillerse, bir şekilde gruptan çıkmasını biliyorlar. Çünkü küçük takımlar o kadar maç sayısına dayanamıyor, bir şekilde gruptaki iki büyükten birine takılıyorlar. Haliyle büyük takımlar kötü de olsalar kalitelerinden dolayı gruptan çıkabiliyorlar. Öte yandan, taraftarlar açısından zevksiz ve futbolcuların konsantrasyonunu bozan önemsiz maçlar çoğalıyor; yorgunluklar, sakatlıklar artıyor, bu durum lige de yansıyor.

Öneri: Grup statüsü kaldırılsın, iki maç üzerinden oynanan eleme usulü sistem gelsin. Böylece küçük takımlar vasatın üzerinde performans gösterdikleri gruplarda sonuncu olmaktan kurtulsunlar, büyükleri eleme şansına erişsinler.

Düzeltilmesi gereken daha birçok sorun var, bunlar ileride tartışılacaktır; biz de görüşümüzü sunarız burada. Misal puan eşitliği halinde averaja bakılmayıp tek maç oynatarak şampiyonun belirlenmesi konusunda ben yine Aydınlar'dan farklı düşünüyorum. Takımların kötü performansını düzeltme şansı veriyor bu sistem ve misal o tek maçta bir takımın en önemli 2 futbolcusu sakat; bu sakatlık şampiyonluğa malolabilir. Çok riskli. Bırakalım sezon içinde yaşananlar orada kalsın, şampiyonluğa oynayan takımlar şampiyonluk için en önemli rakipleriyle oynadıkları maçlarda daha dikkatli olsunlar... Şu sistem anormal derecede adil.

Hayırlı olsun deyip önerilerin devamının geleceğini söyleyelim efendim...

Copa America 2011 - Tam Fikstür

2011-07-01T15:27:00.007+03:00

Futbolsuz yazlar çekilmiyor. Tekil yıllarda bizi tek avutan gündem transferler. Bazen özel turnuvalar ve kıtasal şampiyonalar olduğunda da tadından yenmiyor. Copa America 3 yıllık aradan sonra bu yaz yine oynanacak. Fenerbahçeliler özellikle Uruguaylı Lugano ile Brezilyalı Andre Santos'a odaklanacaktır ama birçok yıldız ve yıldızların yanında genç yetenekler izlenmeye değer ki turnuvanın ardından parlayan oyuncular transfer döneminin de gündemine yerleşecektirler. Maçların tamamını yayın hayatına yeni giren ve yanılmıyorsam eğer Turkuvaz medyanın bir organı olan (ATV, Sabah) A Haber yayınlayacak. İlk maç bu gece 03.45'te Arjantin ile Bolivya arasında. Üstteki fikstür, benim bulabildiğim en detaylı ve en güzel hazırlanmış fikstür. Diğerlerinde takvime göre değil de gruplara göre maç tarihleri veriliyor. Ama hangi gün hangi saatte hangi maçın olduğunu anlamak için bu fikstür ideal bana göre.

Resmin üzerine tıkladığınızda net bir görüntü oluşmakta. Umarım seyir zevki yüksek, genç yeteneklerin hünerlerini gösterdiği bir turnuva olur. Hadi hayırlısı..

Kaybolan Yıllarımı GeRiver!

2011-06-26T23:08:00.002+03:00

Hüznün adı her yerde aynı. Bir taraftar için en acı şeydir tuttuğu takımın küme düşmesi. Şampiyonluğu son maçta kaybetmek mi yoksa iki maçlık eleme turunda küme düşmek mi? Küme düşmeyi bilmem ama ilkini yaşadığım için biliyorum, acıdır. El Monumental'de acı, hüzün vardı Belgrano maçında. Şanlı tarihinde ilk kez küme düştü River Plate. Kırmızı beyazlı renklere gönül verenler tuzu kuru diye bilinir ama maç sonunda sahada olaylar çıktı, klasiktir; bir şey dememek lazım. Benim Arjantin'de tuttuğum bir takım yok ama -muhtemelen renklerinden dolayı- Boca Juniors'a sempatim var. Haliyle ezeli rakibimizin bu durumuna vereceğim tepki aşağı yukarı bellidir. Fakat benim için Arjantin futbolunun en çekici tarafı olan Superclasico'yu en az bir sezon seyredememe olayı var ki keşke River düşmeseydi diyorum. Nice efsaneler düştü, kalktı, baş aşağı gidip kudretli bir şekilde zirveye çıktı; muhtemelen River Plate de en kısa sürede eski gücüne kavuşacaktır. Fakat artık ezeli rekabette boyunları çok bükük olacak.

Batan geminin malları: Büyük bir ihtimalle başta Erik Lamela, Alexis Ferrero ve ortasahadan birkaç isim olmak üzere takımdan ayrılacaklar çok olacaktır. Bonservislerini çok bulan kulüplere de gün doğdu böylelikle. Jesus Almeyda da artık bırakır sanırım.

Belgrano 2 - 0 River Plate
River Plate 1 - 1 Belgrano

Fenerbahçe Orta Sahasına Alternatif İsimler: Borja Valero ve Matuzalem

2011-06-22T22:01:00.006+03:00

Fenerbahçe teknik direktörü Aykut Kocaman, geldiğinden bu yana transfer konusunda bilinçli hamleler yaparak olumlu tablosuna artıları ekledi. Sezon başında Kocaman'ın kafasında bir fikir vardı. Takım kanatları kullanacaktı. Aykut Kocaman'ın bu düşüncesinden yola çıkarak yönetim gereksiz, içi boş "yıldız" transferlerinden vazgeçip vaad edilen oyuna uygun oyuncular peşinde koştu. İki hızlı ve genç kanat adamı, bir iyi bir bitirici ve transfer sezonunun sonuna doğru bir de stoper alındı ki tutarlı transferlerdi bunlar. Eksik bölgelere adamlar alınmıştı, kadro genişlemişti ve sezon içinde Fenerbahçe hiçbir zaman kadro sıkıntısı yaşamadı.

Şimdi yeni sezon öncesi üç kulvarda zorlu maçlar oynanacak. Avrupa'da gidebilinen yere kadar gidilecek, kupada bir kez daha büyük umutlarla zafer aranacak ve en önemlisi de ligde şampiyon olunacak. Üst üste zorlu maçlar oynanacak, haftada bazen iki kez sert maçlara çıkılacak ve artık rakipler daha fazla. Trabzonspor, Fatih Terim'li Galatasaray, yenilenen Beşiktaş ve Bursa, Gaziantep, Kayseri gibi takımların bu sene zirveyi zorlamasına kesin gözüyle bakmak lazım. Haliyle rakipler çoğalınca, iyi de bir kadro kurmanız gerekiyor.

Şu zamanlarda Fenerbahçe'de transfer gündeminin birinci maddesi Emre'nin yanına alınacak bir orta saha oyuncusu. Geçen sezon içinde Emre'nin yanı vasat Cristian Baroni ve Selçuk'la tamamlanmaya çalışılmıştı, zaman zaman zorlama hamlelerle Gökay ve Mehmet Topuz da rotasyonda kullanılmıştı. Avrupa'dan ve kupadan erken elenip rotanın yalnızca lige yönelmesiyle birlikte o bölgedeki eksiklik belki çok fazla göze batmadı; bir şekilde rotasyonlarla maçlar tamamlandı.

Fakat bu sene Fenerbahçe geçen seneden daha iddialı; ve daha güçlü olmak zorunda. Rakipler çoğaldı, maçlar çoğalacak, yoğun dönemler yaşanacak ve sakatlıkların artması da çok muhtemel. Hal böyle olunca doğru bir teşhisle o bölgeye eleman alma adına girişimler başlatıldı. Aykut Kocaman'ın şampiyonluk sonrasında LİGTV'ye verdiği bir röportajda söylediği sözler ışığında beklentilerimi yönlendirdim ben. Kocaman, alınacak orta saha oyuncusunun sert, fiziki mücadeleden kaçmayan ama yalnızca defansif olarak değil hücum olarak da takıma katkı sağlayan bir eleman olacağını söylemişti. Bu niteliklere uyan birçok oyuncu var ki bunlardan biri de Aykut Kocaman'ın kendi ağzıyla söylediği üzre Lass Diarra. Lass o bölgeye güzel olabilirdi ama maddiyat olarak büyük bir külfetin altına girmek gerekiyordu; "takım içi dengeler"i bozmamak adına diğer alternatiflere yönelindi. Alou Diarra, Moussa Sissoko, Etienne Capoue gibi isimler geçiyor. İlki hariç diğer ikisi hakkında pek fazla bilgim yok, bir şey diyemem. Ama benim iki güzel önerim var: Villarreal'da oynayan Borja Valero ve ikinci tercihim olarak Lazio'lu Matuzalem.

Ortak yanları pas kalitelerinin yüksek olması ve trend tabirle "iki yönlü oyuncu" olmaları. Ama tek tek değerlendirelim bilgimiz dahilince.

Borja Valero 26 yaşında. Valero'yu izlediğiniz zaman onun temposu, pasları ve sahanın her yanına koşuşu dikkatinizi çekiyor. Bırakın iki yönlüyü, dört yönlü bir oyuncu olarak bile görebiliriz kendisini neredeyse. Klasik bir savunma önü oyuncusu değil, ilk önce bunu söylemek lazım. Oyunu kuran, pas dağıtan ve takımı hücuma kaldırdıktan sonra yerinde çakılı kalmayıp ileriye giden, modern bir orta saha oyuncusu. Onu çok iyi yapan en önemli özelliği de defansı ve hücumu aynı oranda disiplinli bir şekilde yapabiliyor olması. Duran topları kullanmada usta. Ve de kesinlikle bir lider. Sürekli pas isteyen, arkadaşlarını yönlendiren, oyunun sıkıştığı anlarda sorumluluk alan bir oyuncu.

İstatistiklerine bakıp kendisinin golcü bir oyuncu olmadığını düşünebilirsiniz ki nispeten doğrudur. O gol atmaktan çok gol hazırlamada usta bir oyuncudur. Bu sezon Villarreal'in keyif veren futbolunun en önemli oyuncularından biriydi ve Nilmar ile Rossi'yi paslarıyla sürekli besliyordu. Zamanında attığı şık ara pasları takımı ipten aldı çokça zaman.

Ayrıca "ısıran" bir oyuncu olduğunu da geçtiğimiz sezon gördüğü 9 sarı 1 kırmızı karttan anlayabiliriz.

Geçen sezon yalnızca ligde bir kez maç kaçırdı ve oynadığı 35 maçın tamamında ilk 11'de sahaya çıktı. Takımının banko ismiydi.

Bu kadar övdük, pek bilgisi olmayanlar Messi sanmasın. Olumsuz özelliklerini de hemen sıralayalım: Temel gücünü paslarından aldığından dolayı işi abarttığı sıralarda bazen anormal pas hataları yapabiliyor. Ve bazen görev bölgesinin dışına çıkıp ani ataklarda çok ilerde kalabiliyor. Ama genel oyun profili, olumsuz özelliklerini gömüyor diyebiliriz rahatlıkla.

Matuzalem ise Valero'ya göre daha temposu düşük, daha dar alanda oynayan bir oyuncu olmasına rağmen pas kalitesi bakımından Valero'dan daha kötü değil. Temposundaki gerilemeyi de yaşına (31) bağlamak lazım. Kariyerinin büyük bölümünde istikrar tutturamamış olsa da 3 yıllık Shaktar Donetsk ve ardından geçen sezon Lazio'da aldığı süreler fena değildi.

Oyun tarzı bakımından Emre'nin benzeri demek mümkün. Teknik bir sol ayağı ve üstün bir oyun görüşü var. Temposu dediğim gibi yüksek değil ama hücumda iyi bir silah. Sürekli deldiği pas yollarıyla takımın hücum alternatiflerini çoğaltmakta.

Şöyle bir detaya gireyim. Matuzalem Şampiyonlar Ligi'nde takıma ayak uyduramayabilir. Zira Fenerbahçe Avrupa'da maçların büyük bir bölümünü kendi yarı sahasında geçirecek. Haliyle defansif organizasyonun üst düzeyde olması lazım. Keza hücumda da. Matuzalem bu tempoyu kaldırabilir mi, emin değilim. Ama ligde sürekli hücumda oynayan Fenerbahçe'nin en önemli kozu olabilir. Oyunu rakip yarı sahaya yıkan bir takım için muhteşem bir orta saha oyuncusu olacaktır. 2 yıllığına al takımına, bu oyunu ligde şampiyonluk için yeterli olur.

Valero ise fiziksel olarak yıpranmamış, jilet gibi oyuncu. Hem defansif hem ofansif anlamda takımın beyni olabilir. Fenerbahçe'nin aradığı orta saha elemanı bana göre Valero'dur, ikinci alternatif ise Matuzalem olabilir.

İşin muhasebesine gelince. Transfermarkt'taki veriler ne kadar doğrudur bilemem ama Valero'nun bonservis bedeli 12.000.000£ olarak gözüküyor. Matuzalem'in ise daha düşük; yalnızca 2.500.000£.

Alınabilir mi? Neden olmasın? Alınır mı? Hiç ümidim yok.

Leyla İle Mecnun

2011-06-17T16:02:00.004+03:00

Kesinlikle farklı, aykırı bir dizi. Son zamanlarda kalitesi gitgide düşen Türk komedi dizilerinin arasında inci gibi parlayan, kendini izlettiren ve her bölümde aynı dozda güldürebilen, net bir şekilde gelmiş geçmiş en komik Türk dizilerinden biri. Bir kere Leyla İle Mecnun'u komik yapan şey, filmin yalnızca bir karaktere yoğunlaşmaması. Sürekli aynı adamdan benzer esprileri duymak bıkabilir, dizi kendini izletse de her zaman için bu olumsuz bir detay. Fakat Leyla İle Mecnun'un her karakteri ayrı ayrı komik, absürd, nev-i şahsına münhasır olan kişiler.

Benim favori karakterim hemen hemen herkesin de aynı görüşte olduğu üzre İsmail Abi. Fakat en az İsmail Abi kadar güldüğüm bir adam daha var, o da Erdal Bakkal. Çocukça hali, olur olmadık yerde verdiği tepkiler ve çoğu zaman ortama ayak uyduramayıp saçma şeyler söylemesi...

Onur Ünlü ve senarist Burak Aksak absürdlüğünü geçen bölümlerin her birinde gördük fakat artık Onur Ünlü yönetmenlik koltuğunu Murat Onbul'a bıraktı ama son bölüm itibariyle temponun ve esprilerin düşmediğini gözlemliyoruz ki burada bir Burak Aksak başarısından bahsetmek gerekir.

Uzun lafın kısası; izleyin ve izletin efendim. Kesinlikle farklı bir tad bulacaksınız.

Sihriyle Şampiyon Yapan Gerçek Bir Kahraman (Alex Değerlendirmesi - 2)

2011-06-17T14:19:00.006+03:00

Aykut Kocaman bence sezon başında teşhisi yanlış koydu. Medyadaki genel akıma o da kapıldı. Her şeyi Alex bozuyormuş gibi, nokta bir bakışla Alex'i takımdan kesti. Fenerbahçe şu haliyle sınıf atlamadığı müddetçe, kadroda Alex varsa her zaman ilk 11'de oynamak zorunda. Takımın oyun yapısı ve futbolcu kadrosu başkasına imkan vermiyor zira.

Fenerbahçe'nin pek de sürprize yer vermeyen oyun yapısı kabaca bellidir yıllarca. Takımın oyun kurucusu Alex'tir ve hücumun yarısından fazlasını Alex üstlenir. Takım iyi de olsa kötü de olsa Alex bir şekilde skor üretir, bazen maç kurtarır, bazen de şampiyon yapar. Takım ona ayak uyduramadığı zaman, yani takımın geri kalanı yetersiz olduğu zaman şampiyonluklar elden gidiyor. Gerçi Alex'in takıma geldiğinden beri şampiyonluk yarışı içinde olmadığımız bir sezon hatırlamıyorum Aragones'li 2008-09 sezonu haricinde. Onun dışında Fenerbahçe sürekli şampiyonluğun en önemli adayı oldu ve sezon içerisinde Alex'ten bolca faydalandı. Fakat "Avrupa'da Alex'le Olmuyor" düşünce tarzına Aykut Kocaman da katılınca takımın başına gelir gelmez yaptığı ilk icraat Alex'siz bir takım yaratmaktı. Hamlelerini buna uygun olarak yaptı.

Sezon başındaki düşüncesi neydi Kocaman'ın? Kanatların birinci hücum yönü olduğu, hızlı bir 4-3-3 sistemiydi. Alex'in orta 3'lüde yeri yoktu. Haliyle Stoch ve Dia gibi iki kanat alınırken Alex yedek soyunmaya, ilk 11'de çıktığı maçlarda da oyundan alınmaya başladı. Fakat Aykut Kocaman'ın hesap edemediği ve bence Alex konusunda çuvalladığı nokta şuydu: Alex'in yokluğunda takımı hücumda kim sırtlayacaktı? İki kanat oyuncusu daha henüz uyum sorununu atlatmamışken, orta sahada Cristian Baroni ve Emre sezona hazırlıksız girmişken, takım nasıl hücum yapacaktı? Yapamayacaktı. Bu hamlenin başarısız olacağını anlayan Kocaman da zaten başka türlüsünün çok zor olduğunu anlayıp tekrar takıma Alex'i kattı ve yavaş yavaş galibiyetler gelirken ikinci yarının yıldızı Alex oldu.

Devre arasından güçlü dönüş, Alex'in moralsizliğini atlatması ve her futbolcunun bireysel performansının üzerine koymasıyla birlikte sezonun ikinci yarısında tarih yazıldı. Galibiyet almayı öğrenen takım, kötü de oynasa bir şekilde 3 puanı almayı bildi. Ve seri galibiyetlerdeki baş kahraman, sezonun ilk yarısında oynamaması için kitlelerin oluştuğu, "seneye gidecek zaten" diye tahminlerin yapıldığı, "Avrupa futbolunda 10 numara devri bitti" diye ukalalığın edildiği Alex'ti. Bazen kritik duruma giren maçların en mühim anlarında duran toplarıyla kilidi açtı, bazen arkadaşlarını hareketlendirdi, tribünleri ayağa kaldırdı, yapılamayacak şeyleri yapıp atılamayacak golleri attı. İki büyük derbi maçında resmen takımı kurtaran adamdı. Galatasaray ve Beşiktaş maçlarında Fenerbahçe'nin attığı 6 golün tümünde imzası vardı. "Büyük maçlarda oynamıyor yeaa" diyenlere selam olsun...

Biraz taktiksel detaya girecek olursak Alex'le ilgili söylenecek önemli şeyler var. Alex, pas yapma konusunda pek başarılı olmayan (bence) Fenerbahçe orta sahasının hücumla olan bağını kurdu, köprü vazifesi gördü. Efsanevi oyun zekasını sahada durması gereken yer konusunda çok iyi kullandı, her zaman müthiş bir pas alış mesafesine geçti ve az top kaybıyla topu kaleye yaklaştırdı.

Fenerbahçe'nin, sezonun ikinci yarısının ortasından itibaren uyguladığı defansif düzenin ana hattını da Alex çizdi. Fenerbahçe öne geçtiği maçlarda skoru korumak adına saha içinde yer değişiklikleriyle defansif direnci arttırdı. Diziliş 4-2-3-1'den defansın ön planda olduğu bir 4-3-3'e geçti. Sağ kanat Mehmet Topuz ortaya yaklaştı ve 3'lünün bir parçası oldu. Santrfor Niang ise kanatlardan birine geçti, defansif bir kanat oyuncusu oldu. Alex ise tek forvet olarak en uca kondu. Birçok yönden bu diziliş bana geçen senenin Inter'ini hatırlatıyordu. Hatırlayın Eto'o'nun sol bekliğe evrilişini, ilerde yalnız duran hedef adam Milito'nun fırsatları değerlendirmedeki müthiş ustalığını.

Fenerbahçe bu şekilde skoru korumayı başarıyor, topun arkasına sağlam geçiyor, defansif bir takıma bürünüyordu. Fakat topun sahibi olunduğu anlarda ise bir kısırlık meydana geliyordu. Normalde takımın oyun kurucusu olan Alex, en uca geçince Fenerbahçe orta sahası pas yapmakta sıkıntı çekiyordu. Emre istikrarlı bir şekilde bir takımın oyun kurucusu olacak kapasitede değil. Mehmet Topuz'un oyun görüşü çok zayıf, Selçuk'u saymıyorum zaten. Haliyle yerden pasla ileriye taşınamayan top, kanatlara akan Niang ya da Stoch'a havadan gönderiliyordu. Aykut Kocaman muhtelemen Alex'in sahte 9 özelliğini göstermesini bekliyordu fakat topun bir şekilde Alex'e ulaşması lazım ki Alex etkinliğini gösterebilsin. Fenerbahçe orta sahası topu ileriye taşımakta sıkıntı çekince en uca konan Alex pek bir varlık gösteremedi.

En başa dönüp birkaç şey söyleyip yazıyı bitirelim. Aykut Kocaman'ın Alex'le olan sıkıntısını aşağıdaki yazılardan birinde söyledim. Tekrarlayayım: Top kaybedildiğinde Alex'in yapmadığı presler orta sahada bir şeffaflığa neden oluyor, o bölgedeki delikten faydalanan rakipler hızlı bir şekilde orta sahayı geçiyorlardı. Geçmiş yıllarda Fenerbahçe'nin defansif orta sahaları Alex'in pres yetersizliğini nispeten kapatıyorlardı fakat bu sezona hem Emre hem de Cristian Baroni çok kötü girdi, onlarda da pres yapmama özelliği baş gösterdi. Haliyle bu eksiklik anormal derecede göze batıyordu. Aykut Kocaman da takımın orta saha yapısını değiştirmek yerine tek bir kişiye yükledi sorumluluğu: Alex'ten daha çok koşmasını istedi. En azından rakibiyle beraber hareket etmesini, daha geniş alanda oynamasını, daha hareketli olmasını istedi. Ve bunu başardı da. Alex rakibini kovalayan, nispeten pres yapan, hatta rakibinin ayağına kayıp top kapan bir adama dönüştü. Bu dönüşümü irdelerken başka bir adam haline gelen, hem de bu yaşta, Alex'i alkışlamak gerekir. Alex dönüşürken takım da kendine gelmeye başladı. Fenerbahçe orta sahası daha dengeli, daha güçlü oldu; haliyle Alex artık tartışılmaktan kurtuldu. Bu dönüşüm takımı da etkiledi elbette ve Alex maç kurtardı, müthiş goller attı, sezonu son haftaya taşıyan adam oldu.

Sonuç

Sezona her anlamda kötü giren Fenerbahçe'de teknik direktör bunun faturasını Alex'e kesmeye niyetlendi fakat takımın geri kalanının da Alex'ten pek farkı olmadığını görünce Alex'i tekrar takıma dahil etti. Ardından takım düzelince Alex kalitesini ortaya koydu, takımı sırtladı, baş kahraman oldu ve gönderilsin diye kampanya yapılan adam açık ara farkla sezonun gol kralı oldu. Tarih bu sezonu Alex adına bambaşka yazacak.

Alex de Souza'nın bir fan sitesi var. Tavsiye ederim. Tıklayın.

Alex de Souza ve Büyük Maçlar Meselesi (Alex Değerlendirmesi - 1)

2011-06-14T17:07:00.013+03:00

Alex'in güzel futbolculuğunu ya da insanlığını anlatmanın anlamı pek yok, tekrara giriyor zira. Ne kadar büyük bir futbolcu olduğuna dair çok fazla övgü dolu yazılar okuduk, yorumlar dinledik ve uzuun yılların ardından çocuklarımıza, küçüklerimize heyecanla anlatacağımız bu adamı canlı canlı izlemenin keyfini çıkarıyoruz. Alex her sezon tartışıldı, hem sezon başında hem içinde. Skora olan katkısına dair zaten yapılabilecek bir eleştiri yok. Ama uzun yıllar boyunca Alex'le ilgili söylenegelen şey büyük maçlardaki etkinliği. Alex karşıtı olanların çoğunun benzer argümanlarla Alex'i yermeye çalıştığını görüyorsunuz. Alex büyük maçlarda (büyük maçlar?) küçük maçlardaki kadar (küçük maçlar?) kendini gösteremiyormuş, takımı kurtaramıyormuş, aslında abartıldığı kadar büyük oyuncu değilmiş.

Şimdi eleştirilerin mantıksızlığı kendi içinde belli oluyor aslında ama şunu söylemek lazım. Futbol, 11 kişiden oluşan iki takımın karşılaştığı bir spordur. Hiçbir futbolcudan tek başına takım kurtarması normal bir şey olmadığı gibi, normal bir insanın bir futbolcudan böyle bir şey beklemesi de anormaldir. Alex haricindeki 10 futbolcudan her biri her şampiyonlar ligi maçında maç kurtarıyor da, sıra Alex'e gelince iş yapamıyormuş gibi bir hava estiriliyor. Kaldı ki bahsedilen arena "Şampiyonlar Ligi" arenası. Yani maç kurtarmasını beklediğiniz oyuncunun bu maç kurtarma olayını hangi mecrada yapacağını iyi gözden geçirin. Dünyanın en iyi birkaç futbolcusundan biri olan Rooney, CL finalinde takımını kurtarabildi mi? Tüm maçı bir futbolcuya endeksleyip takımın aldığı her sonucu o futbolcuya yükleyen, eleştirileri takım olarak değil de bireysel olarak yapan medya, insanların tüm fikriyatını değiştiriyor. Hal böyle olunca gerçekler çok kolay biçimde görmezden geliniyor.

Nedir o gerçekler? Alex'in, Şampiyonlar Ligi ve UEFA (yeni adıyla Avrupa Ligi) kupası istatistikleri. Alex Fenerbahçe'ye geldiği 2004-05 sezonundan beri 39 defa Avrupa maçına çıktı. Ve bu 39 maçta 9 kez gol atıp 16 kez de asist yaptı. Yani 39 maçta 25 kez skora katkı yaptı. Büyük maççılar'a özel not: Bu istatistikte eleme maçları sayılmadı, yani direkt olarak grup maçları dikkate alındı. Ve Alex bu süreçte Fenerbahçe'nin 2007-08 sezonunda Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek finale çıktığı sezon takımının kaptanıydı ve 2 eksik maçla turnuvanın asist kralı oldu. Büyük maççılar acaba oynadığı maçlarda %64 oranında skora katkı yapıp takımının çeyrek finale çıkmasında en büyük pay sahiplerinden biri olan ve aynı zamanda 2 eksik maçla CL'nin asist kralı olan bir adama bu eleştirileri yaparken biraz acımasız davranmıyorlar mı?

Şiir gibi top oynanan Inter maçında takımının tek golünü atan Deivid'e muazzam bir çalımın ardından "İyi orta gol getirir"cilerin yüreklerini hoplatan bir pas atıp alkışı hak eden futbolcu Alex'ten başkası mı ? Ya da CSKA Moskova maçında göğsünde erittiği topu ölü noktaya gönderip turnuvanın o sezonki en güzel gollerinden birini atan kim ?

Bir sinir bozucu durum da Alex'in Fenerbahçe'yi Avrupa maçlarında bir kişi eksik oynattığı yönündeki eleştiriler. Sanki Alex'ten önceki dönemde Fenerbahçe Avrupa'da çok başarılı, sürekli yarı finalleri zorlayan, müzesinde 3 Avrupa kupası bulunan, elit kulüplerden biriydi de Alex gelince işler bozuldu. Ya da Avrupa maçlarında Fenerbahçe'nin Alex haricindeki 10 oyuncusu süper oynuyor da bir tek Alex sırıtıyor. Kaldı ki Fenerbahçe'nin Avrupa macerası Alex'ten önceki dönem ve Alex'ten sonraki dönem olarak ikiye ayrıldığında ikinci dönemin daha başarılı olduğu da bir gerçek.

Fenerbahçe'nin rakiplerinin taraftarlarını kızdıracak son paragraf: Küçük maçların adamı denilen Alex, kariyerinde Beşiktaş'a karşı 20 maçta 12, Galatasaray'a karşı 6, Trabzonspor'a karşı ise 4 golü var. Şimdi bu durumda üç büyük ezeli rakibine karşı 7 sezonda 22 gol atan mı Alex küçük yoksa bu gol attığı takımlar mı?

Serinin ikinci bölümünde Alex'in bu sezonki değerlendirmesi olacak.

Not1: 3. paragraftaki istatistikler Papazın Çayırı blog'dan alındı.

Not2: Alex de Souza'nın yeni açılan bir fan sitesi var. Tıklayın.

Trabzonspor'un Emek Söylemi

2011-06-10T14:34:00.004+03:00

Trabzonspor şampiyonluğu kaçıran nice takımlardan farklı bir şekilde hareket ediyor. Sürekli bir şeylerden şikayet ediyor, sürekli birilerini hedef gösteriyor, kanıtsız iddialar ortaya atıyor, ağlıyor sızlıyor ve bu mağdur edebiyatından destek sağlamak istiyor, kaçan şampiyonluğa kılıf arıyorlar.

Hadi bir yere kadar bu iftiralara katlanırız ama işin boyutunu bir yerde abartıyorlar ve bu durum benim sinirimi çok bozuyor. Diyorlar ki; biz emeğimizle, alın terimizle buraya kadar geldik, şampiyonluğu aslında biz hak ettik, biz olmalıydık, Fenerbahçe haksız bir şekilde şampiyon oldu.

Nüktedan başkan Sadri Şener, geçende neden Fenerbahçe'nin şampiyonluğunu kutlamıyorsunuz şeklinde bir soruya rezil bir cevap verdi: "Ben Fenerbahçe'yi şampiyon olarak görmüyorum, gerçek şampiyon biziz."

Zihniyete bakar mısınız?

Şimdi efendim Trabzon camiasının genel algısı, düşünce biçimi ve asla değiştirmeyecekleri, tabu kabul ettikleri bir şey var: Fenerbahçe şikeyle, hakemle şampiyon oldu. Oyuncuları ayarttılar, hakemleri satın aldılar, kazandıkları maçların tümünde şaibe vardı. Aslında gerçek şampiyon biziz. Ellerinde tek bir kanıt dahi yok, Emre'nin mesaj olayı da ciddi ama henüz kanıtlanmamış bir iddia. Emre olayının dışında söylediklerinin çoğu da ciddiyetsiz ve deli saçması şeyler, aslında gülüp geçmek lazım ama insanın gerçekten siniri bozuluyor.

Trabzonspor emek vermiş ama Fenerbahçe vermemiş. Trabzonspor'un lehine hiç hakem hatası olmamış ama hep Fenerbahçe'nin lehine olmuş. Rakip oyuncular Trabzonspor maçlarında hata yapmıyorlar ama Fenerbahçe maçlarında yapıyorlar ve bunların hepsi şikenin sonucu. Fenerbahçe 52 yıllık ligde 18. kez şampiyon olmuş, gol kralları çıkarmış, Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek final görmüş ama ligin sonuncu sırasındaki bir takımdan dahi korktuğundan mecburen şike yapmak zorunda kalıyor. Böyle bir saçmalık olur mu?

Emek meselesine geri dönelim. Evet Trabzonspor çok emek harcadı, alkışlık geri dönüşler yaptı, müthiş özveri gösterdiler. Kaleci Onur Kıvrak ligin en iyilerinden biri oldu, Burak Yılmaz bambaşka bir adama döndü, Selçuk İnan yerli Xavi oldu, Serkan'ı, Colman'ı, Umut'u, o'su bu'su... Hepsine tek tek alkış, tebrik. E peki Fenerbahçe maçları oynamadan mı kazandı? Volkan Demirel'in kritik kurtarışları, Gökhan Gönül'ün kendini yırtarcasına mücadelesi, Mehmet Topuz'un tüm maçlarda oynaması, Emre'nin sahanın her yerine koşuşu, Niang'ın mücadeleden bir an olsun yılmaması, Alex'in bu yaşında evrim geçirip rakibin ayağına kayması ve golleri... Bunlar bir emeğin sonucu değil mi? Fenerbahçe ikinci yarıda 16 galibiyet aldı, bunların hepsini şikeyle mi aldı? Alex'in frikiklerini, Ankaragücü maçındaki aşırtmalığı, presle kazanılan goller... Hangisini şikeyle açıklayabilirsiniz?

Biraz saygı lütfen.

Bizim insanımızın temel noktadaki yanlışı şu: Hakem hatalarını, oyuncu hatalarını ya da takımların kötü oyununu futbolun doğal akışı içerisinde değerlendirmiyorlar. Bir yan hakem ofsaytı kaçırmışsa kesin satılıktır, bir orta hakem yanlış bir faul düdüğü çalmışsa banka hesapları incelenmelidir, bir futbolcu yanlış bir hamle yapıp takımının gol yemesine sebep vermişse kesin maçtan önce bir olaylar dönmüştür. Bizim düşünce tarzımız bu. Hiçbir şeyi doğal göremiyoruz. Her şeyin altında bir şaibe arıyoruz. Fakat futbolun doğasında hata var. Yanlış yapacaksınız ki rakip size gol atsın.

Bu düşünce tarzı o kadar yerleşmiş ki Trabzon camiasına, Fenerbahçe'nin Ankaragücü maçında 3 penaltı bulmasının ardından TS yöneticisi Hasan Yener'e bu penaltılarla ilgili ne düşündüğü sorulduğunda onun verdiği cevabın trajikomikliğinin açıklamasını bulamıyor insan: "Penaltıları görmedim ama umarım Aykut Kocaman'ın yüzü kızarmıştır."

İşte bu zihniyet, görmediği penaltılar üzerinden bir insanın yüzünün kızarmasını isteyen zihniyettir. Bu sezon şampiyonluğa en çok bu zihniyetin kaybetmesi nedeniyle sevindim.

Bir de şunu söyliyeyim. Ben gözü kara holigan bir Fenerbahçeli değilim. Eğer ortada hakikaten bir Fenerbahçe lehine hakem hatası varsa söylerim. Bu sezon bu tip bir hata yapılmadı mı? Yapıldı. Gençlerbirliği maçında Lugano'nun golünden önce ofsayt var. Gaziantepspor maçında Lugano'ya verilmeyen kırmızı kart var. Ve son Sivasspor maçında Erman'a kaldırılan ofsayt bayrağı yanlış. Ama illaki altında bir şey mi aramak gerekiyor? Sadri Şener Lugano'nun golünde ofsaytı vermeyen hakemin Diyarbakırlı olduğuna dikkat çekerek bir şeyler ima etti. Rezil, iğrenç bir demeçti.

Trabzonspor'un lehine hakem hataları olmadı mı? Bal gibi oldu. Ligin ilk yarısındaki Buca maçında Engin'in kendini yere atıp penaltı aldığı pozisyonun penaltıyla uzaktan yakından alakası yok. Beşiktaş maçında Simao'nun sayılmayan golünde ofsayt yok. O gol olsa durumu 2-2 olacaktı. Gaziantepspor maçında Burak'ın düştüğü yer ceza sahasını içi değil dışı, dolayısıyla kırmızı kart doğru ama penaltı olmaması lazım. Ama aynı maçta, aynı hareketin daha sertini yapan Giray'a kırmızı yerine sarı veriliyor. Buca maçında topu süren Umut Bulut'un önündeki arkadaş kendini nedense bir anda yere atıveriyor. E o zaman bunlarda da şike var? Konu Fenerbahçe olunca kolayca şike, satılmış diyorsunuz da neden aynı şeyler Trabzonspor'a olunca hakem hatası, olur böyle şeyler diyor ya da hiç sesinizi çıkarmıyorsunuz? Bunun adı net bir şekilde ikiyüzlülük değil midir?

Bana göre saydığım tüm hatalar insan hatasıdır. Altında bir şey aramak saçma olduğu kadar sonuçsuz da kalacaktır. O yüzden bu muhabbetleri sürdürmenin hiçbir anlamı yoktur.

Son olarak da şunu söyliyeyim. Ben bu blogda daha önce rakip takımlar hakkında olumsuz şeyler söylemekten hep kaçındım. Türkiye içinde yalnızca Fenerbahçe ile ilgili yazdım. Fakat bu sezon o kadar iğrenç, o kadar mide bulandırıcı söylemler oldu ki futbol camiasında, tüm sezon boyunca doldum doldum ve insan bir yere bunları dökmek istiyor. Üslup ağır olmuş olabilir, kusura kalmayasınız.

Aykut Kocaman'ın Psikolojik Katkısı (Şampiyonluk Yazıları - 2)

2011-06-10T13:37:00.008+03:00

En son söyleyeceğimi en baştan söyliyeyim. Geçen sezonun travmasının ardından sezona kötü girildi fakat devre arasından muhteşem dönüldü. Ve artık Fenerbahçe maçları formasıyla kazanmaya başladı. Bu müthiş piskolojik dönüşüm, Aykut Kocaman'ın eseridir.

Sezon başını hatırlayalım. Son maçta bir kez daha kaçan şampiyonluk, Cristoph Daum'un gönderilişi, pek de etik olmayan bir şekilde Aykut Kocaman'ın takımın başına geçişi, transferlerin her zaman olduğu gibi kampın ertesine yetiştirilişi ve bu süreçte oynanan Avrupa maçlarında çok kötü sonuçların alınışı. Ve de en büyük tartışma konusu olan Kocaman - Alex psikolojik savaşı... Bu 2-3 aylık periyotta, Fenerbahçe taraftarlarının ileriye dair umutları pek yoktu. Aykut Kocaman nasıl bir teknik direktördü? Alex'siz bir takım başarılı olabilir miydi? Yeni transferler uyum gösterecek miydi?.. gibi sorular kafaları kurcalıyordu ve akabinde ligdeki vasat sonuçlar, umutların yavaş yavaş karamsarlığa evrilmesine neden oldu.

Ancak Aykut Kocaman her demecinde bu takımdan beklentisinin büyük olduğunu, toparlanacaklarını, sezonu şampiyon tamamlayacaklarının söylüyordu. Camianın kasvetli havasına aldırış etmeden umudunu korudu, sinmedi ve camiayı ayakta tutmaya yarayan şeyler söyledi. Ve de söylemekle kalmadı, ilk önce Alex'le olan sorununu çözdü, ardından takımdaki birlikteliği kuvvetlendirdi; hem kendini geliştirdi hem de takımı değiştirdi.

İlk yarının ikinci bölümünden itibaren Fenerbahçe iyi sonuçlar almaya başladı. Oynanan oyun belki iyi değildi ama en azından takım kazanıyordu. Coşku yoktu belki, tribünler de mest olmuyordu; ancak bu sezonun ikinci yarısında düzelebilirdi.

Ancak bir anda Andre Santos krizi patlayıverdi. Andre Santos Sabah gazetesine verdiği demeçte Aykut Kocaman'ın futbol fikrini beğenmediğini, Cristoph Daum'un daha iyi bir teknik direktör olduğunu söyledi. Bu olaydan sonra herkes Andre Santos devrinin bittiğini düşünürken, Aykut Kocaman öyle düşünmüyordu. Sezonun hikayelerini yazan medya mensuplarından öğrendiğimiz kadarıyla, devre arası ve sonrasındaki 2-3 haftalık dönemde, Aykut Kocaman ile Andre Santos arasındaki gerilim teknik direktörü tarafından çözüldü. Kendisini eleştiren oyuncunun kadro dışı bırakmak gibi bir basit ve kolaycı yolu seçmedi, iletişim kurdu, oyuncusunu eleştirdi ve o Andre Santos, ikinci yarının en önemli futbolcularından biri olurken şampiyonluk maçında ilk golü atan adam oldu.

Aykut Kocaman kendini geliştirirken takımı da geliştirdi dedik. Bunu boş bir cümle olarak algılamayın. Atılan her kritik ya da normal golden sonra takımın nasıl kenetlendiğini, oyuncuların nasıl sarmaş dolaş olduğunu hatırlayın. Fenerbahçe, başındaki liderin sayesinde şampiyonluk havasına daha Kadıköy'deki Trabzonspor maçında girdi.

Ve hoca elindeki her oyuncudan maksimum performansı almayı başardı. Andre Santos başka bir adama dönüştü. Alex, gönderilsin diye tartışılan bir adamken takımın bir numarası oldu; attı, attırdı, maç kurtardı. Mehmet Topuz sağ kanatta hem ofansif hem defansif oynadı, yetmedi skoru koruma düşüncesinin belirdiği anlarda orta sahayı üçledi, tam bir görev adamı oldu. Mamadou Niang sakatlık dönüşleri belki tekniğinden biraz kaybetmiş olarak döndü ama sürekli koştu, çabaladı, bozdu. Uzuun bir süre boyunca sürekli yedek kalan, çoğu maçta sonradan dahi oyuna girmeyen Miroslav Stoch ligin son haftalarında takımın aslarından oldu. Bazen kilidi açtı, bazen hücuma renk kattı. Küsmemiş bir şekilde son derece güçlü olarak geri dönmüş olması yalnızca oyuncunun bireysel başarısı değildir, burada bir teknik direktör hamlesinden bahsetmek gerekir. Ve Daniel Gonzalez Güiza... Evet, Buca maçında dek yalnızca 8 dakika oynayabilen Güiza, kritik durumda olan Buca maçına sonradan girdi ve topla ilk buluşmasında takımını öne geçirdi.

Ve de sezonun bence en güzel hareketlerinden biri: Ankaragücü maçında durum 4-0'ken kullanılan bir frikikten önce topun başına geçen Alex, Mehmet Topuz'un bir isteğiyle karşılaştı. Mehmet frikiği kendisinin kullanmasını istiyordu. Zira büyük umutlarla geldiği Fenerbahçe kariyerinde toplam 2 golü vardı. Belki özgüven depolamak, belki kendini kanıtlamak istiyordu. Kazanılması garanti olmuş bir maçta böyle bir şey denenebilirdi. Alex'e isteğini iletti ancak kaptan kabul etmedi. Mehmet Topuz üzüldü, yüzü asıldı. Alex frikiği gole çevirince Topuz'un içinde büyük ihtimalle fırtınalar kopmuştur ancak o yine de bunu büyütmedi. Kafasını çevirdi, oyununa devam etti. Artistlik yapmadı :) Ve o Mehmet Topuz, 6. golü atan Alex'e golün pasını veren kişiydi. Maçtan sonra bu durum çok fazla konuşulmadı, büyütülmedi. Birkaç sezondur Galatasaray ve Beşiktaş'taki oyuncu kavgalarını düşününce, bu durumun güzelliği daha net anlaşılabilir.

Sonuç

Her oyuncunun katkı verdiği, mücadele ettiği, küsmediği, aidiyet duygularının had safhaya çıktığı bir takımda ortam değişiyor, güzelleşiyor; güzel oynanmasa dahi bir şekilde sonuçlar alınıyor. Bu net bir şekilde Aykut Kocaman başarısıdır.

Diriliş (Şampiyonluk Yazıları - 1)

Ne Desen Eksik

2011-06-07T19:04:00.001+03:00

Lazio'yu Lazlar Kurdu!

2011-05-28T17:43:00.004+03:00

Şimdinin spor bakanı, zamanının Trabzonspor başkanı Faruk Özak'ın, bir Trabzonspor - Lazio maçından önce söylediği vecize. İçimden gülmek bile gelmiyor.

Foto: vursamgol.com

Diriliş! (Şampiyonluk Yazıları - 1)

2011-05-24T18:56:00.008+03:00

Benim sezon başında Fenerbahçe'den beklentilerim çok yüksek değildi. Bir kez daha son maçta kaçan şampiyonluk, heyecanımı bir hayli azaltmıştı. Daum'un ardından göreve getirilen Aykut Kocaman ise geçmişiyle gurur duyduğumuz fakat teknik direktör becerileri açısından soru işareti taşıyan bir hocaydı. Yeni sezonda Fenerbahçe'de nelerin değişeceği, sezonun neleri getireceği tam bir muammaydı.

Aykut Kocaman takımın başına gelir gelmez fırsatını bulduğu her yerde benzer şeyleri söylemeye başladı: "Hızlı, sahanın bütününü kullanan, enerjisini 90 dakikaya yayan kollektif bir ekip." Bu teoride gayet güzel, büyük camialara yakışan, heyecanlandıran bir ifadeydi. Daha da güzeli, bu düşünceye uygun transferler yapılmasıydı. Aykut Kocaman önderliğinde transfer komitesi üç hızlı kanat oyuncusu olan Stoch, Caner ve Dia'yı, ardından iyi bir bitirici olan santrfor Niang'ı takıma dahil etti. Ayağına top yakışan, hücumcu takımlarda olması gereken bir de stoper (Yobo) alındı ki benim sezonun başında heyecanladığım ilk an budur. Aykut Kocaman, vaad ettiği oyun tarzına uygun oyuncular aldı, bilinçli transferler yapıldı ve sezonun geri kalanı için teknik direktör açısından benim beklentilerim yükseldi. Bununla birlikte sezonun doğal akışında hocanın da tutarsız davranışları oldu ve beni de ters köşeye yatırdığı anlar oldu ki bunu yazının ilerleyen bölümlerinde değineceğiz.

Fenerbahçe sezona Avrupa maçlarıyla girdi. (Hazırlık maçlarındaki o rezilliklere değinmek istemiyorum.) İlk maç Young Boys deplasmanıydı ve skor olarak iyi fakat oyun olarak rezalet denecek kadar kötü bir sonuç oldu. 2-2 tur için iyi bir skordu fakat görünen şuydu ki, Fenerbahçe'nin bu futbolla Avrupa'da ilerlemesi çok zordu. Ki nitekim öyle oldu, avantaj kullanılamadı. Fenerbahçe önce Şampiyonlar Ligi'nden, sonra da Europa Cup'tan elendi. Bu 4 maç içerisinde Fenerbahçe'nin en iyi oynadığı maç 1-1'lik Kadıköy'deki PAOK rövanş maçıydı. Takım sürekli topa hakim olmuş, pozisyonlar bulmuş fakat sonuca gidememişti. Uzatmalarda gelen gol de Avrupa macerasına son vermişti.

Fenerbahçe lige vasat bir giriş yaptı. İlk 5 haftada 2 mağlubiyet 1 beraberlikle 8 puan kaybetmişti ve sıralamada 9.luğa kadar gerilemişti. Puan tablosu şöyle dursun, Fenerbahçe bu durumu toparlayacak gibi de durmuyordu. Sezonun kalanı için karamsar olmaya yetecek kadar sebep vardı.

Ardından Fenerbahçe ilk kez üst üste 3 maç kazandı. Kasımpaşa, Gençlerbirliği ve Konyaspor maçları 13 gol atılarak kazanılan maçlardı. Ancak Fenerbahçe kazanmasına rağmen tat vermiyordu. Takımın oyununda kopukluk, defansında delik, orta sahasında başıboşluk vardı. Ve de Fenerbahçe'nin yıllardır üstünlük kurduğu büyük ya da diğer bir deyişle "hedef" maçlardaki durumu değişmişti. Takım kendi evinde yıllar sonra Galatasaray'a puan verirken Beşiktaş'la berabere kalıyordu.

Ve belki de sezonun da hikayesini değiştiren, sürekli konuşulan o konu: Alex ile Aykut Kocaman arasındaki husumet, belki puan kayıplarına neden oldu fakat ilerisi için gayet güzel bir ilişkiydi. Aykut Kocaman'ın oynatmaya çalıştığı hızlı futbol, hızlı oyuncularla oynanacaktı. Hızlı oyunun bir dezavantajı da top kayıplarının fazla olabilmesiydi. Top kaybedildiğinde de ilk baskı ileride, ardından geride yapılmalıydı. Alex'i yıllardır izliyoruz. O hiçbir zaman böyle bir oyuncu olmadı. Pres yapan, takımın alan savunmasına katkı yapan ya da rakibin ayağına kayan bir orta saha değildi. Top rakipteyken haliyle Fenerbahçe orta sahası 1 eksikle oynuyordu. Geçmiş yıllarda Fenerbahçe orta sahasının defansif elemanları bu açığı giderirken (Aurelio, Selçuk, C. Baroni, Emre), bu sezon o açık kapatılamadı. Zira kötü girilen sezonda futbolcular da kötüydüler ve özellikle Fenerbahçe orta sahası defans yapamıyordu. Emre tek başına yetmiyordu. Haliyle top rakipteyken pres yetersizliği bu sezın daha net gözüküyordu. Aykut Hoca bunun faturasını Alex'e kesti. Onun takımın defansına yardımcı olmasını, en azından oynadığı alanı genişletip koşu mesafesini arttırmasını istiyordu. Ve bunu başardı. Alex değişti. Artık daha çok fiziki mücadelede bulunan, adam kovalayan, hatta rakibin ayağına kayan bir adam haline geldi. Buna ileride taktiksel anlamda da değineceğiz. Şimdilik burda keselim.

Ligin ilk devresi bittiğinde şöyle kötü bir tablo vardı Fenerbahçe adına: Fenerbahçe ligin üst sıralarındaki takımların hemen hemen hepsine boyun eymişti. Trabzonspor, Bursaspor, Gaziantepspor gibi takımlar Fenerbahçe'nin galip gelemediği takımlardı. Keza Ankaragücü mağlubiyeti de son derece kötüydü. Fenerbahçe her anlamda istikrarsız (skor ve oyun) gidedursun, Trabzonspor ligde almış başını yürümüştü. İkinci yarıya başlamadan evvel Fenerbahçe ile Trabzonspor arasındaki puan farkı 9 idi. Ancak ne olduysa oldu, Fenerbahçe ikinci yarıya bambaşka girdi, bugün sürekli övülen o "takım" olma olgusunu yarattı ve üst üste galibiyetler geldi.

Ligin ikinci yarısının ilk maçı olan Antalyaspor maçı, Fenerbahçe'yi bu günlere sürükleyen maçtı bana kalırsa. Hem skor olarak hem de oyun olarak. Neden oyun olarak diyeceksiniz? Zira genelde Fenerbahçe'nin oynadığı futbol beğenilmemişti, hatta 1-0'ın ardından skoru koruma adına takımın defansa çekilişi de yadırganmıştı. Ancak ben olaya diğer boyutundan bakmıştım. Fenerbahçe en azından defans "yapabilmişti." Ve bu defans anlayışı, bilinçli bir davranıştı. Takım en azından bir şeyi yapmayı "becerebiliyordu." Bir şeylerde değişim, gelişim vardı. İlerisi adına umut verici şeyler! Neydi bu? Fenerbahçe ligin ilk yarısında ne defansı ne hücumu net olarak beceremeyen, oyunun genel akışına kapılan, bilinçsiz bir takımdı. Top kaybedildiğinde takımın ceza sahası ile orta sahası arasında bir kara delik oluşuyordu. Takım savunması denen bir şey yoktu; alanlar kapatılmıyor, pres yapılmıyor, rakibin top yapmasına izin veriliyordu. Antalyaspor maçında değişen şey ise tam olarak buydu. Fenerbahçe rakibine önlem almıştı. Tita ve Necati'nin kanatlardan içeri sızmamaları için kanat beklerine yardımcı olarak orta sahalara görev verilmişti. Rakibin iki tehlikeli oyuncusunun verimi böyle düşürülmüştü. Ve top rakibe geçtiğinde artık Fenerbahçe 10 kişiyle topun arkasına geçiyor, alanı daraltıyordu. Gökhan Gönül'ün sürpriz golü, bu defans anlayışını iyice bilinçli hale getirdi ve Fenerbahçe 1-0'ın ardından bu anlayışı daha güzel bir biçimde devam ettirdi ve galibiyet serisinin ilk ayağını tamamladı.

Ardından yapılan 16 maçla ilgili çok şey söylenebilir fakat uzatmayalım. Trabzonspor maçındaki muhteşem atmosfer çok güzeldi misal. Taraftar ve futbolcu bütünleşmesiyle birlikte bir camianın bir maçtan nasıl galip çıkabileceğinin güzel, canlı bir örneğiydi. Rakipleriyle aralarındaki puan farkının inmesi için müthiş bir çaba gösteren Fenerbahçe, maçın tamamında oyuna hakim oldu ve maçı 2-0 galip tamamladı. Artık ilerisi adına daha umutla bakılabilirdi. Ki, hem skor hem de oyun olarak Fenerbahçe ilk yarıya göre biraz daha düzelmişti. Orta saha oyuncularının gayretleri Alex'i itelemiş, Alex ikinci yarının yıldızı olmuştu. Gitti denilen maçları aklıyla çevirmişti. Beşiktaş maçı, Galatasaray maçı, Buca maçı; onun geride olan takımın seyrini tümden değiştirdiği maçlardı.

Alex'e yardımcı olan oyuncular ise Gökhan Gönül, Andre Santos, Mehmet Topuz, Emre Belözoğlu, stoperler, biraz Niang ve sonlara doğru Stoch'tu. Hatta Buca maçını skor olarak çeviren adam Güiza dahi aldığı minik sürelere 1 gol sığdırıp maç çevirmişti.

Fenerbahçe'nin ikinci yarıda aldığı sonuçların yanında oynadığı oyunu eleştirebilirsiniz, ki ileriki yazılarda buna detaylarıyla değineceğiz, takımın çoğu maçta iyi oynamadığı gerçeği var. İyi oynuyormuş gibi olan ama aslında hep diken üstünde gittiği maçlar var. Ama sürekli kazanan takımda bunlar çok konuşulmadı. Fakat...

Üstün çaba, gayret, motivasyon, adanmışlık... Adına ne derseniz deyin; Fenerbahçe ligin devre arasından yenilenmiş olarak çıktı, birçok şeyi düzeltti ve şampiyonluk için kenetlendi. Ve nitekim sezonu galip tamamladı.

Benim Fenerbahçe hakkındaki ileriye dair görüşlerim ise son derece karamsardı. Hatta çeşitli yerlerde yazdığım yazılarda hep aynı şeyi söyledim, sürekli temkinli oldum. Trabzonspor maçından sonra dahi benim şampiyonluk beklentim pek yoktu. Zira Fenerbahçe aslında çok da iyi oynamıyordu. Alınan puanlar güzeldi fakat ben takımın bir yerde tökezleyeceğini tahmin ediyordum. Şu maçta olur, şu maçta olur diye diye sezon sonuna geldik. Ben de bir kez daha Fenerbahçe adına tahmin yapmanın ne kadar zor, dahası ne kadar boş olduğunu anladım. Belki de bu yüzden seviyoruz ya biz bu takımı... Tahmin edilemezliği, bünyesinde sürprizlere çoğu zaman yer vermesi, bitti denilen yerlerde dirilip, favori olmadığı maçları kazanması, "son 20 yılın en kötü sezonunu geçirecek" (Mehmet Demirkol'a selam olsun) diye tahmin yaptırıp sezonu şampiyon tamamlaması... Şusu busu. Fenerbahçe bu yüzden güzel. Fenerbahçe bu yüzden büyük. Fenerbahçe bu yüzden rakiplerinin en büyük korku, en büyük nefret kaynağı. Maçlar ya da şampiyonluklardan daha başka bir şey bu: Rakibinin en güzel sezonunda, en güzel oynadığı maçta, sana pozisyon vermediği maçta bir frikikle (Johnson'a saygılar) galip gelmektir Fenerbahçe. Ve sürekli kazanmaktır!

Not: Şampiyonluk yolunda sezon içerisinde nelerin olup bittiğine dair yazılar devam edecek. Yazılacaklar listesinde Aykut Kocaman'ın taktiksel ve psikolojik katkısı, Alex'in hikayesi, gelecek sezona dair beklentiler ve TS ile ilgili konular olacak. Yakında.

Öyleyse Bağırın Ulan Fenerbahçe Çok Yaşa Diye!

2011-05-23T19:28:00.005+03:00

Andre Santos perdeyi açtı, Selçuk ipten aldı, kaptan rahatlattı. Tüm sezon boyunca Türkiye'nin 4'te 3'ünü karşısına alan koca takım, herkese ve her şeye rağmen şampiyon oldu. Hem de ne şampiyonluk!..

Fenerbahçe Şampiyo...

2011-05-16T15:01:00.003+03:00

Ankaragücü'nün -haliyle- ekstra motivasyonu, Kadıköy'de pek görmeye alışık olmadığımız bir başlangıca neden oldu. Çok adamla ileride bastılar, seri oynadılar ve Fenerbahçe'nin oyun kurmasını zorlaştırdılar. Zaman zaman da faullerle oyunu soğuttular. Ankaragücü'nün kadrosu, potansiyel bakımından bunu ve bundan daha fazlasını yapabilecek tarzda bir ekip. Yalnızca biraz beceri eksikliği nedeniyle sonuca gidemediler. Fenerbahçe'nin, önceki Kadıköy maçlarında gördüğümüz baskılı oyunu oynayamaması, pozisyona girmekte zorlanması, Trabzon'dan gelen erken gol haberleriyle birleşince taraftarların kafasında "Acaba" diye bir soru işareti belirdi. Ancak durumun farkına erkenden varan Alex, ceza sahasına ikinci dalışında takımına penaltıyı kazandırdı. Bilerek, isteyerek, farkında olarak yaptırdığı bir penaltıydı bu. Takımını öne geçirdi, yetmedi Niang'a bir penaltılık daha pas atınca hem rakibi 10 kişi bıraktı, hem de skoru 2-0'a getirip sarı-laciverte gönül verenleri rahatlattı.

Ard arda gelen şok dezavantajlar olmasa Ankaragücü Kadıköy'den puan çıkarabilir miydi, bilemem. Fakat Fenerbahçe'nin bilinçli ve iştahlı oyunu, zaten golün geleceğini bildiriyordu. Bu sezon gol atılmadan tamamlanan maç sayısının -hele ki Kadıköy'de- çok az olduğu düşünülürse, bu ihtimal biraz hafif kalıyor sanki. Fakat maçın zorluk derecesinin 2-0'dan sonra yüzde 80 oranında azaldığı da bir gerçek.

İkinci yarıyla birlikte Fenerbahçe oyunu rolantiye aldı, rakip de maçı bırakınca boş alanlar çoğaldı; Fenerbahçe pas oyununu çok iyi oynadı ve güzel bir 45 dakika geçirerek maçı tamamladı.

Sahadaki 22 futbolcunun arasında hem oynadığı oyunla, hem attığı gollerle hem de hal ve tavırlarıyla en farklı, en göze çarpan oyuncu her zaman olduğu gibi yine Alex de Souza'ydı. İlk önce tehlikeyi sezip takımını rahatlattı, ardından futbol cambazlığını gösterip saha içerisinde hünerlerini gösterdi, şovunu yaptı kaptan. 4'ü duran toptan olmak üzere 5 gol attı Brezilyalı. 5 golün estetik güzelliği ayrı ayrı tartışılır, hepsinin de yeri ayrıdır. Duran topların hepsini büyük bir soğukkanlılıkta, hiç tereddüt etmeden, aynı köşeye gönderdi. Artık bu tip topları ayağıyla değil resmen zekasıyla atıyor. Hele o ilk penaltının tekrar gösteriminde, Alex'in golü aslında topa vurduktan sonra değil, daha topa vurmadan önce attığını görüyorsunuz. Kalecinin sağ köşeye yatacağını birinci ağızdan öğrenmiş gibi kararlıydı. Topu sol köşeye gönderirken abanmadı, ya da gol olsun diye ölü noktaya göndermedi, dokundu; adeta bıraktı oraya... Bir penaltı ancak bu kadar güzel atılır!

Bana göre bu sonuçla birlikte Fenerbahçe şampiyon oldu. Artık daha önceden 2 kez tecrübeli olsak da, bu takımın Sivasspor'a puan vereceğini sanmıyorum. Hadi oldu diyelim; bir mucize daha gerçekleşti üçüncü kez... Yine de benim için değişen çok şey olmayacak. Sezon başındaki yıkık dökük takımın toparlanıp bu işi buraya kadar taşıması dahi şampiyonluk kadar değerli. Son 17 maçta 16. galibiyetten bahsediyoruz...

Yolun Sonuna Yaklaşıldı

2011-05-02T18:41:00.008+03:00

Fenerbahçe'nin iştahlı hali, tribünlerin coşkusu ve rakibin konsantrasyon eksikliğini birleştirince, ortaya zorlanmadan alınan bir galibiyet çıktı. Fenerbahçe maçın büyük bölümüne hakim oldu, rakibi sindirdi ve sağlı sollu ataklarla taraftarını mesh etti. Maçla ilgili yazılacak çok şey yok. Fakat Aykut Kocaman'ın bazı tercihlerinın ve oyuncuların performansının kalan 3 haftada neler getirip getirmeyeceğine bakalım.

Kanat akınları

Gökhan Gönül ve Andre Santos, hücumdaki esnekliklerini, teknik becerilerini ve zekalarını kullanarak fark yaratıyorlar. Gökhan Gönül zaten kendini de aşmış durumda; Alex'e yaptığı ortadan önceki o çabasını Daniel Alves yapsa 2 gün konuşulur. Mehmet Topuz'un yapması gereken işleri dahi kendisi yapıyor; artık ben ona "hücumcu sağ bek" yerine "defansif sağ açık" diyorum. Top Fenerbahçe'deyken her zaman için bekler ileri çıkıyor, orta sahadaki adam sayısı çoğalıyor. GG Topuz'la anlaşmasa da oluyor; her zaman için sağ kanatta fark yaratıyor, defansif anlamda ise maç kaybettirecek kadar bir eksiği yok. Fakat aynı şeyi Andre Santos için söylemek biraz zor sanırım. Bir sol bekten beklenecek kadar hızlı değil, fiziğini de en azından defansif anlamda iyi kullandığı söylenemez. Hücumdaki farklılığını aklıyla yaratıyor. İkiye birler, çalımlar.. bir şekilde ileride aksiyon gerçekleştiriyor. Fakat top kaybedildiği anda görev bölgesine dönüp o defansif direnci gösteremediği de bir gerçek. Pazar gecesi sol stoper Yobo, sol bekliğe evrilmişti neredeyse. Andre Santos bu hantallığını bir an önce düzeltmeli; çok adam kaçırıyor zira.

Defansif Zaafiyet

Yalnızca o mu hatalı geride? Hayır! Fenerbahçe takım olarak topun arkasına geçmesini biliyor; fakat rakibi karşılamayı tam olarak beceremiyor. Oyuncu grubu topun olduğu bölgenin gerisine atıyor kendisini, rakip için de top çevirmek kolaylaşıyor. Rakip ancak ceza yayının civarına geldiklerinde gözleri açılıyor Fenerbahçeli oyuncuların. Alan daraltılmıyor, rakibin pas yapmasına izin veriliyor. Bu sıkıntı şampiyonluğa giderken pek belli olmadı belki. Ve de Pazar gecesi ligin kontratak deyince akla gelen ilk takımı olan; topu rakibe veren, pas yapmayı pek de düşünmeyen takımı İBBspor'a karşı pek tehlike arz etmedi. Ancak ligin pas yapma konusunda vasatın üzerinde, pozitif takımlarından biri olan Karabükspor takımına karşı büyük sıkıntılar çekilebilir.

Stoch'un Güzel Oyunu

Şampiyonluğa giderken ekstra adamlar iyidir. Başrol oyuncularına yardım ederler, oyun sıkışınca devreye girerler, bazen maçı kurtarırlar, bazen de takımları adına en etkili isimlerden biri olurlar. Fenerbahçe bu sezon bunun sıkıntısını çekti. Belli başlı oyuncuların haricinde gol yükünü çeken futbolcu bulamadı takım. Dia'nın hücumdaki alkışlık aksiyonları güzeldi fakat Senegalli'nin bir sorunu vardı: Gol üretemiyordu. Formayı mevkiidaşı Miroslav Stoch'tan alış nedeni büyük oranda daha iyi fiziğe sahip oluşuydu. Çok koşuyor, çabalıyor, ikili mücadelelerde top çalıyordu. Stoch da sürekli kulübede bekliyordu haliyle. Ancak Dia sakatlandı, Stoch'a gün doğdu. Uzun bir aradan sonra ilk kez ilk 11'de sahaya çıktı. Bunca zaman sonra takıma küsmemiş, heyecanını yitirmemiş olması sevindirici. Attığı golün ardından yaşadığı sevinç gösterisi de onun takıma olan aidiyetini gösterir derecedeydi.

Stoch'un Caner ve Dia'dan farklı olan özelliği ne? Her şeyden önce hücumda daha zeki oluşu. Fırsatları daha iyi değerlendiriyor, şut atılacak yerde şut, pas atılacak yerde pas atıyor. Dia'nın bu anlamda bir eksiği vardı. Topu aldığında hem kendisini hem de topu koşturup kalenin dibine kadar götürüyordu fakat o meşhur son hareketi bir türlü yapamıyordu. Sezon boyunca Stoch'un İBB'ye attığı golün pozisyonlarını birçok kez yakaladı, fakat sonuca gidemedi. Ben bu anlamda Stoch'un kalen 3 haftada sürekli oynamasını istiyorum. Her pozisyonun çok değerli olduğu şu haftalarda, bulduğu pozisyonları en iyi değerlendiren sol kanat oyuncusu Stoch'tan başkası değil.

Bir diğer önemli, fark yaratan özelliği de taktiksel olgunluğu. Bu yaşına rağmen pozisyon alma bilgisi ve koşu yeteneği muazzam. Misal uzak forvet oyununu başarıyla yerine getiriyor. Sağ kanattan yapılan akınlarda Stoch'u birçok kez ceza sahasının sol kanadından içeri girmiş vaziyette görüyoruz. Anlamsız koşular, gereksiz hareketler yapmıyor. Görselde güzel bir örnek var:

Burada Fenerbahçe atakta, Stoch ceza sahasının sol kenarında. Şöyle bir pozisyonu sezon boyunca ne Caner'den ne de Dia'dan görebildik. Artı hanesine yazılsın.

Ve son olarak Stoch'la ilgili şunu söyliyeyim. Yaklaşık 3 ay önce "Miroslav Stoch'un Performansı" başlıklı yazının son bölümünde şöyle bir şey demiştim:

"...Ayrıca kontr-ataklardaki bariz bir şekilde görülen sıkıntı var. Rakip boş yakalansa dahi bunu değerlendirecek bir planı yok takımın. Yanlış pas ve şut tercihleri takımın farkı açmasını engelliyor. Aykut Kocaman Stoch'u bu şekilde de değerlendirebilir. Boş alanlarda Stoch etkinliğini gösterebilir."

İBB maçında Stoch etkinliğini bu şekilde gösterdi. İkinci yarının ortalarında Semih'e yerden soldan gönderdiği muazzam bir pas vardı, hatırlarsanız; Semih vurmuş top kornere çıkmıştı. O pozisyon gelecek maçlar için bir umut ışığıdır bende.

Santrfor Alex ve 4-3-3

Ve son olarak da maçın büyük bir bölümünde gördüğümüz 4-3-3 dizilişiyle ilgili bir şeyler söylemek lazım. Aykut Kocaman Stoch - Alex - Semih üçlüsünü ileride kullanıp orta sahada Cristian - Emre - Topuz üçlüsüne görev verdi. Maçın genelinde sırıtmadı bu diziliş, gördüğüm kadarıyla hocayı Rıdvan Dilmen'den başka eleştiren de yok. Fakat temel noktada bir yanlışlık var. Bu takımın oyun kurucusu Alex'tir. Alex'i ileride son adam olarak kullandığın zaman geriden oyun kuracak iyi bir orta saha elemanına ihtiyaç var. Ne Emre, ne Cristian ne de Topuz bu tarz oyuncular değiller. Bu üçü de presçi, defansif özellikleri ön plana çıkan, uzun vadede hücumda takımı sırtlayacak isimler değiller. Haliyle Alex'in mevkiisinde yapılacak bir değişiklik, pozisyon kısırlığını da beraberinde getirebilir. Muhtemelen Aykut Kocaman Alex'i sahte 9 numara rolünde oynatıp onun sırtı kaleye dönükken yapacağı aksiyonlardan faydalanmak istiyordur. Fakat Alex kendi defansının içerisine kadar gelip top alacak değil ya; topun oraya bir şekilde taşınması, birilerinin Alex'le paslaşması lazım. Bunu 90 dakika boyunca yapabilecek tarzda bir orta saha yapısı yok Fenerbahçe'nin.

Sonuç

Fenerbahçe yoluna emin adımlarla devam ediyor. Bazı sorunları olmakla birlikte, şampiyonluk yolunda artık bunların çok fazla bir önemi yok. Şampiyonluğu daha çok isteyen taraf kazanacak. Bana göre şanslar eşit; genel kanı Fenerbahçe'nin bir adım daha önde olduğuna dair olsa da bana göre durum böyle değil. Karabükspor deplasmanı çok zor geçecek, aynı hafta Trabzon Buca'yla oynuyor. Ankaragücü'nün son 1 yıldır bize karşı olan husumetleri var, onlar da Kadıköy'de savaşacaklardır; o hafta da ligden çekilmiş olan İBB ile oynuyor TS. Tabiiki Fenerbahçe'nin her maçı kazanması halinde kazanacağı şampiyonluk var, fakat top tuvarlak, maç 90 dakikadır. Ne olacağını şu son 3 haftada hep beraber göreceğiz. Umarım mutlu sona ulaşan taraf sarı-lacivert renklere gönül vermiş olanlar olur.

Mourinho'nun Seçimi

2011-04-28T22:55:00.003+03:00

3 maç içerisindeki en sönük, en beklentilerimin altındaki, en sevimsiz maçtı. El Classico'dan, daha doğrusu büyük rekabetlerden benim beklentilerim bellidir. Benim için o gerginliği sahada görmek yeterlidir, güzel futbol ikinci plandadır. Real Madrid - Barcelona eşleşmelerinde de, henüz ilk maçtan itibaren ben safımı belli etmiştim. Real Madrid'den yana olacağımı, bol gol beklemediğimi, yalnızca Mourinho'nun o sanatsal defansif kurgusunu tekrarlamasını, mümkünse de tüm maçlarda bir tık ileri götürmesini beklediğimi söylemiştim. Bu blogda değil ama sohbet ortamlarında...

İlk iki maç bu anlamda kötü değildi. İlk maçta 5-0'ın acısını dindirmek ve diğer 3 maçın öncesinde takıma özgüven kazandırmak için Mourinho Real Madrid'i geçen senenin Inter'ine çevirdi. Top rakipteyken C. Ronaldo en ilerideydi, geri kalan 9 oyuncu ise geride alanları kapatarak, rakibin tehlikeli bölgeye inmelerini engellemişti. 7-2-1 gibi bir dizilişle oynamışlardı. Kırmızı kart ve gelen golün ardından Mesut oyuna girmiş, son 20 dakika Real Madrid toparlanmış, maç 1-1 sona ermişti.

İkinci maç olan Kral Kupası maçında ise defansif anlamda Mourinho bir değişime gitmedi. Yine savunma önünü kapamışlar, yine hücumda dikine paslarla etkili olmuşlardı. İlk maçta yapamadıkları şey olan net pozisyon bulma konusunu ise bir nebze olsun çözmüşler, pasları hücum bölgesinde daha verimli kullanmışlardı. Di Maria'nın C. Ronaldo'ya attırdığı gol de, tam bir kontr-atak takımı golüydü.

Real Madrid, ya da serinin ilk iki maçı için konuşacak olursak; "Real Mourinho", bu iki sınavdan başarıyla geçti. Serinin ikinci bölümünün ilk ayağı olan Şampiyonlar Ligi ilk maçında benim beklentilerimin yükselmesinin sebebi de buydu. Mourinho Madrid'e ŞL kupasını son olarak kaldıran adam olarak geldi. 10 yıldır bu arenada kayda değer bir başarısı olmayan Real Madrid'i, yıllar sonra kupa sahibi yapmak istiyor. Bu alana daha çok yüklenmesi gerekiyor haliyle.

Geçen sezon Inter'in başındayken Barcelona'yı 3-1 yenmişler, bu maçta gayet güzel, hücum-savunma dengesini tutturmuş bir takım görüntüsü vermişlerdi. Barcelona'ya 3 gol atabilme başarını göstermişlerdi. Mourinho ikinci maçta ise popülaritesini bir kat daha arttıran o enfes savunma taktiğini uygulatmış, Camp Nou'da final biletini kapmıştı.

Yani Barcelona'yı yenebilme potansiyeline sahip bir teknik direktör olduğunu göstermişti. Ve Barcelona'nın nasıl mağlup edilebileceğini de en iyi o biliyor, bunu kanıtlamıştı. Ancak geçen gece kendi sahalarında Barça'ya karşı aldıkları 0-2'lik mağlubiyet, Mourinho'nun hanesine bir eksi olarak geçmeli bana kalırsa. Ama mağlup olduğu için değil; Messi o iki güzel golü atamayadabilirdi. Fakat maç 0-0 bitse dahi söyleyeceklerim değişmeyecekti. Hatta Messi ilk golü atmadan önce bu yazıyı kafamda kurgulamış, Mourinho ile ilgili eleştirilerimi sıralamıştım.

Sebep ? Elinde bu denli imkan varken sen hala yalnızca defansı düşünüyorsun. Şampiyonlar Ligi gibi bir arenada oynuyorsun, hem kişisel hem de takım olarak büyük hedefleriniz var, rakibin stoperi devşirme, sol beki devşirme, en önemli adamlarından biri (Iniesta) yok ve sen hücumu neredeyse 5. plana atıyorsun. Her yönde eleştiriye değer bir davranış. Yani bu turu geçebilmen için gol atmak zorundasın. Lig maçı değil ki bu. Üstelik Camp Nou'da her yönden maça 1-0 geride başlıyorsun, turu orada geçmen imkansıza yakın. Özgüvenin de bu denli yerindeyken kendi evinde gol arasana!

Ben Mourinho'dan en azından şunu beklerdim. Göbekteki üçlünün (Pepe, Alonso, Lass) pozisyonunu diğer iki maça oranla daha ileriye atmasını. En azından orta yuvarlağın orada gezinmelilerdi. Baskı merkezi ileride kurulmalı, high-line olmasa dahi savunma hattı Ronaldo'ya biraz daha yaklaşmalıydı. Ancak zihniyet aynıydı. Takım gol yememeyi düşündü, üstelik kalelerini diğer iki maça oranla daha kötü savunarak. Ancak top kendilerine geçtiğinde de tehlikeli bir atak geliştiremediler. İşin kısacası, kazanmayı hak etmediler.

Xavi'nin pas yollarını tıka, Messi ve Villa'nın topla buluşmasını mümkün olduğunca engelle, buluşmaları gerçekleştiğinde de 2-3 kişiyle blokaj yap. Temel felsefe buydu. Ancak işe yaramadı. Gecenin kahramanı yine Messi'ydi.

Ben Mourinho'yu her platformda savundum. Onun savunma anlayışını modern futbolun en iyi olarak gördüğümü, kazanmayı her daim bildiğini söyledim. Fakat bu sefer olmadı. Kazanmak için gol atma çabası içerisine bile girmediler.

Sonuç ne oldu? Barcelona deplasmanda iki gol attı. Rövanşta Camp Nou'da Real Madrid'in iki kilit ismi Pepe ve Sergio Ramos oynamayacak, ayrıca Mourinho kulübede olmayacak. Tahminim Barcelona 2'den fazla gol atarak finale çıkacaktır.

Olaya daha geniş perspektiften bakmak amacıyla, rövanş maçından sonra bu blogda bir analiz yapmaya çalışacağım. Mourinho Barcelona'yı iki maçta nasıl durdurdu? Inter'deyken yapıp da Real Madrid'deyken yapamadığı neydi? Mourinho'nun savunma sistemi daha da geliştirilip Barcelona'nın daha iyi bir antitezi üretilebilir mi? Mourinho bundan sonra daha fazla neyi değiştirebilir? Hepsi için bir maç daha...

Bucaspor 3 - 5 Fenerbahçe

2011-04-25T22:41:00.005+03:00

Trabzonspor’un Eskişehir deplasmanında kaybettiği puan, Fenerbahçe’nin haftaya lider girmesine olanak sağladı. Ancak rakibin minimum düzeyde olan tehditkârlığı, Fenerbahçe’nin konsantrasyonunu bozmuş. Yoksa, haftalardır rakibin mutlaka puan kaybedeceğini umduklarını söyleyen takımın fertlerinin, önlerine gelen bu fırsatı değerlendirmemekte bu denli isteksiz olmasının başka bir sebebi olamaz. Bucaspor yerine misal Ankaragücü olsaydı rakip, daha iyi bir takım seyredeceğimizden eminim.

Maç öncesi beklentiler; Fenerbahçe’nin ilk düdükten itibaren rakibi baskı altına alacağı, haftayı lider bitirmek adına uğraşacağı, bol gollü de bir galibiyet alacağı yönündeydi. Ancak Fener’in Bahçesi, ilk dakikadan itibaren yavaş oynayan, temposuz, isteksiz; rakibi yormayan bir takım görüntüsü içerisindeydi. Top belki sürekli kendilerindeydi, evet Buca’nın ileride etkili olduğu da söylenemez fakat hücumda bu kadar kısır, organizasyonsuz bir takım muhtemelen kimse beklemiyordu.

Cristian Baroni kendi vasatında, Emre biraz uğraş içerisinde, Alex isteksiz olunca top merkezden ileriye taşınamadı. Kanatlarda da durum farklı değildi. Caner her ne kadar Eskişehirspor maçının kahramanı gibi gösterilse ve bundan sonraki maçlar için banko ilk 11′de oynatılması istense de, şampiyonluğa oynayan bir takımın sol kanadında oynayacak yeteneğe sahip değil. Çok koşuyor, uğraşıyor ama çok hata yapıyor. Yani topu ayağına aldığında topu kaybetmesin de, geriye de oynasa farketmez diye içinizden geçiriyorsunuz. İleriye yönelik bir aksiyonuna da pek rastladığımız söylenemez. Gayet de vasattı İzmir’de. Sağ kanattaki Mehmet Topuz ise, hem orjininden gelen alışkanlığı hem de kendisine verilen özel rolden dolayı çoğu zaman sağ açık gibi değil de sağ iç oyuncusu gibi oynuyor. Rakibin sol kanadına destek veren oyuncusunu merkeze çekip Gökhan Gönül’ün önünü boşaltmaya çalışıyor, ona pas atıp gerisini de 77 numaranın yeteneğine bırakıyor. Bucaspor maçını sayalım ya da saymayalım farketmez; çizgiye inip orta yaptığına rastlamak pek mümkün değil. O daha çok oyun kurulurken Alex’e yardımcı oluyor. Ama olmayan futbol zekası, fırsatları değerlendirememesine yol açıyor ve takımı hücuma kaldırma becerisine sahip değil. Fiziki üstünlüğüne, mücadelesine, rakibiyle olan münakaşasına bir şey diyemem ama bir sağ açık oyuncusundan beklenen birçok şeyi de yapmıyor.

Hal böyle olunca Semih’in maçın büyük bölümünde yaşadığı verimsizliğin sebebini araştırmak kısa sürüyor. Top ileriye bir şekilde taşınamadı. Semih ileride yalnız kalınca, sürekli geriye gelmek zorunda kaldı. Fenerbahçe, tıpkı her iki Barcelona – Real Madrid maçında olduğu gibi, topu orta saha yuvarlağının 10-15 metre civarında çevirdi durdu, ileride etkili olamadı.

Yenilen 3 amatörce gol de net bir şekilde konsantrasyon eksikliğinin sonucu. Koskoca takım Musa Aydın’ı, arka direkte nasıl boş bırakır? Ya da Abdülkadir’in gollerinde Lugano – Yobo ikilisi neden bir hamle yapmazlar?

3-1′den sonra içinden şampiyonluk gitti kuşkusunu geçirmeyen taraftar yoktur. Ben de aynı şeyi düşündüm. Fakat imdada penaltı yetişti. Bana göre pozisyon penaltıydı. O el neden o kadar açık? Kayarken mecburen açık olacak diye görüş bildirenler var; e o zaman her kanat ortalarında defans oyuncuları bilerek kayıp ellerini açsınlar; ne de olsa bahane hazır!

Alex ilk önce penaltıyı çok soğukkanlılıkla güzel bir şekilde attı, ardından müthiş bir kafa vuruşuyla beraberliği sağladı. 3-3′ten sonra bu maçın çevrileceği belliydi. Ancak takımı öne geçiren golün Güiza’dan gelmesi pek de beklenmiyordu. Kendisinin oyuna girişinden sonra sağ kanada geçen Semih, Güiza’ya güzel bir pas attı, Güiza da güzel bir vücut hareketiyle golü attı. Fenerbahçe maçta ilk kez öne geçti. Ardından gelen Andre Santos golü, sos niyetineydi.

Sonuç

Bu futbolun haftaya İBBspor’a karşı yetip yetmeyeceği tartışılır; bence net bir şekilde yetmez. Fakat ben Fenerbahçe’nin haftaya bu şekilde oynayacağını sanmıyorum. Başka bir atmosfere sahip maçtı. Yaşandı ve bitti. Şimdi daha büyük konsantrasyonla, Kadıköy’de puan kaybetmek istenilmeyecektir. Ve İBB’yi yenen Fenerbahçe, bana göre gerçek anlamda şampiyonluk için avantaj sağlayacaktır.

Real Madrid 1 - 1 Barcelona

2011-04-17T15:50:00.003+03:00

Mourinho muhafazakar bir oyun tarzını seçmiş. 5-0'ın acısını dindirmek için en azından kaybetmemek lazım tabii. Kazanması halinde dahi şampiyonluk için çok büyük bir avantaj sağlamayacaktı, ama kazanmak için yapılan hücum aksiyonları, bol gollü bir mağlubiyet daha getirebilirdi. 4 maçlık serinin ilk ayağında, hem de kendi evinde yenilgiye uğraması, takımın tüm özgüvenini sıfırlar, geri kalan 3 maçın da kaybedilmesine sebep verebilirdi. Şampiyona yolunda kaybedecek bir şeyi olmayan Mourinho, Barça karşısında kaybetmemeyi seçti. Kral Kupası'nda vitesi yükseltip galip gelmek için uğraşacaklar; dahası Şampiyonlar Ligi'nde, sahiden kazanmak için oynayacaklar. Adım adım, ağır ağır, bilinçli bir şekilde maçı devam ettirdiler.

Savunma önüne Pepe destekli 3 defansif orta saha koyup Messi - Xavi - Iniesta üçlüsünün ceza yayı civarında topla buluşmasını engelledi Mourinho. Sola kilitlenen David Villa da ceza sahasına giremeyince Barcelona orta sahası, orta yuvarlağın 15 metre civarında topu çevirdi durdu. Ancak Messi gibi bir özel yeteneğe sahipler. Kale önüne bireysel çabasıyla iki kez girdi, ancak Casillas büyük kaleci nasıl olunur dersi verdi. Barcelona kanatlara orta yapmak için değil, rakibi açıp yerden etkili olmak için iniyor. Daniel Alves'in orta yaparak asist yaptığına pek rastlamak mümkün değil. Daha çok ikiye birlerle, bireysel çabalarla kale dibine iniyorlar. Geçen sezon Ibrahimovic'ın kuleliğinden faydalanmaya çalışsalar da, bunda başarılı olamadılar. Bu maçta da tıpkı geçen seneki Inter - Barcelona eşleşmelerinde olduğu gibi, Mourinho ceza sahası önünü kapayıp kanatlarda baskın ikili-üçlü savunma yapınca, Barcelona sürekli sahip olduğu topu etkin bir şekilde kullanamadı.

Real Madrid kazandığı topları Mourinho takımlarının klasiği olduğu üzre, hızlı bir şekilde kaleye indirmeye çalıştı. Rakibi birçok kez eksik de yakaladılar. Fakat Di Maria başta olmak üzere kontratak oyuncularının hedef adama (Benzema - Ronaldo) attığı paslar yerini bulmadı. Madrid'in hücumları bu şekilde eridi.

İş de duran toplara kaldı. İki penaltıdan iki golle maçın skoru ortaya çıktı. Messi kariyerinde ilk kez Real Madrid'e, Ronaldo da kariyerinde ilk kez Barcelona'ya gol attılar. Üzülen yok; özgüveni artan Real Madrid var ve Kral Kupası finali için müthiş vaadler...

Fenerbahçe'nin Solu

2011-04-05T19:48:00.013+03:00

Futbol geliştikçe, saha içerisindeki dizilişler, sistemler ve stratejiler de değişiyor. Buna bağlı olarak futbolcuların mevkiilerinde yapması gerekenler ve takım arkadaşlarıyla olan koordinasyonları da paralel olarak değişmekte. Bana göre son 10-15 yılda en çok değişim gösteren mevkii kanat mevkiisidir. Artık kafasını eğip önündeki topu çizgiye kadar götürdükten sonra çoğu zaman karavana orta yapan kanatlar eskidi. Artık daha çok şeyler yapmaları gerekiyor. Bek ya da açık, arkasındaki ya da önündeki mevkiidaşıyla olan uyumunu maksimum derecede olumlu düzeye getirmeli; bu zaten futbolun icad edildiğinden beri temel kurallardan biri. Mahalle maçlarında dahi aynı kulvarda koştuğun arkadaşınla çarpışmamaya çalışır, ondan pas almak için uygun bir pas alış açısına geçersin. Fakat modern futbolda, profesyonel ortamda, maç kazanmak için mahalle futbolundaki kural ve stratejiler yetersiz kalıyor. Futbolcuların yeşil zeminde hedefe giden yolda attıkları her adım önemli.

Değişim demiştik, ordan devam edelim. Ters ayaklı kanat oyuncuları artık daha çok ilgi çekiyor sanki. Bu ters ayaklı kanat oyuncuları daha çok sağ ayaklı olup sol kanatta oynuyorlar. (Sağ ayaklı olup solda oynayanların örneği az. TOP noktada olan Robben'in dışında ben pek fazla bu tür oyuncu tanımıyorum...) En iyi örnekleri Cristiano Ronaldo ve Ribery olan bu tür oyuncular, sol kanatta aldığı topları çizginin dibine kadar taşımak yerine, daha çok iç kulvara katedip hem rakibin dengesini bozuyorlar, hem de arkasında oynayan bek oyuncusuna koşu kulvarı açıyorlar. Bunun iki türlü avantajı var. Birincisi çizgiye paralel düz koşan bek oyuncusunun peşine en az bir oyuncu takılıyor ve rakibinin defansından bir adam eksik kalmış oluyor. Ayrıca içe kateden açık oyuncusunun önündeki alan boşalıyor ve birçok alternatif birden meydana çıkmış oluyor. İster ilerlersin, ister ikiye bir yaparsın istersen de şut çekersin. İkinci avantajı da tehlikeli olma ihtimali daha az olan (çoğu da karavanaya giden) ortaların yerine yerden ve daha tehditkâr bir oyun planına dönülüyor. Kanat oyuncusu bir anda ofansif orta saha hatta santrfor rolüne bürünüyor, rakibin ceza sahası civarında daha etkili olunuyor. Ayrıca bu oyuncu hızından ve çalımlarından da faydalanıp takımına frikik veyahut penaltı da kazandırabiliyor. Biraz daha derine inersek ters kanattan yapılan ortalarda arka direğe yapılan uzak forvet koşuları ile de ekstra forvet özellikleri gösteriyorlar. Buna aşağıda değineceğiz.

Fenerbahçe'ye geçelim. İki sağ ayaklı ve müthiş bir uyum gösteren Gökhan Gönül - Deivid ikilisini bu kategoriye koyamayız belki ama geçmişte Ümit Özat - Tuncay ikilisinin uyumu güzeldi. Ümit Özat her ne kadar sağ ayaklı bir sol bek olsa da onu ayrı tutmamız lazım. Tuncay iyi bir forvet oyuncusuydu. İçe kateder, forveti ikiler, rakibin dengesini sürekli bozardı. Ardından gelen Uğur Boral transferinin birkaç maç dışında bir getirisi olmaması, sol kanatta zaman zaman zorlama devşirmelere ya da çeşitli sıkıntılara yol açtı. Bana göre Uğur Boral modern bir sol kanat oyuncusu değil. Çalım denemeleri ve ortaları dışında hücuma çeşitlilik katan bir aksiyonunu yıllardır göremedik. Sevilla maçında Dani Alves'e tur bindirmeleri ona hep potansiyeli yüksek bir oyuncu gözüyle baktırdı ama o verilen şansları değerlendiremedi ve artık yolların ayrılması gerekiyor bana kalırsa.

Her bir pasını final pası olarak atmak isteyen ve çok fazla top ezen Özer hamlesi de tutmadı. Bu yüzden Aykut Kocaman'ın takıma ilk hamlesi iki sol kanat oyuncusu almak oldu. Twente'den bildiğimiz Miroslav Stoch ile birlikte pek bilmediğimiz Issiar Dia transfer edildi. Stoch'un asıl mevkiisi sol kanat. Dia ise her iki kanatta da oynayabiliyor. Aykut Kocaman sezon başında Stoch'a daha çok şans verdi fakat fiziksel özelliklerini yetersiz bulduğu için ilk devrenin sonuna doğru Dia'yı ilk 11'de daha fazla kullandı.

Keza sol bek mevkiinde de Andre Santos, formayı Caner'den aldı ve bu yolda çok zorluklar çekti. Hocasından bir TV ekranında ah işitti ama çok güzel bir profesyonellik örneği göstererek (en azından küsmedi) takımın bir numaralı sok beki oldu. Artık Fenerbahçe'nin sol kanadı Andre Santos ve Issiar Dia ikilisine emanet.

Bu ikilinin üstte bahsedilen ortaklığa uymaları bir yana, takıma kattıkları kadar götürdükleri de var. Önce olumlulardan başlayalım. Dia müthiş özellikleri olmasa da rakip için her daim bir tehdit unsuru olan, müthiş hızlı, çalımcı ve hücuma heyecan getiren bir futbolcu. Kahve ağzıyla söylersek, "At Dia'ya, At Dia'ya!.." sözü belki de onun için en güzel betimleme sözü. Dia'yı pası atın ve ileriye koşun; topu kaybetmediği sürece mutlaka olumlu işler yapacaktır.

Ters ayaklı kanat oyuncusunun yapması gerektiği gibi içe kat edip ceza sahası civarında çok fazla etkili olmuyor fakat takım arkadaşlarıyla çok iyi anlaşıyor. Çizgiye inen sol beke pas atıyor ve ceza sahasındaki oyunculara ara pasları gönderiyor. Bencil olduğunu düşünmüyorum şahsen, çok fazla pas hatası yaptığını da görmüyorum. Yalnızca gününde olmadığı zamanlar kesik kesik oynuyor, onun dışında bana göre gayet iyi bir oyuncu. Ayrıca muhteşeme yakın fiziği sayesinde rakibi sürekli yoruyor ve oyalıyor.

Olumsuz özelliklerine gelince. Şut özelliği yok. İçeri girdiğinde kendisi gol atmak istemiyor neredeyse; sürekli bir pas sevdası... Ara pasları deniyor sürekli fakat yerleşik savunmalarda bu pek işlemiyor. Ve de taktiksel yetersizliği var. Uzak forvet koşularına neredeyse hiç rastlamadım. Gökhan Gönül ya da Mehmet Topuz sağdan orta yaptığında Dia'nın arka direkte hazır olmasını beklersiniz. En azından kafa vurma düşüncesi olmasa bile orada bir adam fazla olması iyidir. Ve kısa mesafede şut tehditi de var. Ancak Dia bu tip pozisyonlarda genelde ceza sahasının dışarısında bekliyor.

Bir büyük sıkıntısı da rakibin kilidini açmayı bilmiyor. Burda da bir taktiksel yetersizliği var. Sol kanattan içeri girdiğinde rakip kendisine kademeli bir şekilde savunursa ya ara pası deniyor ya da geriye dönüyor. Haliyle rakip için savunma yapmak daha kolaylaşıyor ve boşa zaman kaybedilmiş oluyor. Bunun yerine ters kanada uzun pasları hiç düşünmüyor mesela. Rakibi açmak için topu uzun mesafede hızlı bir biçimde dolaştırmalısınız. Ancak Dia her şeyi 10 metre civarında halletmeye çalışıyor.

Andre Santos'a gelirsek... Ortalama üzeri teknik beceri, zeka, estetik... Topu geriden oyuna çok iyi sokabiliyor. Yobo'nun zaman zaman yaptığı oyun kurma işlevini saymazsak geriden top çıkarma işini yalnızca Gökhan Gönül ve Andre Santos yapıyor. Andre Santos'un olmadığı zamanlarda da iş Gökhan Gönül'e kalıyor ve haliyle takımın bu konuda bir eksikliği göze çarpıyor. Sırf bu yüzden Emre ya da Cristian Baroni ikilisinden biri sürekli geri gelip oyun kurmaya çalışıyor, fazladan enerji harcıyorlar. Haliyle Fenerbahçe hücuma çıkarken daha yavaş hareket ediyor ve bu temel nokta, puan kayıplarına dahi yol açabiliyor. Andre Santos, zekası ve pas yeteneği ile Alex'in bölgesinde yani ofansif orta saha - ikinci forvet rolünde dahi oynayabilir. Bu konuda çok iyi. Ama gününde değilse hiç çekilmiyor. Maç içerisinde çok ciddi konsantre kaybı yaşıyor; bir bakıyorsunuz 10 dakika için takımın en iyi oyuncusu oluyor, bir bakıyorsunuz rakibin atakları sürekli o kanattan geliyor. Rakibini pek de kovalamıyor, kaçak oynuyor hatta. Bu yüzden rakip sağ kanat oyuncuları elini kolunu sallaya sallaya gelip orta yapıyorlar o taraftan.

Özetle; bu iki oyuncu her zaman için size vasat bir oyun vaad ediyorlar ve eğer günündelerse o kanat altın madeni gibi olabiliyor.

Ama hem A. Santos'ta hem de Dia'da olmayan özellik, net bir şekilde defans yapmayı sevmiyor oluşları. Hücumda olan birliktelikleri takdire şayan; fakat aynı birlikteliği, aynı uyumu defansta göremiyoruz. Eğer bir şekilde defansif anlamda vasatın çok değil biraz üzerine çıkabilirlerse, o kanat Fenerbahçe için yıllarca unutulmayacak derecede efsane bir kanat olabilir. Dia'nın top rakipteyken alan savunmasına katılıp alanı daraltmıyor, rakibi sıkıştırmıyor oluşuna da zaman zaman maç yazılarında değiniriz.

Mourinho da Yenilir

2011-04-02T20:55:00.002+03:00

Mourinho'nun yıllardır iltifat işittiği özelliği olan "hocası olduğu takımların kendi evindeki lig maçlarında yenilmemesi" özelliği 9 yıl sonra sona erdi. Tarihe geçen takım Sporting Gijon, oyuncu ise De Las Cuevas idi. Real Madrid, kendi evinde Gijon'a 0-1 yenilerek hem şampiyonluğa artık büyük ölçüde elveda dedi, hem de Mourinho karizmasından biraz bir şeyler kaybetti. Maçın son 10 dakikasında anormal bir Real Madrid baskısından gol çıkmadı. Madridli futbolcular hem 3 puan için, hem de teknik direktörleri için oynuyorlardı. Portekizli teknik adam en son iç saha mağlubiyetini 23.02.2002 tarihinde Porto'nun başındayken Beira Mar'a karşı 2-3'lük skorla almıştı. Aradan geçen 9 yılda Porto, Chelsea, Inter ve Real Madrid'in başında çıktığı maçlarda iç sahada yenilgi yüzü görmemişti.

Bu 9 yılda oynanan maç sayısı ise 150.

Yalnız bu maçlara kupa maçları da dahil mi bilmiyorum, bu konuda bir bilgisi olan varsa paylaşsın lütfen.

Mourinho'nun çalıştırdığı takımların iç saha performansı:

Porto ile 36 galibiyet 2 beraberlik, Chelsea ile 46 galibiyet 14 beraberlik, Inter ile 29 galibiyet 9 beraberlik, Real Madrid ile ise 14 galibiyet, 1 mağlubiyet.

Inter vs. Milan | Limonlu Derbi

2011-04-01T21:54:00.002+03:00

Inter - Milan derbisi tarihinin unutulmaz karakterlerindendir Benito "Veleno" Lorenzi. 11 sene Inter forvetini domine etmiş, 1950 ve 1954 Dünya Kupası'nda Azzurri formasını terletmiştir fakat gollerinden daha çok 1957 yılında oynanan Milano derbisindeki icraatı konuşulmuştur. Olay 1957 yılında gerçekleşiyor. İki takım da berbat bir sezon geçiriyorlar, derbinin kıymeti daha bir başka o yüzden. Kıran kırana bir maç olurken hakem Milan lehine çok tartışmalı bir penaltı üflüyor. Bütün oyuncular hakemin etrafını sarmışlar, itiraz ediyorlar. Saha karışmış, kimse ne yaptığını bilmiyor. Interli Benito Lorenzi hariç. Kenardan bir limon alıyor, iyice emiyor ve kabuğunu da penaltı noktasındaki topun dibine yerleştiriyor. Hem Milan hem Inter oyuncuları hala hakemin etrafında. Lorenzi'nin ne yaptığını gören yok, tribünler dışında elbette. Sahaya atlamaya çalışan, Lorenzi'ya Veleno yani "zehir" diye bağıran binlerce kişi var. Milan'ın sol kanadında oynayan Tito Cucchiaroni penaltıyı kullanmak için topu başına geliyor. Şimdiki topların önüne taş koysan yıkar geçer, velakin o zamankiler bu kadar aerodinamik değil. Limon kabuğu işe yarıyor, Tito Cucchiaroni penaltıyı kaçırıyor. Maçı da Inter 1-0 kazanıyor. İtalya'da mektup gönderme geleneği o zaman da var. Lorenzi 5000'den fazla ölüm tehdidi içeren mektup alıyor ama ölmek için 50 sene daha beklemek. 2007 yılında, 81 yaşındayken hastalığa dayanamayıp hayata gözlerini yumuyor.

Inter formasını giydiği 314 maçta 143 gol atmıştı Lorenzi.

LAMBUJA

MILAN - INTER
02.04.2011 - 21.45

Türkiye 2 - 0 Avusturya

2011-03-29T22:39:00.005+03:00

Türkiye A Milli Futbol Takımı, EURO 2012 yolunda hayati derecede öneme sahip olan Avusturya sınavından başarıyla geçti. Olası bir puan kaybında büyük bir ihtimalle havlu atacaktık ancak yetenekli ayaklar konuştu ve daha çok isteyen taraf kazandı. Artık önümüze daha umutla bakabiliriz.

Avusturya'nın geçtiğimiz günlerde Belçika'ya yenilip bizim maça final gözüyle bakmasını ben aslında çok fazla önemsemedim. Fizik olarak kötü durumda olacaklarını ve bizim de bu maça çok iyi hazırlanmış olmamızın bizi bir adım daha ileri attığını düşündüm... Tahmin edilenden daha kolay geçecek diye fikir beyan ediyordum ki öyle oldu. Zaman zaman doğal Avusturya baskısının haricinde kalemizde büyük tehlikeler görmedik.

Maça geçecek olursak.. İstekli başlayan taraf Türkiye oldu ve Belçika'yı kendi yarı sahasına itti. Topa sahip olarak ev sahibi avantajımızı kullanmak istedik lakin bu baskı pek de beklendiği gibi sürmedi ve Avusturya'nın katı defansı, hamlelerimizi kısıtladı. Geride çok iyi konuşlandılar, alanları çok iyi kapattılar ve bize boşluk vermediler. Maierhofer'in ileride tek kaldığı 4-5-1 dizilişiyle orta sahada agresif oynadılar. Hücumu çok fazla düşünmediler ve ilk olarak bizi durdurmayı seçtiler. Bununla birlikte biz oyun kurarken ileride çok sıkı ve seri preslerle defanstan top çıkarmamızı zorlaştırdılar. Stoperlerle Selçuk arasındaki mesafe bu yüzden çok kısaldı zira pas bağlantılarını kestiler. O yüzden Selçuk pasla oyun kuramadı, sürekli uzun top atmak zorunda kaldı. Ancak bu hava toplarını alacak net bir santrfor olmayınca hücumlar sürekli kanatlara yığıldı. Sol kenarda Hakan Balta - Arda uyumu vasatın üzerindeydi ve en azından bir birliktelik oluşturdular. Ancak aynı uyumu sağ kenar için söylemek zor. Gökhan Gönül ilk yarıda çok silikti ve sağ kenar hücumları Hamit'in üzerine yığıldı. Ki, ilk yarıdaki golun haricindeki en net pozisyonumuzu da Hamit'in bireysel çabası sayesinde bulduk.

Avusturya beraberlik için gelmiş, bu çok kısa bir süre içerisinde belli oldu. Defansif anlamda geçen senenin Inter'ini andırıyorlardı. Tek santrforu ileride bırakmışlar, geri kalan oyuncularıyla 40 metrede bizi savunuyorlardı. Hücumdaki alternatifleri ise çok kısıtlıydı. İlk opsiyon olarak kenar ortalarıyla Maierhofer'i bulmaya çalıştılar. Normaldir, 2.02'lik golcünüz varsa kullanmak istersiniz. Ki birkaç kez de kafa vurma şansını elde etti ama Ercan Taner'in dediği gibi bir Koller ya da Klose değil... İkinci seçenekleri ise hızlı hücumlarda orta saha elemanı olan Alaba'nın hızından yararlanıp onun sürpriz koşularından pozisyon üretmekti. Alaba hızını kullanarak defansın dengesini iki sefer bozdu, biraz daha dikkatli olsa golü de atabilirdi ama olmadı.

Özetle, Avusturya'nın hücum planı işlemedi, maçın, özellikle de ilk yarının, 40. dakika hariç, hiçbir bölümünde organize gelemediler. İlk organize hücumlarını 39. dakikanın bitimine yakın bir vakitte yaptılar. 7 oyuncusu birden bizim ceza sahası civarımızdaydı rakibimizin ve yaklaşık 1 dakika süren bir set oyunu oyunadılar ama bundan da sonuç çıkmadı.

Oyun sıkışmıştı. Avusturya iyi kapanıyordu. Ama devreye Arda'nın fırsatçılığı girdi. Hakan Balta'nın güzel taç atışını iki bilek hareketiyle değerlendirdi ve takımı çok kritik bir anda öne geçirdi.

Ardından değişen pek bir şey olmadı. Maç golden önceki seyrinde devam etti.

İkinci yarının başından itibaren başlayıp 70. dakikaya kadar süren "doğal" Avusturya baskısını normal karşılamak lazım ama bizim neden bu kadar kolay çözüldüğümüzün cevaplanması gerekir. Skoru korumak adına geriye yaslanmamızı ve bunun neticesinden Avusturya'nın biraz daha iştahla oynamasını kabul ediyorum, fakat skoru korurken bu kadar düzensiz oynamamız çok şaşırtıcı. Daha dengeli bir şekilde geriye yaslanmamız gerekirdi. Maç kısır geçiyordu ama Avusturya'nın direnci artıyor, üst üste birkaç korner kazanıyordu. Bu 20-25 dakikalık bölümü iyi analiz etmek gerekir. Allah'tan devreye Semih değişikliği girdi de maç koptu. Müthiş bir orta saha pası attı, Gökhan Gönül aynı güzellikte vurdu ve maç orada bitti. Semih golden önce Nuri'ye de çok şık bir pas atmıştı ama yan hakem yanlış bir kararka ofsayt gerekçesiyle oyunu durdurmuştu. Bu kadar kısa sürede maçın seyrini bu kadar değiştiren bir yedek oyuncumuzun olması büyük şans.

Semih'in en büyük özelliği, orta saha ile forvet bölgesindeki sentezlemeyi müthiş bir şekilde başarabilmesidir. Formda olmadığı zamanlar haricinde, oyuna sonradan girdiği her maçın seyrini bir şekilde değiştirmiş, oyuna hareketlilik getirmiştir. Çünkü çok zeki bir oyuncudur. Fenerbahçe'de Alex'in yokluğunda onun boşluğunu en iyi şekilde doldurabilecek nitelikte bir oyuncudur. Uğur Meleke'nin güzel deyimiyle, Semih de Souza'dır... Geriye gelir top alır, duvar pası yapar, oyunu geniş bölgeye yayar, uzaktan şut çeker ve kafa toplarına çok hakimdir. Ve bana göre bu ülkede Burak Yılmaz'la birlikte sahte 9 numara oyununu en iyi oynayan oyuncudur. (Kısmet olursa bu sahte 9 numara olayına detayıyla inmeye çalışacağım bu blogda, biraz daha zaman lazım.)

Ekstralar:

Neden bu kadar yavaş oynuyoruz? Kadro olarak çok fazla yaşlı oyunculara sahip değiliz. Fiziksel olarak da yıpranmamış olmamız lazım, bu takım 1 haftadır kampta. Ancak çok hantal oynuyoruz, işin kötü tarafı set hücumunu da pek beceremiyoruz. Daha kuvvetli rakipler karşısında ciddi zorluklar, tıkanmalar yaşayacağız bence.

Mehmet Ekici'yi beğendim. Soğukkanlı, ayaklarına hakim ve pasları yerli yerinde. Biraz daha zaman geçtiği takdirde bu takımım hücumda beyni olabilir.

Nuri Şahin hücumda pek fazla gözükmedi, bana göre biraz daha risk alsa hiç fena olmazdı. Ama dikkat çekmeyen bölgelerde çok güzel hamleler yaptı, güzel bir defansif orta saha işlevi gördü.

Dizilişimiz

Türkiye bugün 4-3-3 dizilişiyle oynadı. Diziliş birçok şeydir ama her şey değildir. Maç kazanma stratejinizin temel noktasını dizilişlerden başlatırsınız ama ne kadar güzel dizilirseniz dizilin bu maç kazanmanıza yetmez. Sistem ve taktiksel organizasyonlar (Kısmetse bu bilgi kirliliğiyle ilgili de bir şeyler yazmaya çalışacağım; diziliş, sistem, taktik vs. ) sizi hedefe götürür. Hiddink elindeki kadrodan çıkarılabilecek en uygun kadrolardan birini çıkarmış. Yalnızca santrfor Burak Yılmaz tercihini beğenmedim, bunun tutmayacağı belliydi.

Orta üçlüde Selçuk - Nuri ikilisi daha geride, Mehmet Ekici ise ofansif orta saha rolündeydi. Oyun kurulurken Selçuk stoperlerden pas alıyor, Nuri orta saha yuvarlağının ilk diliminde hazır bulunuyor, diğer dilimin etrafında da Ekici geziniyordu. Kanatlarda Hamit - Arda, en uçta ise Burak. Yetenekli ayaklar, müthiş oyun kurucular.

Bana göre 4-2-3-1 ile 4-3-3 dizilişleri arasında çok büyük bir fark yoktur. Temel nokta ofansif orta sahalarından bulunduğu konumdur. Bu orta saha elemanı eğer gerideki iki elemana yakın oynuyorsa bu diziliş 4-3-3'e daha yakındır. Kanat oyuncularının orta saha nitelikleri taşıyıp taşımadığı da önemli elbette. Hamit ve Arda 4-2-3-1'in kanat elemanları fakat biz bugün merkezi ileride kurduğumuz için kanatlar dibe daha çok yaklaştı.

Ofansif orta sahalardan bahsediyorduk. Misal Alex'li Fenerbahçe 4-2-3-1 oynuyor. Alex, Emre ve Selçuk'a defansif anlamda yardım etmiyor. Onun açığını ise biraz da Aykut Kocaman'ın isteğiyle kanatlardaki Topuz - Dia ikilisi kapatıyorlar. Ama bugünkü Türkiye'nin dizilişinde Mehmet Ekici Alex misali ikinci forvet olarak değil, ortadaki üçlünün bir parçasıydı. Geriye de yardım etti.

Sonuç1 (Diziliş): 4-3-3 oynuyoruz ve kanat oyuncularımızın çok yönlülükleri sayesinde birçok tek santrforlu dizilişe geçebiliriz. 4-2-3-1 ve 4-3-3 arası esnek bir dizilişte oynayabiliriz.

Sonuç2 (Maç): Hiddink bir yandan Avrupa Şampiyonası'nın planlarını kurarken diğer yandan geleceğin takımını kuruyor. Bu maça bir dönüm maçı olarak bakılabilir. Hem gruptaki konumumuzu kaybetmedik, hem de Mehmet Ekici'yi daha iyi tanıma fırsatı bulduk. Artık uzun bir süre rahat edebiliriz.

Duyarlı Valencia

2011-03-20T23:51:00.002+03:00

Japonya'daki deprem ve sonrasında oluşan tsunami malum. Büyük bir felaketti... Yası futbol sahalarında da tutuluyor. Her ülkede maç başlamadan önce saygı duruşunda bulunuluyor. Valencia ise işi biraz daha ileriye götürmüş. Sevilla karşılaşmasına forma isimlerinin Japonca yazılmış versiyonuyla çıktılar. Güzel, estetik, tebrik edilesi bir düşünce...

Not: İlk fotonun üzerine tıklanıldığında daha net bir görüntü ortaya çıkmakta.

"The Others"

2011-03-19T01:50:00.005+03:00

Türkiye'nin 4'te 3'lük kısmından bir vatandaş... Fenerbahçe'ye karşı Galatasaray'ı desteklemeni anlarım da, TS forması giyip, Galatasaray ipliğini kafana asıp TT Arena'da maç seyretmenin mantığı nedir yahu?..

Mekan Ayırt Etmiyoruz!

2011-03-19T00:58:00.004+03:00

Şu maçın nesi yazılır? Şu anki duygularımı ifade edecek kadar güçlü bir kalemim maalesef yok. Şu an yalnızca bir resim ve bu resim altı yazısıyla idare edelim.. Belki başka zaman, başka bir kafayla, güzel bir yazı gelecek buraya...

Aleex! Sen Allah'ın bir lütfusun!

Fenerbahçe İle Galatasaray Beraber Büyüdüler

2011-03-17T19:00:00.001+03:00

İkisi de 100 yaşını devirdiler, sürekli birbirini yenmeye çalıştılar. Biri önce geçince diğeri onu yakaladı, rekabet onları büyüttü. Galatasaray ve Fenerbahçe, futbolumuzun da tarihini yazdı.

Ali Sami Yen

Mekteb-i Sultani'de edebiyat öğretmeni ders anlatırken birkaç arkadaş kafa kafaya vermişti; haylazlık peşindeydiler ve bir futbol takımı kurmaya kara vermişlerdi! Reisleri Ali Sami Yen rotalarını şu sözlerle açıklamıştı: "Maksadımız, İngilizler gibi toplu halde oynamak, bir renge ve isme malik olmak, Türk olmayan takımları yenmektir." O gün aylardan ekim, yıllardan 1905'ti. O sınıfta Galatasaray kurulmuştu.

Ziya Songülen

İstanbul'da İngilizler, Rumlar ve Fransızlar futbol oynarken Anadolu yakasındaki başka gençler de meşin yuvarlağın peşinde koşmak istiyorlardı. Önce 1899'da, sonra da 1902'de kulüp kurmaya çalışmışlar, hükümet tarafından engellenmişlerdi; 1907 ilkbaharında kimse karşılarında duramayacaktı. Ziya Songülen, Ayetullah Bey ve Necip Okaner'in önderliğinde, Kadıköy ilk Türk takımına; Fenerbahçe Futbol Takımı'na kavuşmuştu.

Bugün arkalarında yüzlerce maç bırakan Fenerbahçe ve Galatasaray böyle kurulmuşlar, uzun bir süre İstanbul Ligi'ni domine eden yabancı ve azınlık takımlarına karşı ortak hareket etmişlerdi. Hatta 1911-1912 sezonu öncesinde iki takımın birleşmesi bile gündeme gelmişti. Bazı Avrupa takımlarına karşı ortası sarı, bir tarafı lacivert, diğer tarafı kırmızı forma giymiş karmalar da oluşturmuşlardı. Galatasaray Avrupa turnesine çıktığında Fenerbahçe'den Zeki Rıza Sporel, Nedim Kaleci, Cafer Çağatay, Galip Kulaksızoğlu ve Bekir Refet'i kadrosuna eklemişti. Bu arada kendi aralarında da 1914'e kadar yedi maç yapmışlar ve Galatasaray bunları gol yemeden kazanmıştı. 4 Nisan 1914'te tarih değişti ve Fenerbahçe, İstanbul Ligi'ni sürekli kazanan Galatasaray'ı yenmeye başladı. Bu en büyük derbimizin doğuşu oldu.

İki takım Türkiye 1. Profesyonel Futbol Ligi kurulana kadar 160 kez karşılaştılar. Bu dönemde iki kulüp de kendi efsanelerini yarattı. Eski başbakanlardan Şükrü Saracoğlu 16 Mart 1934 ile 15 Ekim 1950 tarihleri arasında Fenerbahçe'ye en uzun süre başkanlık yapan isim oldu. Bugünkü stadın onun ismini taşıması tesadüf değil; o stadı Fenerbahçe'ye o kazandırdı.

Kadıköy'de yeşil sahalarda da bir efsane vardı; Zeki Rıza Sporel 19 yıl sarı lacivertli formayı giydi. 332 maçta 470 gol attı. "Üstat", Beşiktaş'a, Galatasaray'a ve Finlandiya Milli Takımı'na bir maçta dörder gol atmayı başardı. Aynı dönemde Cihat Arman, Fikret Arıcan, Şükrü Ersoy, Halit Deringör, Basri Dirimlili, Mehmet Ali Has, Galip Kulaksızoğlu diğer Fenerbahçe yıldızlarıydı.

Fenerbahçeliler kendi efsanelerini yaratıp tarihlerini yazarken Galatasaraylılar da boş durmuyorlardı. Kulübün 1 numaralı kurucu üyesi ve başkanı Ali Sami Yen, Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi Başkanlığı yapacak kadar spor aşığı bir insandı ve Türkiye Milli Futbol Takımı'nın da ilk çalıştırıcısıydı. Onun da ismi Mecidiyeköy'de yaşıyor. O dönemin birçok Galatasaray efsanesi arasında Baba Gündüz Kılıç'ın yeri ayrıdır; Beşiktaş'a 20, Fenerbahçe'ye 9 gol attı. 30 Haziran 1940'ta Beşiktaş'ın Baba Hakkı'sının da oynadığı maçta üçü ayakla, ikisi kafayla olmak üzere beş gol atarak tarihe geçti.

Türkiye 1. Profesyonel Ligi kurulunca bu iki dev kapışmak için bambaşka bir arena bulmuş oldu. İlk üç şampiyonluğun ikisini Fenerbahçe, birini Beşiktaş aldıktan sonra Galatasaray fırtınası esmeye başladı. Gündüz Kılıç idaresindeki Cim Bom, 1961-1962 ve 1962-1963 sezonlarını birinci bitirmeyi başardı. İkinci şampiyonluklarını kazanırken uzun yıllar kırılamayacak, kırılması da bir başka Galatasaraylı futbolcuya nasip olacak bir rekora imza atan bir oyuncuları vardı; Metin Oktay 22 maçta 38 gol atarak 1960'lı yılların en büyük Galatasaraylı futbolcusu olmuştu.

Metin Oktay'ın ağları delen golü

"Naci'yi geçtikten sonra çok dar açıdan kaleye vurmak zorundaydım. Başımı kaldırım, bütün kuvvetimle vurdum. Özcan köşeyi kapamıştı, ama top Fenerbahçe kalesine girdi. Golden sonra arkadaşlarımın kucağındaydım. Topun ağları deldiğini sonradan öğrendim." diye anlatmıştı Metin Oktay efsanevi golünü. Taçsız Kral altı kez gol kralı olmayı başardı: 15 sene oynadığı Galatasaray'a 217 gol armağan etti; bunlardan 18 tanesini sarı lacivertliler kabullenmek zorunda kaldı!

Ordinaryüs Lefter Küçükandonyadis

Lig Fenerbahçe için çok güzel başlamıştı. İlk ve üçüncü şampiyonluğu aldılar, Galatasaray'ın dublesi sırasında solunlandılar, iki kez arka arkaya birincilik tatılar ve 1967-1968 sezonunu şampiyon tamamladılar. Profesyonel ligin ilk altı sezonunda forma giyen Lefter Küçükandonyadis beş sezonda takımının en golcü ismiydi. Onu bir başka efsane Can Bartu anlatıyor: "Tek başına bir takımdı. O iyi oynadığı zaman hiçbir rakip onu durduramazdı. Topu istediği yere atardı. Frikikleri, penaltıları önlenemezdi. Rakiple dalga geçerdi." Ordinaryüs, 16 yılda 615 kez giydiği Fenerbahçe formasıyla 423 resmi gol attı. Sar kırmızı ağların tozunu 18 kez aldı. Milli takımda 50 maç oynayan ilk futbolcu oldu.

Lefter ve Can saha içinde Fenerbahçe rüzgarı estirdikten sonra kulübü efsane bir başkan devraldı. Faruk Ilgaz 20 Mart 1966-24 Şubat 1974 yılları arasında hem tesis hem sportif açıdan Fenerbahçe'ye çok şey bıraktı. Onun zamanında sarı-lacivertliler beş kupalı 1967-1968 sezonunu yaşadılar, Avrupa Devi Manchester City'i elediler, iki kez şampiyon oldular. Ilgaz'ın teknik direktörlük görevini verdiği Ignac Molnar, kulüpte üçüncü kez görev almış ve beş kupayı 1967-1968 sezonunda kazanmıştı. Molnar Fenerbahçe tarihinin en çok kupa kazanan teknik adamıdır: Yedisi resmi olmak üzere toplam 14 kupa!

1970'ler bir üçlemeyle, Türkiye Ligi'nin ilk üst üste şampiyonluk kazanma başarısıyla açıldı. İngiliz teknik direktör Brian Brich'ün 4-3-3 oynattığı Galatasaray 1970-1971, 1971-1972 ve 1972-1973 sezonlarını şampiyon tamamladı. Kalede Yasin, forvette Özdenak kardeşler takımı sırtlamışlar, yanlarına da "Çizgi" Metin Kurt, Tuncay Temeller, Mehmet Ooğuz, Bülent Ünder gibi isimleri alıp zaferlere koşmuşlardı ama 70'lerin ikinci yarısı oldukça kurak geçecekti. O günlerde kulübün başında Selahattin Beyazıt vardı. 18 ocak 1969'da göreve gelmiş, dört kez kongre kazanarak tarihe geçmişti. Beyazıt üç lig şampiyonluğunu kazanmakla yetinmedi, Galatasaray'ın geleceği kabul edilen Riva arazisini de kulüp malvarlığına eklemeyi başardı. Faruk Ilgaz takımın başına Valdir Pereira Didi'yi getirerek sarı-kırmızıları durdurmayı başardı. Pele ile birlikte Dünya Kupası kazanan, futbolu 1967'de bırakan Didi'nin 1972 Haziran'ında Türkiye'ye gelmesi büyük ilgi uyandırdı. Dahası; Fenerbahçe'nin genlerine Brezilya aşısı onunla yapılmış oldu. Takım yepyeni bir yıldıza kavuşmuş oldu: Cemil Turan.

Fenerbahçe, Lefter ve Can'dan sonra forvette sıkıntı yaşamadı. Karşıyaka'dan alınan Ogün Altıparmak dört şampiyonlukta takımın golcüsü olmayı başarmıştı. 1970-1971 sezonunda gol krallığını kazanan yıldız oyuncu, yerini Cemil Turan'a devretti. Dört sezon takımın en golcüsü olan Cemil'in Fenerbahçe'ye gelişi de başlı başına bir derbi golüydü! İstanbulspor Aralık 1972'de O'nu Galatasaray'a satmaya kalmışmış, ama o günlerde 25 yaşında olan Cemil, "Fenerbahçe'den başka bir takımda oynamam." diyerek kendini sarı lacivertlilere transfer etmişti. Daha ilk Galatasaray derbisinde gol atmayı başardı, üç kez gol kralı oldu, Galatasaray ağlarını toplam 14 kez sarstı. 1970'lerin Fenerbahçe'sinde Ziya Şengül, Osman Arpacıoğlu, Ercan Aktuna, Ilie Datcu, Cem Pamiroğlu, Raşit Çetiner, Engin Verel gibi isimler vardı.

Alpaslan Eratlı şampiyonluk kupasını kaldırırken...

Bir önceki yıl Galatasaray şampiyonluk orucuna girerken Trabzonspor ligi domine etmişti. Çalkantılı günler geçiren Fenerbahçe, 12 Nisan 1981'deki kongesinde yepyeni bir başkan buldu: Ali Şen. Efsane başkan yeni sezonda takımın başına Branko Stankoviç'i getirdi ve takım beş kupayı birden müzesine götürdü. Stankoviç'in, golcüsünü ileride tek başına bırakarak maç kazandıran sistemi 1980'lerin başına iki büyük futbolcu yarattı. Fenerbahçe formasıyla 134 gol atan Selçuk Yula iki kez de gol krallığını kazandı. Takım kaptanı Alpaslan Eratlı'ysa liberoda tarih yazmıştı. Beş kupa kazanılan sezonun sonunda Stankoviç futbolu bırakma kararı alan Alpaslan için Ali Şen'e şöyle dert yanmıştı: "Takımımın iki beyni var. Biri Osman, diğeri Alpaslan. Osman Trabzon'a gidiyor, ne olur söyleyin, Alpaslan bir yıl daha oynasın." Ancak Alpaslan Eratlı zirvede bırakmayı tercih edecekti.

Sarı kanaryalar coşkulu bir başka sozon için 1988-1989'u bekleyecekti. Başkan Tahsin Kaya, teknik direktör Todor Veselinoviç'ti. Hala kırılamayan 103 gollük rekorla şampiyon oldular. Yıldızlarsa saymakla bitmeyecek gibiydi. Toni Schumacher, Rıdvan Dilmen, Aykut Kocaman, Hakan Tecimer, Turan Sofuoğu, Hasan Vezir, Müjdat Yetkiner ve Nezihi Tosuncuk takımı uçuracak ve unutulmaz 4-3'lük Galatasaray zaferini taraftarına yaşatacaktı. Aykut o sezon Galatasaray'a gol atmaya başlamıştı; toplamda 13'ü bulacaktı.

Galatasaray ise beklemedeydi. Son şampiyonluk 1973'te yaşanmış, ardından kuraklık başlamıştı. Fatih Terim gibi bir kaptan hiç şampiyonluk görmeden Galatasaray'da 11 yıl futbol oynamıştı! Makus talihi değiştirmek başkan Ali Tanrıyar'a kısmet oldu. Almanya Milil Takımı'nın ünlü teknik direktörü Jupp Derwall takımın başına getirildi, kendisine sabredildi ve özlenen gün 7 Haziran 1987'de geldi. Bu bir sonuç değil, başlangıçtı. Derwall tohumları atmış, geleceğin Galatasaray'ı kurulmuştu. Bir sonraki sezon Derwall'in yardımcısı Mustafa Denizli başa geçecek, önce şampiyonluk, sonra da Şampiyon Kulüpler Kupası'nda yarı final görecekti. O unutulmaz Neuchatel Xamax ve Monaco maçları da Denizli idaresinde kazanılacaktı.

Tanju Çolak

O günlerde Cüneyt'ten Erhan'a, Prekazi'den Uğur'a Galatasaray birçok yıldızı barındırıyordu ama bir tanesi oldukça farklıydı. Tanju Çolak 1987-1988 sezonunda 38 maçta 39 gol atarak Metin Oktay'ın bir sezonda en çok gol atma rekorunu kırdı. Üstüne Avrupa Gol Kralı oldu ve France Football dergisinin Altın Ayakkabı ödülünü kazandı. Tanju Fenerbahçe kalesini de 14 kez ziyaret etti.

Galatasaray'ın bu başarılarını ya da Fenerbahçe'nin 103 gol atan futbolunu 1990'lara taşıyacağı düşünülüyordu ancak araya Gordon Milne'in Beşiktaş'ı girdi. Üç sezonun ardından sarı kırmızılılar yeni bir Alman çıkartması yaptılar. Karl Heinz Feldkamp, yanına Falco Götz ve Reinhard Stumpf'u alarak takımın başına geçmişti. Kurduğu Alman sistemi iki yıl üst üste şampiyonluk kupasını Galatasaray'a getirdi ama "Altın Çağ"a imzayı atan isim Fatih Terim oldu. Terim'le Galatasaray 90'ların ikinci yarısında dört yıl üstüste şampiyon olarak rekor kırarken, UEFA Kupası'nı da müzesine götürüyordu. Bülent Korkmaz tüm başarılarda yer alırken yanında Hakan, Hagi, Popescu, Taffarel, Ilie, Okan, Suat, Emre, Ümit, Hasan gibi isimler vardı.

Aynı dönemse Fenerbahçe için kâbustan beterdi; sarı lacivertliler 1990'lı yıllarda sadece bir şampiyonluk görmüşlerdi. Ali Şen kötü gidişi durdurmak için gelmiş ve 80'lerdeki gibi hareket ederek takımı hemen şampiyon yapacak bir teknik direktörle anlaşmıştı. Brezilya'yı 24 yıl sonra ve Pele'siz Dünya Şampiyonu yapan Carlos Alberto Parreira, Uche-Högh'le savunmayı, Oğuz-Kemalettin'le orta sahayı, Boliç-Atkinson'la forveti kaplamış ve şampiyonluğu yakalamıştı. Boliç, Galatasaray derbilerinde 10 gol atmayı başardı.

Belki şampiyonluk olarak kısır bir dönemdi 1990'lar ama Fenerbahçe'ye bambaşka bir şans getirmişti. 15 Şubat 1998'de Aziz Yıldırım bir oy farkla başkanlığı kazandı ve sonrası 2000'lerde çorap söküğü gibi geldi. Başarısız geçen üç sezon sonra Yıldırım tartışılan bir kararla adı Galatasaray'la özdeşleşmiş Mustafa Denizli'yi takımın başına getirdi. O yıl Kennet Anderson, Rapaiç, Revivo, Yusuf, Rüştü, Abdullah gibi isimlerle gelen şampiyonluktan sonra Yıldırım hızla yoluna devam edecekti. Fenerbahçe'yi şampiyon yapan ilk Türk teknik direktör olan Mustafa Denizli ise yarım sezon sonra gözden düşecekti.

Alex de Souza

Yıldırım, Fenerbahçe Stadı'nın her şeyini değiştirdi, 55 bin kişilik Şükrü Saracoğlu Stadı doğdu. Başkan, ekonomik olarak çok güçlü bir Fenerbahçe yaratırken dört şampiyonluk kazandı. 2000'lere damga vuran Christop Daum'un Fenerbahçe'sinde başroller Pierre van Hooijdonk, Alex de Souza, Aurelio, Deivid, Semih ve Tuncay'ındı. Daum sonrası bir başka Brezilya efsanesi Zico da Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek final görerek kulüp tarihine geçiyordu.

Hakan Şükür

Galatasaray'sa 1980'lerde yakaladığı, 1990'larda zirveye çıkarttığı istikrarı bir kenara bırakmıştı. Fatih Terim sonrası takımın başına Mircea Lucescu gelmiş,Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek final ve bir şampiyonluk görmesine rağmen takımdan gönderilmişti. Eric Gerets'le gelen mucizevi şampiyonluğu iki yıl sonra bu kez teknik direktörsüz kazanılan bir başka şampiyonluk izlemişti. Hakan Şükür Türkiye'ye dönüp, Metin Oktay'ın ligde attığı 217 gollük rekorunu kırmış, Ümit Karan, Jardel, Mondragon, Emre Aşık, Ergün, Ayhan ve Arda Turan takımın 2000'lerdeki yüzü olmuştu.

Biri bir lisenin arka sıralarında, diğeri bir semtin arka sokaklarında kuruldu. El ele verdiler, büyüdüler, önce dost, sonra rakip oldular. Şampiyonluklar, yıldız futbolcular, tribünler, kupalar için kapıştılar; gün geldi taraftarlar onlar için kavga etti. Biri büyüdükçe diğeri ona yetişmek için çalıştı ve daha da büyüdü. Arkalarında dört yüze yakın derbi bıraktılar ve biliyoruz ki bu sayı binleri bulacak. Dostlukları da rekabetleri de hiç bitmeyecek.

Kavgasız gürültüsüz, dertsiz tasasız, kartsız, küfürsüz ve seyrine doyum olmayan akıcılıkta bir derbi olması dileğiyle...

FB - GS Arasındaki Unutulmaz Maçlar

2011-03-16T21:44:00.003+03:00

Arkalarında bıraktıkları 100'ü aşkın profesyonel lig derbisi bulunuyor. Belki hepsi kendi çapında unutulmaz ama bazıları var ki akıllardan hiç çıkmıyor. Her biri bir efsane, her biri olay, her biri tam anlamıyla Fenerbahçe - Galatasaray...

Galatasaray 1 - Fenerbahçe 0
28 Aralık 1980

Galatasaray, Fenerbahçe'yi son kez beş yıl önce yenmişti. Artık kazanmalıydılar. Tek golün atıldığı, direklerin dövüldüğü maçta hakem Güngör Tuncer ise adeta sahada yoktu. Karşılaşmada sayısız kavga çıktı. Öyle ki Fatih Terim, İsa ile kavgasını ayırmaya çalışan sivil polisi bile yumrukladı da Beşiktaş karakolunu ziyaret etmeden evine dönemedi!

Fenerbahçe 1 - Galatasaray 4
11 Nisan 1993

Gütschow'ün golüyle yedinci dakikada öne geçmiş Galatasaray'ın 43'te Mert'in atılmasıyla ikinci devre çökeceği düşünülmüştü. Öyle olmadı! Tugay ve Hakan Şükür, Kadıköy'de sahneye çıktılar, farkı getirdiler. Sonuç, sinirli Fenerbahçeliler'in Dereağzı Tesisleri'ni basıp önüne gelen sarı-lacivertli futbolcuyu tartaklaması oldu.

Galatasaray 2 - Fenerbahçe 1 - 1 Aralık 1990
Fenerbahçe 2 - Galatasaray 0 5 Ekim 1991

Başka bir futbolcu yoktur ki arka arkaya iki sezonda iki ayrı maçta iki derbide ikişer gol atmaya başarsın... İşte o futbolcu Tanju Çolak! Önce sarı kırmızılı formayla 67 dakika 10 kişi oynayan takımına maçı kazandırdı; ardından rakibe transfer oldu, daha ilk resmi derbisinde galibiyeti bu sefer yeni takımına armağan etti. Tanju Çolak böylece, Türk futbol tarihinin en önemli derbi golcüsü olarak adını yazdırdı.

Galatasaray 2 - Fenerbahçe 2
21 Eylül 2003

İki kez öne geçti Fenerbahçe, iki kez bir dakika sonra rakibini yakaladı Galatasaray. İstanbul Atatürk Olimpiyat Stadı'ndaki maçta Türk futbol tarihinin rekor miktardaki 70 bin 125 seyircisi dört kafa golü seyrederken, hakem Muhittin Boşat'ın karşılıklı iki penaltıyı es geçmesini ıslıkladı. Fenerbahçe'nin gollerini Kemal ve Van Hooijdonk atarken, aynı onura Arif Erdem ve Hakan Şükür'ün ensesi ulaştı!

Fenerbahçe 5 - Galatasaray 2
22 Nisan 1992

Derbiden geriye özellikle dört isim kaldı. Fenerbahçe'nin gollerini üçe iki bölüşen Tanju ve Aykut, attırdığı goller ve yarattığı penaltıyla Şeytan Rıdvan, sahada rakiplerini ve eski takım arkadaşını kovalayan, yerlere yatıran kaleci Hayrettin. Oysa ikinci devrenin başında skoru üç farktan Erdal'ın çabalarıyla 3-2'ye getiren sarı kırmızılar maça ortak olabileceklerini düşünmüşlerdi. Olmadı, Stumpf ve Kosecki'nin gördüğü iki kırmızı kart ve beş golle evlerine uğurlandılar. Bir de Hayrettin'in kaçan penaltı sonrasında Rıdvan'ın boğazına sarılmasının, Tanju'ya kafakol çekmesinin acısını yanlarında götürmek zorunda kaldılar.

Galatasaray 4 - Fenerbahçe 4

5 Haziran 1983

Ali Şen soyunma odasına inmiş, futbolcularına "Başarınız galibiyetten de büyüktür" diyordu. Ali Şen gibi iddialı bir ismin galibiyetten öte gördüğü beraberliğin ardındaysa 48. dakikada 4-1 yenik duruma düşen takımının skoru 4-4-'e getirmesi yatıyordu. Fener tribünleri maç öncesinde sarı kırmızı tabutu elleri üzerinde, cenaze marşı eşliğinde gezdirmişti: bu şamatanın yeriniyse 48. dakikada Galatasaraylılar'ın "Tabelaya bakalım, göbek atalım" tezahüratı almıştı. Kimsenin cenazesi kalkmadı, kimse göbek atmadı ama Fenerbahçe son iki haftaya Trabzonspor'un iki puan önünde girmenin ve ezeli rakibine yenilmemenin mutluluğunu yaşadı.

Galatasaray 0 - Fenerbahçe 1
8 Kasım 1992

"Haydaaa! Yine mi yenildik ya! Tam da Avrupa fatihiydik!"

Birkaç gün öncesinde bir taraf Avrupa'da tur atlama sevinci, diğer tarafta da hezimete uğrama hüznü vardı. Galatasaray Eintracht Frankfurt'u elemiş, Fenerbahçe ise adı sanı duyulmamış Sigma Olomouc'a 7-1 yenilmişti. "Derbilerin favorisi olmaz" derler ya, işte böyle bir maçtı. Maç öncesi fark yiyeceği düşünülen Fenerbahçe saldırdıkça saldırmış, nihayetinde Aykut Kocaman'ın bazukasıyla galibiyete ulaşmıştı. Bu skor, Sigma Olomouc hezimeti sonrasında istifa eden başkan Metin Aşık'ın geri dönüş kararı almasını sağlamıştı.

Galatasaray 4 - Fenerbahçe 1
4 Mayıs 1991

"Ya zaten 4 tane attınız, Rıdvan'a niye kıyıyorsunuz ki?"

Fenerbahçe havlu attığı ligde onurunu kurtarmak, Galatasaray dört puan ilerisindeki Beşiktaş'ı yakalamak için maça çıkmıştı. Futbol oynayan kazandı, hem de 4 gol atarak. Avrupa gol krallığına odaklanmış Tanju'nun iki, Kosecki ve Erdal'ın gollerine Fenerbahçe sadece Aykut'un penaltısıyla yanıt verebildi. O penaltı ki Yusuf'un darbesiyle Rıdvan'ın düşmesine, omuz bağlarından sakatlamasına ve ligi kapatmasına neden olmuştu. Sarı lacivertli taraftarlar kadar Yusuf da bu müdahaleyi yaptığına üzülmüş, "Keşke bıraksaydım da Rıdvan golü atsaydı" demişti.

Galatasaray 1 - Fenerbahçe 0
27 Nisan 2008

Her zaman olduğu gibi yine "tarihi" bir derbiydi; kazanan şampiyonluk yarışında büyük avantaj sağlayacaktı. Puanlar eşitti, Fenerbahçe'ye ikili averaj göz önüne alındığında beraberlik bile yetecekti. Bunu bilen Galatasaray yüklendi, Fenerbahçe ise bir türlü oyun kuramadı. Gol ise kimsenin çalışmadığı yerden geldi; atılan bir uzun top, kaleci Volkan ve Edu ile birlikte yükselen Nonda, ağlara giden sarı kırmızılı bir gol. Feldkamp sonrası altyapı hocası Cevat Güler idaresinde çıktığı maçta Galatasaray, ezeli rakibini yenmiş ve şampiyonluk kupasının kulpunu tutmuştu. Kazandı da...

Galatasaray 1 - Fenerbahçe 0 - 10 Haziran 1959
Fenerbahçe 4 - Galatasaray 0 - 14 Haziran 1959

Eskiden süper değil, Milli Lig vardı. İlkinde de maçlar iki grupta oynanmış, lider iki takım şampiyonluk için finalde karşı karşıya gelmişlerdi. Bu maç, tarihimizin ilk profesyonel Fenerbahçe - Galatasaray derbisi anlamına da geliyor. Her haliyle unutulmayacaktı maç ama Metin Oktay meşhur ağları delen golünü bu karşılaşmada attı, sarı lacivertliler rövanşta rakiplerini Yüksel, Naci, Mustafa ve Şeref'in golleriyle 4-0 mağlup ederek profesyonel ligin ilk şampiyonu oldu.

Galatasaray 1 - Fenerbahçe 2
19 Mayıs 2007

Maçın çok da fazla bir önemi yoktu. Fenerbahçe şampiyonluğunu bir hafta önceden garantilemiş, Galatasaray ise Şampiyonlar Ligi için mücadele ediyordu. Ne var ki Chelsea'liler ligi birinci bitiren Manchester United'ı sahaya alkışlarla davet etti, Türkiye'de tartışma koptu. Kimileri Galatasaraylı futbolcuların da rakiplerini aynı şekilde karşılamalarını isterken, diğerleri "Olmaz öyle şey" diyordu. Ali Sami Yen ahalisi alkış değil, rakiplerini su şişesi yağmuruna tutmuştu. Tarihe "Sulu derbi" olarak geçen maçı Lugano ve Edu'nun golleriyle Fenerbahçe kazandı ama geriye gazetelerin attığı "Futbolun öldüğü gece" başlıklarından başka bir şey kalmadı. Kadıköylüler derbi zaferini yaşarken, Galatasaray UEFA Kupası'na katılmak ve bir sonraki sezon uygulanacak 5 maç seyircisiz oynama cezasıyla yetinmek zorunda kaldı!

Fenerbahçe 5 - Galatasaray 1
15 Nisan 1990

İki takımın da kaderi aynıydı; derbiyi kazanmak ve lider Beşiktaş'ın puan kaybetmesini beklemek. Kadıköy'deki maça Galatasaray favori çıkıyordu. Fenerbahçe istikrarsızdı; bir hafta gidiyor deplasmanda Trabzonspor'u yeniyor, ardından kendi sahasında Sarıyer'e yenilerek ümitlenen taraftarını üzüyordu. Santra yapılınca anlaşıldı ki bu maç Fenerbahçe'nin maçıydı. Maçı Aykut kopardı. Daha 10. dakikada Semih tarafından ceza sahasında düşürüldü; Büyük Şenol için penaltıyı atmak çok kolaydı. Golden 25 dakika sonra yine ama bu kez ceza sahası dışında düşürüldü Aykut. Türk futbolunun ilk "İmparator"u Oğuz, baraj kurmakla meşgul Galatasaray savunması arasında golcüyü gördü ve Simoviç bir kez daha aşıldı. Ardından Hakan, Şenol 3 ve Oğuz skoru beşledi. Sarı kırmızılıların tek golü "Deli Nezihi"nin kendi kalesine attığı topla geldi. Fenerbahçe'de keyifler öylesine yerindeydi ki Nezihi, maç sonunda soyunma odasında Schumacher'e "Sana nasıl gol attım" diye takılmaktan gocunmadı. Bu maç, o tarihe kadar Fenerbahçe'nin Galatasaray'a ligde en büyük fark attığı maçtı.

Fenerbahçe 6 - Galatasaray 0
6 Kasım 2002

İki takım 344'üncü kez karşılaşıyordu ama lig tarihinde böyle bir skor yazmıyordu. Arada sırada bu farka yaklaşılmıştı ama ya ayaklar durmuş ya da rakip geri dönmüş, bu noktaya varılmamıştı. Maçın gollü geçeceği takımlar sahaya dizildikleri anda anlaşılmıştı. Fenerbahçe, Arjantinli yıldızı Ariel Ortega'nın komuta ettiği yedi futbolcusuyla birlikte rakip kaleye yükleniyordu. Gol çabuk geldi ve o zamanların genç futbolcusu Tuncay Şanlı kafasıyla takımını öne geçirdi. Ortega önce 38'de attığı gol, sonra 58'de gördüğü kırmızı kartla maça damgasını vurdu. Birçokları Fatih Terim ve oyuncularının eksik kalan rakibi bastıracağı, en azından beraberliği yakalayacağını düşünürken hiçkimsenin açıklayamayacağı şeyler oldu. Önce iki kez Kadıköy Boğası Serhat, ardından Ceyhun ve Ümit Özat, Mondragon'u geçti. Maç bittiğinde kimse skorboard'da yazan rakamlara inanamıyordu. Fatih Terim tarihi farkı sindirmeye çalışırken "Suçlu benim. Yönetim kurulunun her türlü tasarrufuna saygı duyarım. Galatasaraylılar bunu hak etmedi. Onlardan özür dilerim" açıklamasını yaptı. Maçtan önce "Korkan kaybeder" diyen Fenerbahçe teknik direktörü Werner Lorant, kariyerinin bu zirve noktasının ardından "Bu farkı beklemiyorduk" deme alçakgönüllülüğünü gösterdi. Kim ne derse desin, iki taraftan biri diğerine profesyonel ligde 7 gol atana kadar bu maçı tarih en başta yazacak!

Birbirlerine 5 de attılar 6 da, su şişeleri de çakmak da! Tüm bunlar ezeli rekabeti ortaya koyuyor!

Fenerbahçe - Galatasaray Arasındaki İlk Kavga

2011-03-16T21:35:00.000+03:00

GS - FB derbisi hakkında yazılara başlayalım. Maç öncesi analizi yaparız ama ilk önce tarihsel bir giriş....

2007-2008 sozonunun sonunda oynanan Ali Sami Yen'deki derbide çıkan kavga çok tartışıldı ama ezeli rekabet tarihi bu kavgalara fazlasıyla aşina! İlk olarak, 25 Mayıs 1913'te Kadıköy'de oynanan özel maç yarım kalmıştı. O gün tarihte ilk defa iki takımın da ikinci ve üçüncü takımları da karşılaşmıştı. Maçların ikisini de Fenerbahçe kazanmıştı. A takımlarının maçları 0-0 devam ederken 60. dakikada Emin Bülent'in şutunu Fenerbahçeli Mateosyan tutmuştu. Hakem blokajın çizgi içinde yapıldığına kanaat getirmişti. Gol verilince Fenerbahçeli futbolcuların itirazlarına halk da katılınca hakem sahayı terk edip gitmişti. Hakem golü verdiğinbden maç 1-0'lık Galatasaray üstünlüğüyle tescil edilmişti. Neyse ki maçlar artık yarım kalmıyor!

4-4-2

Roma 2 - 0 Lazio

2011-03-13T22:09:00.005+03:00

Aynı hedefe koşan iki ezeli rakibin karşılaşmasında gülen taraf Totti'nin sürüklediği Roma oldu. Lazio Şampiyonlar Ligi bileti alabilmek, Roma ise yeni teknik direktörüyle kötü gidişe son verip çıkışa geçmek istiyordu. Maç öncesinde Lazio'nun 5 puan gerisindeki Roma, farkı 2'ye indirmeyi başardı.

Maç öncesi İtalya rejisi Roma'nın taktiksel dizilişini 4-2-3-1 şeklinde gösterdi. Ama saha içerisinde pek de bu şekilde dizilmediler. Çok farklı stratejiler, çok farklı alan değişmeler yapıp hamle üstünlüğünü ele geçirdiler.

Etkili başlayan taraf Roma oldu. Topa daha çok sahip oldular ve ileride bastılar. Pozisyon bulamasalar da, bir gol gelecekse bunu kendilerinin atacağı belliydi. Ancak ilk 10 dakikanın ardından geriye çekildiler ve orta sahada iki takım da eşitlendi. Daha iyi basan, daha iyi alan paylaşan Roma orta sahası rakiplerini ileri çıkartmadı. Lazio'ya ileride bastılar ve Lazio defansı ileriye top çıkaramadı. Daha çok sağ kenarı kullanmaya çalıştılar fakat Lichtsteiner fazla top kaybetti ve Lazio maçın hemen hemen hiçbir dakikasında kompakt bir yapıya bürünemedi.

Bununla birlikte, Roma daha dengeli oynuyordu. Bu maçta Totti'nin özel bir rolü vardı. Roma top rakipteyken 4-5-1 şeklinde sahaya diziliyor, en ileride Totti bulunuyordu. Top kendilerine geçtiğinde ise diziliş 4-6-0'a dönüyor, Totti sahte 9 numaraya bürünüp geriye gelip top alıyor, arkadaşlarına pozisyon hazırlıyordu. İşte bunu daha iyi anlatan bir kare:

Bu anda top Roma'da ve Totti geriye gelip De Rossi ile duvar pası yapıyor. Maç içerisinde bunun gibi defalarca pozisyon oldu ki 1-2 tane daha örneği aşağıda göstereceğim.

Top alma işlevini ceza sahası civarında yaptığında daha etkili oldu. Zira o anlarda boş alanlara koşu yapan Vucinic, Perrotta ve Menez, sahte 9 numara oyunun işlerliğini sağladı.

Roma'nın genel oyun planı Totti'ye bağımlıydı ve Vucinic'in desteğiyle hücumda etkili oldular. Vucinic'in de özel bir rolü vardı. Top rakipteyken sol kanatta oynuyor, top kendilerindeyken ise en uca geçiyor, Totti ile yer değiştiriyordu. Uzak forvet rolünü çok iyi oynadı. Bieva ve Stendardo tandemini çok zorladılar.

Bu anda, fotonun görünmeyen kısmında en uçta Vucinic var, Totti ise yine geriye gelip sahte 9 numara olmuş. Pas attığı arkadaşı ise yine De Rossi.

Buna rağmen Roma'nın çok fazla pozisyona girdiği de söylenemez. Yalnızca oyunun kontrolü kendilerindeydi. Lazio'nun sıfır risksiz oyunu, ileride rakibi tehdit etmeyen oyunu, gidişatı lehlerine çevirmişti.

İkinci yarıya Lazio daha hızlı başladı. Daha kalabalık hücum ettiler ve en azından tehlikeli olmaya başladılar. Roma'nın da buna cevap vermesiyle beraber, maç hızlanmaya ve saha içerisindeki boş alanlar çoğalmaya başladı. Haliyle Totti'nin de etkinliği yukarıya çıktı. Geriye geldiği her an ya kendisi ya da pas attığı takım arkadaşına faul yapıldı ve takım ceza sahası civarında bol bol serbest vuruş kazanmaya başladı. Kısır geçen maçın gidişatını da büyük ihtimalle bu organizasyonlar değiştirecekti. Nitekim bir frikikte Totti reis çok sert bir vuruşla Muslera'yı avladı, Roma 1-0 öne geçti.

Golün ardından maçın seyri bakımından anlatılacak çok şey yok. Roma hocası Montella oyuna orta saha elemanları koyarken, Lazio hocası Reja doğal olarak hücum oyuncuları soktu. Ve klasik gerideki takımın gol bulma çabaları şeklinde geçen 15 dakika izledik.

Zamana oynayan Roma'da Totti ve Simplicio ikilisi çok kurnazca bir oyun oynadılar. 2 dakika içerisinde iki korner bir de serbest vuruş kazandılar ve Totti her topa vurma girişiminde ya barajı ya da başka bir şeyi bahane edip zaman geçirdi. İşi biraz da abartınca Lazio'nun sol beki Radu dayanamayıp Simplicio'ya kafayı geçirip kırmızı kart gördü. Yine aynı Simplicio takımına bir penaltı kazandırdı, bana göre penaltı değildi. Bu arada penaltı hengamesinde Ledesma da kırmızı kart görünce Lazio 9 kişi kaldı. Totti penaltıdan golünü yazınca Roma 2-0 öne geçti ve maç bitti.

Sonuç

Roma'nın taktiksel anlamda çok iyi oynadığı, Totti'nin neden bayrak adam olduğunun kanıtlandığı bir maç oldu. Teknik direktörlüğünü doğal olarak pek bilmediğimiz Montella bu maçta güzel işler yaptı. Lazio ise Şampiyonlar Ligi'ne gitmek istiyorsa hücumda daha iyi işler yapıp daha çok risk almalı.

Bonus olarak bir örnek daha.. Totti gerideyken:

Şu Futbol Dedikleri - 7

2011-03-12T19:15:00.002+03:00

Futbolcuların parasını alamadığında idmana çıkmama eylemi yaptığını çok duyduk. Ancak İspanya’da Levante takımı bir dönem bu protestoyu maçta sergileyince ortaya ilginç görüntüler çıkmıştı. Daha önce de idmanları boykot eden Levanteli futbolcular, bir türlü çözüm bulunamayınca sıkıntıları aşamamışlardı. Deportivo maçına “Çözüm ya da ayrılık” yazılı tişörtlerle çıkan futbolcuların protestosunun burada kalacağı düşünülüyordu.
Ancak beklenen olmadı. Başlama düdüğünün ardından bütün Levanteli futbolcular, orta sahada toplanınca Riazor Stadı’ndaki herkes şoke oldu. Levantelilerin saygı duruşunu andıran protestosu sırasında top ayağında olan Sergio Gonzalez, bir anda boş kaleyle karşı karşıya kaldı. İspanyol futbolcu kısa süren şaşkınlığın ardından topu boş kale yerine dışarı gönderdi. Deportivo bu maçı 88‘de Riki’nin attığı golle kazandı ama akıllarda Levanteli futbolcuların protestosu kaldı.

Blogger'a Erişme Yöntemi

2011-03-12T17:23:00.005+03:00

Son derece saçma bir kararla erişiminin engellendiği blogger.com'a girmenin bazı yolları var. Proxy sitelerinden girmek mantıklı olsa da, çok yavaş çalışıyor bu siteler ve gezinme heyecanınızı kaybediyorsunuz bir süre sonra. Daha mantıklı bir yol, ağ bağlantılarından DNS ayarı yapmak.

Size iki tane DNS adresi vereceğim. Bunları Ağ bağlantılarım'dan Ağ bağlantılarını görüntüle sekmesine tıklıyoruz. Yerel ağ bağlantısına sağ tıklayıp özellikleri açıyoruz. İnternet İletişim Kuralları (TCP/IP) bağlantısına tıklayıp alttaki özelliklere tıklıyoruz. Ardından ikinci bölümdeki ilk satıra;

4.2.2.2,
ikincisine ise;
4.2.2.3

yazıp tamama tıklıyoruz.

ya da

8.8.8.8
8.8.4.4

de olabilir.

Bu şekilde blogger'a sorunsuz bir şekilde bağlanılabiliyor. Bu da faydalı bir bilgi olsun efendim. Hoş dakikalar..

Şu Futbol Dedikleri - 6

2011-03-10T19:03:00.003+03:00

Spor barış, sevgi, dostluktur diye klişe bir söz hemen herkesin dilinde yer etse de bunun böyle olmadığını artık çoktandır biliyoruz. Spor adına ne savaşların yaşandığını, ne çok insanın canının yandığını yaşadıkça görmeye devam ediyoruz.
Peki, 1969’da Honduras-El Salvador ülkeleri arasında yaşanan ve 4 gün süren savaşın dünya tarihine “Futbol savaşı” adıyla geçtiğini biliyor muydunuz?
Gelin bu iki ülkeyi savaşa götüren o günlere dönelim...
Arellano yönetimindeki Honduras için 1968 yılı zor geçer. Ekonomik sıkıntılar, sendikal krizler, grevler, işçi isyanlarıyla dolu bir yıl olur 1968. Honduras ve El Salvador, orta Amerika’nın iki komşu ülkesidir. Honduras’a kendinden de kötü durumda olan El Salvador’dan bir göç akını başlar. Honduras’ta yasal göçmenlerin dışında kaçak olarak yaklaşık 300 bin El Salvador’lu yaşamaktadır. Honduras, El Salvador ile imzalamış olduğu göç anlaşmasını yenilemeyi reddeder hatta yeni bir yasayla toprak sahibi El Salvadorluların topraklarına el konulur. El Salvadorlular ülkelerine geri dönmeye başlar. Ancak zaten kalabalık nüfusunu besleyemeyen El Salvador için bu bir felakettir. Nüfus daha da artacak, işsizlik daha da yükselecektir.
1970 yılında düzenlenecek Dünya Kupası’na Orta Amerika’dan katılacak takımları belirleyecek olan eleme maçları oynanmaktadır. Ve korkulan olur. Elemeler de alınan sonuçlar sonunda iki ülke son kontenjan için play-off maçı oynayacaktır. Bu ülkeler Honduras ve El Salvador’dur.
İlk maç Honduras’ın başkenti Tegucigapla’da oynanır ve Honduras kazanır. Bu maçta çok tatsız olaylar yaşanır ancak daha kötüsü de olacaktır. El Salvador’daki maçta olaylar çığırından çıkar. El Salvador’un kazandığı maçta Honduras bayrakları yakılır, milli marş seremonisi esnasında çok tatsız olaylar yaşanır; maçı izlemeye gelen yüzlerce Honduras taraftarı yaralanır. Honduras basını da zaten gergin olan ortamı, maç günü El Salvadorluların yüzlerce Honduraslıyı öldürdüğü, tecavüz vakalarının yaşandığı, arabaların yakıldığı gibi yalan ve abartı haberler yayınlayarak daha da gerer. Kışkırtmalar üzerine Honduraslılar kendi ülkelerindeki Salvadorlulara saldırırlar. Yüzlerce Salvadorlu maçtan sonraki bir hafta içinde öldürülür.
Meksika’da taraflar 3. maçta bir kere daha karşılaşır ve Salvador Honduras’ı yenerek kupaya katılma hakkı kazanır.
Honduras’ta yenilginin öfkesi sokaklara taşar ve hayal kırıklığı içindeki halk hıncını bir kez daha Salvadorlulardan alma yoluna gider.
Futbol maçıyla birlikte iyice gerilen ortam bir türlü yatışmaz. Ve El Salvador uçakları Honduras’ı bombalar. Savaş sadece dört gün sürer ancak iki ülkenin barış anlaşması imzalaması tam on iki sene alır.
Savaşta 2 bin kişi ölür. 100 bin kişi mecburi olarak göç eder.
İki ülke 22 sene boyunca Orta Amerika Ortak Pazarı’ndan dışlanır.
...Ve bu savaşın hâlâ bir galibi de yoktur...

Deportivo vs. Real Madrid | Şampiyonluğa Elveda

2011-02-27T23:29:00.007+03:00

Mourinho bir şey denedi. Beklerin önüne orjini kanat olan bir oyuncu koymadı. Yatayda ve geniş alanda etkili olabilecek, ayağı top yapan 4 orta saha oyuncusunu sahaya sürdü. İleriye de gezgin Ronaldo ile Benzema geçti. Diziliş 4-2-2-2 idi. Alonso, Lass Diarra, Mesut Özil ve Kaka. 4 oyun kurucu. 4 oyun kurucuyla sahaya çıktı takım. Lass'ı oyun kurucu pozisyonunda değerlendirmek yanlış olmaz bence, bir defansif orta sahaya göre hücumcu bir adamdır kendisi.

Bu doğru bir karar mıydı, tartışılır. Marcelo ve Sergio Ramos gibi 3-5-2'nin kanatları olabilecek nitelikte hücumcu beklerden yararlanmayı umdu Mourinho. Top geriden çıkarken Lass ve Xabi Alonso çakılı kaldılar, ilerideki 4 oyuncu ise kanatlara deplase oldular. Ama gerekli olan pas trafiğini gerçekleştiremediler. Ayağına topu alan her oyuncu takımı yönlendirmeye kalkınca karman çorman bir futbol çıktı ortaya.

Mourinho ikinci yarıda Di Maria ve Adebayor'u sahaya sürdü ve takım biraz düzeldi. Gol için yüklendiler ama bulamadılar. Ve bana göre bu sıradan puan kaybıyla şampiyonluktan artık tamamen koptular.

25 maçta 61 puan. 25 maçın yalnızca 6'sında puan kaybedilmiş. 2 mağlubiyet 4 beraberliği var takımın. Son derece güzel ve şampiyonluğa oynayan bir takım için en olağan tablolardan biri. Ama şu istatistiklere rağmen neden haftalar öncesinden şampiyonluktan koptular diyorum? Çünkü anormal bir Barcelona var. Çıtayı o kadar yükselttiler ki, gayet güzel ilerlemekte olan Real Madrid'in durumu "kötü" gibi gözüküyor. Limuzinden inip Renault Megane'a binmek gibi bir şey sanırım.

Aradaki 7 puanlık fark, Real Madrid'in elinde olan kozlar sayesinde en fazla 4'e inebilir. Ondan sonra hep rakiplere şans dileyecek Mourinho.

Deportivo 0 - 0 Real Madrid

Deportivo deplasmanındaki Real Madrid'den bahsederken Guti'yi es geçmek haksızlık olur. O enfes asisti bir kez daha hatırlayalım:

İBBSpor 3 - 1 Galatasaray

2011-02-26T17:47:00.011+03:00

Galatasaray için biten sezonun tek bir kıymeti, gelecek sene için umut kaynağı olabilecek oyuncular ve sistemleri görebilme haftalarıdır. Daha az taraftar ve medya baskısı sayesinde Hagi'nin takıma yapabileceği pozitif katkılar gelecek sezona sirayet edebilir mi? tek soru bu camiada. Ancak görünen o ki, takımda herhangi bir ilerleme yok. Kötü oyun ve alınan kötü neticelerin ardından sezonun bitmesine uzun bir süre kala Galatasaray, tarihinin en kötü sezonunu yaşamayı garantilemiş durumda.

Abdullah Avcı'nın takımı İstanbul Belediyesi'ne karşı yıllardır sürdürdükleri üstünlüğü göz önüne alarak, bu maçta takımdan farklı bir şey bekledim. Ekranın karşısına da bunları gözlemlemek için geçtim. Hagi'nin kadro seçimi ve oyun anlayışında ne gibi bir ilerleme vardır diye düşünmeye başladım. Açıkçası bu sezon Galatasaray'ı çok fazla alıcı gözle izlememiştim, 5-6 maçını 90 dakika izlememe rağmen, net bir fikrim olmamıştı takım üzerinde. Ancak bu maça bakarak söyleyebilirim ki, Galatasaray çok net olarak kötü bir takım.

Maça geçelim. Hagi takımı defansif 4-3-3 sistemiyle oynatıyor. Orta üçlüde Sabri'yi kullanmasının sebebi de takımın defansif direncini arttırması. Ama buna ek olarak kadro seçiminde kullandığı ağır defansif oyuncular yüzünden hücumdaki etkinlikleri bir hayli azalıyor. Orta üçlüdeki Sabri - Mustafa Sarp ikilisinin ileriye yapacağı katkılar sınırlı. Sabri bugün bir asist yapsa da, top kullanma becerisi zayıf. Bekler hücumcu değil. Serkan Kurtuluş defansif bir sağ bek. Çağlar ise sakatlığın etkisinden henüz kurtulmuş değil, pek fazla ileriye çıkmıyor. Hagi'nin tandemde görev verdiği Cana bir stopere göre iyi oyun kursa da (haliyle) topu attığı adamlar takımı ileriye taşımak yerine aldığı yere geri gönderiyorlar. Haliyle takımın geriden çıkarkenki tek kozu Culio. Geriye gelerek aldığı topları ileri 3'lüyle değerlendiriyor. Ama bu da takım için bir dezavantaj doğuruyor. Culio'nun geriye geldiği her an Galatasaray orta sahasında bir adam eksik kalmış oluyor ve rakip de ligin orta sahada en dinamik takımlarından biri İstanbul Belediye olunca bu boşluğu değerlendiriyorlar. İleri üçlünün kenarlarındaki Stancu ve Kazım orjinleri santrfor olan futbolcular. Haliyle kanatlardan ceza sahasına girişlerde sıkıntı çekmemeleri lazım. Ancak kaleye çok uzakta oynuyorlar. Baros'la olan iletişimleri çok kısıtlı. Haliyle koca takım bütün maç boyunca Culio ve Baros'un ayağına baktı. Baros bulduğu ikinci pozisyonda golünü yazdı ama devamı gelmedi.

Abdullah Avcı'nın takımı İst. Belediye ise rakiplerine benzer bir şekilde defansif 4-4-1-1 oynuyor. Orta sahanın ortasında Mahmut - Holmen ikilisi, kanatlarda Cihan - Gökhan Süzen ve ileride forvet arkası İbrahim Akın ile tek santfor Gökhan Ünal. Mahmut defansif bir oyuncu. Selçuk Şahin'in bir benzeri. Holmen ise hızını kullanarak varlığını hissettiren bir orta saha. Top kullanma becerisi pek olmasa da, rakip için her an tehlikeli olabilecek bir isim. Ki bugün bir de gol attı. Mahmut pek fazla oyuna girmiyor, sağ açık Cihan Haspolatlı ise hücumda pek etkili değil. Haliyle Belediye de Galatasaray'ın benzeri bir şekilde Gökhan Süzen - İbrahim Akın ve Gökhan Ünal'ın ayağına bakıyor. Ama bir ekstra durumları var. Sol bek Ekrem'in ileri çıkışları sayesinde daha kompakt bir takım oluyorlar.

İlk yarıda her iki takım da ilerde basmadı. Belediye daha tehditkar gelse de topla bir hayli fazla buluşan İbrahim Akın çok fazla top kaybetti. Belediye top çıkaramadı. Ama geride sağlam durdular. Galatasaray'ın sağ kanadındaki defansif zaafiyeti farkettiler ama değerlendiremediler. Gökhan Süzen de keza çok top kaybetti. İki takım da risk almayınca orta saha mücadelesi şeklinde geçen bir 45 dakika oldu. Nadir bulunan bir pozisyonda Baros golünü attı ve GS devreye 1-0 önde girdi.

İkinci yarıda cesur davranan normal olarak Belediye oldu. Önde basarak oyuna girdiler. Zaten top kullanma becerisi kısıtlı olan Galatasaray'a yaptıkları baskı sayesinde onları ileri çıkartmadılar. Orta sahada çok adamla pres yaptılar ve alan daraltıp top kaptılar. Haliyle gol gelmekte gecikmedi. Önce Holmen arka direkte basit bir gol attı, ardından Servet ve Mustafa Sarp'ın müthiş (!) uyumu sayesinde garip bir gol atıp öne geçtiler. Golün ardından Galatasaray'ın gardı iyice düştü, hiçbir direnç gösteremediler. Abdullah Avcı hücum oyuncularını oyundan alıp yerine yine hücum oyuncuları sokunca ilerideki dirençleri de arttı. İlk iki gol sol kanattan gelince ben Hagi'nin oraya bir önlem alacağını düşünmüştüm. En azından Serkan'ı oyundan çıkarıp Sabri'yi oraya çekebilirdi. Yapmadı. Yapmadığı gibi, Serkan ileride kalmaya devam etti. Sol kanatta boşluklar oluştu ve Kazım ilk kez defans yaptı ama bunun sonucu penaltı oldu. İbrahim Akın penaltıyı gole çevirinde maç orada bitti.

Sonuç

Bu maçta Hagi'nin hataları vardı. Öncelikle Neill'ın sakatlığında Cana'nın o bölgeye çekilişini anlayışla karşılıyorum. Olabilir. Ama Sabri'nin orta sahaya çekilip asla Galatasaray seviyesinde olamayacağı belli olan Serkan'ın sağ bekte değerlendirilmesini anlamak mümkün değil. Sabri'nin dinamizminden faydalanmak iyi bir düşünce de, yedek kulübesinde oturan Yekta Kurtuluş bu maçta oynamayacaksa hangi maçta oynayacak? Hagi eğer bu seçiminde devam ederse rakipler için Galatasaray'ın sağ kanadı en büyük hücum yönü olabilir.

Neill'ın dönüşünün ardından ben Hagi'den şöyle bir değişiklik bekliyorum:

Sabri - Neill - Servet - Çağlar / Hakan
Yekta - Cana - Culio

Defans - orta saha düzenini bu şekilde sağlayabilir. Teoride hem daha hücumcu, hem de daha defansif bir kadro bu. İleri üçlüye ben karışmıyorum, bir şey diyemem.

Son olarak da şunu söyliyeyim. Hagi'nin gelişinin ardından defansif bir yapıya büründü Galatasaray. Bunu da en azından maç kaybetmemek için yapmıştı Hagi. Ama bunda da ne kadar başarılı oldukları tartışılır. Her bölgede sorunu, her bölgede boşluğu var takımın. Bunun bu sezon sonuna kadar düzelmesi mucize. Eğer gelecek sezona şimdikinden daha dengeli bir şekilde girerse Galatasaray, müthiş bir teknik direktör hamlesi olmuş olur bu.

Alex!

2011-02-22T21:48:00.000+03:00

Çok büyüksün kaptan!

Bahaneler

2011-02-21T19:23:00.007+03:00

Mehmet Demirkol'un güzel bir tespiti var. Beşiktaş'ın hem sezon başında hem de devre arasında yaptığı bol yıldızlı transferler, camiada "Bu iş tamamdır" havası oluşturdu. Haliyle ikinci devreye girerken koyulan "17'de 17" hedefine, gerçekçilikten ne kadar uzak olursa olsun, yapılabilir gözüyle bakıldı. Ancak geçmişte Fenerbahçe'nin, geçen sene de Galatasaray'ın deneyip başarısız olduğu bir stratejiydi bu. Yalnızca kariyerli futbolcular alınarak şampiyon olunsaydı Manchester City şimdiden şampiyonluğunu ilan etmişti. Ya da Abramovich, Chelsea'de koyduğu Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu hedefine çoktan ulaşmıştı. Ama bu çark böyle işlemiyor. Daha çok yıldızı olan, saha içerisinde daha çok artistik hareketler yapan takımlar değil; bol savaşçısı olan ve "yapması gerekeni yapan" takımlar şampiyon oluyor. Premier Lig'de City değil United zirveye oynuyor.

Ama gerçekten benim gibi bir Fenerbahçeli'yi dahi heyecanlandıran müthiş transfer sirkülasyonu sonucunda camiada şampiyonluk için büyük bir umut ışığı doğdu. Ancak 17'de 17 hedefiyle girilen ikinci devrede an itibariyle 5'te 1 gibi bir felaket ortaya çıktı. Bunun sonucunda da Beşiktaş yönetimi ve teknik kadrosu "Neden olmuyor?" sorusunun cevabını aramaya başladı. Cevabı kendilerince buldular. Suçu başta hakemlere, sonra da rakiplere attılar. Yönetim Beşiktaş'ın önünün "kasten" kesildiğinden bahsetti. Schuster ise -haliyle- Türkiye'deki takımların çok defansif oynadığını, 10 kişiyle topun arkasına geçtiklerini söyledi. Bu olaydan ustaca bir hamleyle sıyrıldılar, ya da öyle sandılar.

İkinci devredeki Beşiktaş maçlarına bakalım. Bucaspor maçı. Farklı kazanıldı, maçın ardından hakem ya da rakiple ilgili tek kelime söylem yok. Sonra İBBSpor deplasmanı. 2-1 kaybettiler. Mehmet Aurelio'nun kırmızı kartını direkt olarak skora endekslediler ve hakem satılmış, federasyon da taraflı olmuş oldu. Maçın ardından açıklama yapan Mete Düren o pozisyondaki kırmızı kartın yalnızca Aurelio'ya değil tüm takımlardaki futbolculara verilmesini tavsiye etti. Ancak aynı deplasmanda, aynı pozisyonda Alex'e çıkarılan kırmızı kartı unutmuştu herhalde. Haliyle Beşiktaş bir maçı daha haketmeyerek kaybetmiş oldu. Ardından içeride Karabük maçı. 1-1 berabere sona erdi. Maçın ardından tiyatroya bakın. Hakem her iki taraf adına rezalet bir maç yönetmişken, Beşiktaş yönetimi yalnızca kendilerini haklı çıkaracak bir şekilde bir basın toplantısı düzenlediler. Federasyona, hakemlere ve Aziz Yıldırım'a verip veriştirdiler. Akıllarına hiç Emenike'nin penaltı pozisyonu ya da yine Emenike'ye yapılan acımasız bir İbrahim Toraman faulü gelmedi. Daha sonra deplasmanda Ankaragücü maçı. Serdar Özkan'ın erken golüne cevap veremediler, sahadan 1-0 mağlup ayrıldılar. Ardından Schuster klasikleştiği üzere, "Türkiye'deki takımlar çok defansif oynuyorlar, sürekli topun arkasına geçiyorlar. Biz Avrupa'da daha çok başarılı oynuyoruz çünkü oradaki takımlar farklı, bize daha çok benziyorlar" anlamına gelen bir açıklama yaptı. Son olarak da Fenerbahçe maçı. Kritik bir 3 puan kaybı. Bu kaybın ardından Mete Düren yine ağzını yaya yaya hakeme yükledi skoru. Gökhan Gönül'ün 79. dakikada atılması gerektiğini söyledi. Skor 4-2 idi bu dakikada.

Yukarıdaki paragrafı alaycı bir üslupla yazdığım sanılmasın. Kimseyi küçümsemek gibi bir niyetim yok. Geçmişte hakem kararları yüzünden canı çok yanmış, hatta bu yüzden şampiyonluğu dahi kaçırmış (16 dakika) bir camianın taraftarı olarak Beşiktaşlılar'ın bu serzenişlerine kulak veriyorum. Ancak her puan kaybının ardından, skora etki etsin ya da etmesin, her yanlış hakem kararında olayı büyütüp komplo kıvamına getirmenin bir manası yok. Fenerbahçe'nin Beşiktaş'ı yendiği maçta hakemin Beşiktaş aleyhine skora tesir eden yanlış bir kararı yok. Aksine, maçın hemen başında Ekrem Dağ'a çıkmayan bir kırmızı kart var. Ve Ferrari'nin Lugano'yu adeta bir güreşçi gibi yere sendelediği pozisyon da var. Yani aslında işe bu yönden bakacak olursak, Fenerbahçe aleyhine skora tesir eden 2 net yanlış kararı var hakemin. Haliyle Skor 4-2, dakika da 79 iken Gökhan Gönül'e verilmeyen ikinci sarı kartı Federasyon - Fenerbahçe - hakem triosuna komplo planlarıyla bağlamak, çok acımasız bir maç sonu demeci bana kalırsa.

Dediğim gibi, Beşiktaş'ın her puan kaybını dış mihraklara bağlaması basit bir bahaneden öteye geçemez. Oturup düşünüp özeleştiri yapmaları gerekli. Biz nerede yanlış yaptık diye düşünmeleri, bir düşünce revizyonu gerçekleştirmeleri gerekli. Federasyonun ve MHK'nin kendilerine karşı kurdukları sözde komplo teorilerinden de vazgeçmeleri gerekli.

Bahaneler kolay. Ama inanılmaz bir şekilde, Beşiktaş camiasında ve spor medyasında, Beşiktaş'ın mağlubiyetini yalnızca Ferrari'nin oyundan atılmasına bağlayanlar var. "Ferrari atılmasaydı siz biraz zor alırdınız bu maçı" diyorlar misal bazı Beşiktaşlı dostlarım. Eee? Ne olmuş yani? Bu, bir derbi maçında olabilecek en normal senaryolardan biri değil mi? Ne bekliyordunuz ki? Rakibi 10 kişi kalmış bir takım, hele de bu bir derbi maçıysa, karşı kalede daha etkili olur. Bu futbolun en değişmez kurallarından biridir. Beşiktaşlılar'ın yıllardan beri şahit olduğumuz bu derbi senaryosundan kendilerine pay çıkarmalarının anlamı ne? Başka ne bekliyordunuz ki yani? İşin en acı tarafı, bu olaydan dolayı gururlanmaları. Yani neredeyse Fenerbahçe'nin maçı haketmediğini söyleyecekler. Hatta 3 puanın kendilerine iade edilmesini de isteyebilirler. Ferrari'nin ihracından sonra maç çok net bir şekilde Fenerbahçe'ye döndü, bu kesin. Ama kardeşim, o zaman atılmasaydı yahu. Dia'nin direkten dönen şutu gol olsa, daha 20. dakikada takım 2-0 geriye düşse, bu sefer suçu kime atacaktınız? Tüm skoru Ferrari'nin oyundan atılmasına bağlayıp rakibin oynadığı futbolu küçümsemek, hiçbir Beşiktaşlı'ya yakışmıyor.

Artık bahanelerden vazgeçip gerçekleri konuşmalılar. Hakemlere gene itiraz etsinler, arada sırada 3 puanın net bir hakem tarafından engellendiğini söylesinler ama her maçtan sonra değil. Her maç bunu söyleyince komik oluyor çünkü.

Pele vs. Sezer Öztürk

2011-02-19T14:40:00.007+03:00

Oy oy oyy... Şu an yerinde olmak isteyeceğim en son adamdır Sezer Öztürk... Tarihi bir ayar yemiş.

Şu Futbol Dedikleri - 5

2011-02-17T18:29:00.003+03:00

Tarih: 28 Mayıs 2009...
Yer: Roma Olimpiyat Stadı
Şampiyonlar Ligi finalinde Manchester United ile Barcelona karşı karşıya geliyor. Sadece Roma değil, bütün dünya bu finale kilitlenmiş adeta. Büyük şehirlerin meydanlarında dev televizyon ekranları kuruluyor, Barcelona ve United taraftarları gergin bir bekleyiş içinde. Final maçında yıldızlarını sahneye koyan Katalan ekip Manchester United’ı 2-0 yenerek Avrupa’nın en büyük kupasına uzanıyor. Barça’lıların sevinç çığlıklarına, United’lıların hıçkırıkları karışıyor. Caddelerde kutlama yapan taraftarlar, bir anda bir minibüsün hızla üzerlerine geldiğini çok geç fark edebiliyor. Minibüsü kullanan fanatik United’lı, çılgınca sevinen Barça’lıları parçalıyor öfkesinden. Sonuç: 4 ölü, 10 yaralı... Bir İngiliz takımıyla bir İspanyol takımının maçında cinnet geçiren kişi bir Afrikalı. Olayın gerçekleştiği yer de bir Orta Afrika ülkesi Nijerya...

Rubin Kazan 0 - 2 Twente

2011-02-17T16:58:00.002+03:00

Akşam Arsenal - Barcelona maçını izleyenler için biraz sönük kalmış olabilir ama bu maç da kendi içinde güzel anların olduğu, iyi bir hikayeye sahip 90 dakika oldu. Hava şartlarından dolayı erken saati alındı ve her iki takımın da temposu bu yüzden düşüktü.

Rubin Kazan ilk yarıya tamamiyle hakim oldu. Orta sahada agresiftiler, kalabalıktılar. Bütün ikili mücadeleleri kazandılar ve oyunun merkezi burası oldu. Hollanda'nın yumuşak stiline alışkın olan Twente yabancılık çekti haliyle. Rakibi ileride değil geride karşıladılar ve Kazan'ın rahat top çevirmesine imkan verdiler. Ancak buna rağmen Kurban Berdiev'in takımı çok yavaş hareket etti. Topu çevirme hızları düşüktü ve topa sahip olmalarına rağmen net bir pozisyon bulamadılar. Twente hücumda çok etkisizdi ama savunmada da pek aksadıkları söylenemez, en azından gollük bir pozisyon görmediler kalelerinde. İlk 45 dakikada hiçbir şekilde Kazan kalesine inemediler ama oyun onların lehine işliyordu. Zira bu bir tur maçıydı ve deplasmanda oynuyorlardı.

İkinci yarıya iki takım da strateji değişikliğiyle girdi. Rubin Kazan artık daha hızlı hareket ederken, Twente orta sahada daha çok mücadele etmeye başladı. İkili mücadeleleri yavaş yavaş lehlerine çevirdiler ve böylece Rubin Kazan'ın belki de tek kozlarını ellerinden aldılar. Oyunun da hakimiyetini ellerine geçirdiler. Özellikle sol kanattan Bryan Ruiz ve Chadli ile etkili oldular. Maçın başından beri ilk kez bu kadar tehlikeli geldiler. Hal böyle olunca gol de geldi. İki duran toptan iki gol buldular. Theo Janssen'in ortaları De Jong ve Wisgerhof'un kafaları sayesinde gol oldu.

Maçı 0-2 kazanmalarına rağmen çok iyi oynadıkları söylenemez. Skorda kendi iyi oyunlarının olduğu kadar Rubin Kazan'ın vasatlığı da etkiliydi. Rövanş için çok büyük bir avantajı ele geçirdiler ve bence o maç bu maçtan daha seyirlik olacak.

TOP 8 Kahvehane Karakteri

2011-02-16T15:54:00.004+03:00

Futbolu seven herkes gibi benim de yolum defalarca kahvehanelere düştü. Cafelerde, publarda, mekanlarda dostlarla maç izlemek çok keyiflidir fakat ben futbolseverim diyen herkesin en az bi' 10 maç kahvede izlemesi lazım. Çok başka yerlerdir oralar. Maç başladıktan 10 dakika sonra gelen mekan sahibine ücret uzatma, tuvalet sırası bekleme en önemli hadiselerdir. Kaçan gollerden sonra öndeki boş sandalyeyi yere vurma, küfür etme, derbilerde yan yana oturulan rakip taraftarla olan münasebet vs. bunun gibi şeyler heyecan yükselten şeylerdir. Ben özellikle küçük yaşlarda defalarca kahve ortamında bulunduğum için birçok gözlemim mevcut. Bakalım kahvede ne tür insanlar var....

8) Daha Ne Yapsın'cılar: Genelllikle bu insanlar sinirleri alınmış, pamuk helva kıvamına gelmiş, hiçbir şeye kızmayan, futbolculara en çok değer veren kitledir. Kaçan gollerin ardından hemen herkesin yaptığı gibi futbolcunun ebesinden girip kaynanasından çıkmaz; "Yahu adam daha ne yapsın?", "Olmayınca olmuyor", "Futbol bu ya abartmaya gerek yok" triplerine girer, maçın stresini asla yaşamaz. Hakemlerle ilgili değişik fanteziler kuran küfürcü abilere karşılık olarak "Ya kolaysa sen yap bakalım, hakemlerin de işi zor" tepkisini verirler.

7) Haftaya göster kendini'ciler: Bu abiler taraftarlığın genelde derbi yönüyle ilgilenen, rakiplerle uğraşmayı seven, derbileri en çok önemseyen kişilerdir. Bir futbolcu golü attıktan hemen sonra ilk tepkileri genelde "Koçum benim, haftaya Cimbom'a da göm bakalım" şeklinde olur. Henüz ligin 2. haftasındayken 11. haftadaki derbiyi kastederek "Fener'e de bekliyoruz golünü" şeklinde dilekte bulunanları da bu yaşıma geldim anlayamadım efendim.

6) İyilik melekleri: Ah ah, işte benim en çok acıdığım karakterdir bu. Takım ne kadar kötü oynarsa oynasın, hoca ne kadar yanlış yaparsa yapsın, bu kişiler olaya hep pozitif yönünden bakarlar. Takımı 1-0 önde olsa da rezil futbol oynamasına, topların direkte patlamasına, sayısız pozisyon vermesine rağmen "Olsun abi n'olcak ki, 3 puanı aldık ya gerisini s....ir et.." tepkisini verirler. Bütün kahve ahalisi takımın oynadığı kötü futbolla ilgili serzenişlerini söylese de bu arkadai kabul etmez, takım iyi top oynuyordur.

5) Taktisyenler: Benim de içinde bulunduğum gruptur. Öndeki kel saçlı amca "Ulan şu takıma bak be, orta oluyo kanat yok, kanat oluyo orta yok", "Ulan Aykut şuna bak takımı ne hale getirdin, defansa bak b.k gibi" şeklinde tepki verirler fakat bu taktisyen elit grup işin 4-3-3'ünde, defans bloğunun aksamakta olduğunda, sağ tarafta iyi üçgenler kurduğundadır. Hele de tek başınaysa, yanındaki abi kendisine "Şu takıma bak, müthişiz müthiş" dediğinde ona karşılık olarak "Evet defans hattı ileride kuruldu ve takım geniş alanda oynuyor, top kaybedildiğinde anında pres yapılıyor, yalnız sol tarafta aksaklık var" der ve karşılığında anlamsız bakışlar görür.

4) Bu ne lan'cılar: Efendim bunlar hiçbir şeyi beğenmezler. Takım 5-0 öne de geçse, rakibin çok kötü olduğundan ya da atılan gollerin şansla atıldığından, böyle giderse takımın çok yakında tepe taklak gideceğinden, iyi gözükmesine rağmen aslında çok kötü olduğundan bahsederler.

3) Git bi çekirdek kap gel'ciler: Genelde maçın ilk yarısının ardından 15 dakikalık dışarı çıkma arasında devreye girerler. Yaşı 17'den fazla olmamak üzere olan kendisinden küçüklere parayı uzatıp "Bi milyonluk çekirdek alsana. Kapalı olsun ama" derler. Bakkala ya da markete söylenene söylene giden ikinci karakterimizin durumu acınasıdır. Ulan ne güzel arkadaşıyla sohbet ediyordur.

2) Aminciler: En nefret ettiğim, en çok sövdüğüm karakterlerdir. Kusura bakmayın ama şerefsizdirler. Fener Konya'yla maç yapar, Beşiktaş, Galatasaray ya da Trabzonsporlu olduğu her halinden belli olan angut vatandaş Konya'nın yaptığı her güzel hareketi, attığı her olumlu pası alkışlar. Hele de Fener gol yemişse zevkten dört köşe olur, koca kahvede bir tek Konya'yı kendisi alkışlar. Diğer izleyiciler tarafından kendisine edilen küfürlerin haddi hesabı yoktur. Kahvehanelerden temizlenmesi en büyük temennimizdir.

1) Küfürcüler: Bir kahve efsanesidir bunlar... Heyecanı tavan yapmış, nabzı yukarıya tırmanış, maçı pür dikkat izleyen, fanatik mi fanatik, ağzı bozuk mu bozuk, biraz da rahatsız edici insanlardır. Sağ açığın yaptığı orta yerini bulmaz, bu abiler anında küfürü basar: "Ulan senelerdir orta açmayı öğrenemedin o... ç...." Hakem tuttuğu takımın aleyhine bir karar verir, off offf: "Ulan a... k.... evladı, senin ben ta a... s..., satılmış o.. ç..." Bazen abarttıkları durumlarda kendisini uyaran bireylere de pardon bakışı attıktan hemen sonraki pozisyonda özlerine dönerler.

Başka gözlemi olanlar varsa yorumlara alalım.

Miroslav Stoch'un Performansı

2011-02-14T23:57:00.005+03:00

Miroslav Stoch var olan saf yetenekleriyle muazzam bir oyuncu. Top tekniği, zekası, çalımları ile her an tehlike yaratabilecek bir oyuncu. Çelimsiz yapısını da dar alanda yaptığı kıvrak hareketlerle törpülüyor. Geçen sezon Twente'de oynadığı futbolla devlerin gözüne girmesini sağlayan da bu özellikleri. Hücumcu 4-3-3'ün sol kenarında oynuyordu ve Hollanda'da görmeye alışık olduğumuz boş alanları iyi değerlendiriyordu. Toplu ve topsuz vaziyette yaptıkları zevk veriyordu izleyenlere. Geçen sezon Avrupa Ligi'nde Kadıköy'de oynanan Fenerbahçe - Twente maçında da 90 dakikanın sahadaki yıldızıydı. Gökhan Gönül'ün Fenerbahçe kariyerindeki en çok zorlandığı maçı yaşatmıştı kendisine. Hatta "Keşke bizde olsa" diye maçı birlikte izlediğimiz bir arkadaşıma dilekte bulunduğumu da çok net hatırlıyorum.

Bu bakımdan Stoch'un sezon başında Fenerbahçe'ye transfer olması beni bir hayli sevindirdi, heyecanlandırdı. Tuncay'ın gidişinin ardından vasatlaşan sol ön tarafa ilaç gibi gelecekti. Uğur Boral'ın kifayetsiz oyununu Stoch'la unutacak, sol kanatta vasatlaşan Özer'e sağ kanatta daha çok serbestlik gelecekti. Maç içerisinde belki de uzun yıllardır Alex'ten sonra en fazla heyecanla topun ona gelmesini beklediğimiz bir yıldızımız olacaktı.

Ama beklentilerin hiçbiri şu ana kadar yerine gelmedi. Sezonun ilk yarısında Karabükspor maçına kadar olan hemen hemen her maçta ilk 11'de sahaya çıktı. Ardından Aykut Kocaman'ın gözünden biraz düştü ve kalan son iki maçta da oyuna sonradan girdi, sezonun ikinci yarısında oynadığı bir maç ise yok. Karabükspor maçı da dahil olmak üzere bu maça kadar olan bölümde Stoch'un performansı kimseyi memnun etmedi. Sebebi de Aykut Kocaman'ın oynatmaya çalıştığı futbolun neticesinde ortaya çıkan kaos futboluydu. Stoch ayak uyduramadı bu karmaşaya.

Fenerbahçe'nin oynamaya çalıştığı, Aykut Kocaman'ın görmek istediği futbolu şöyle özetlemek mümkün. Topa sahip olan ve kazandığı topun hemen ardından sahanın bütününe yayılan, yeşil alanın her bölgesini kullanmaya çalışan hücumcu bir takım. Yaratmaya çalıştığı buydu hocanın. Fakat bunu yaparken birçok radikal değişiklikler yaptı, ya da var olan düzeni bozdu. Fenerbahçe'nin yıllardır oynamaya çalıştığı futbol bellidir. Savunmayı ön plana çıkaran, takım savunmasını iyi yapan, topa bolca sahip olan ama bu sahip olmayı yalnızca skor üretmek için değil rakibi sindirmek için yapan, riski minimuma indirilmiş bir takımdı. Daum, Zico, Aragones ve tekrar Daum dönemlerinde bu sistem değişmedi. Savunma derinde kuruluyordu. Özellikle Zico'nun ardından Lugano, Edu ya da stoper mevkiinde kim oynuyorsa, orta sahaya pek fazla yakınlaşmadılar. Önlerinde oynayan savunmacı orta saha oyuncularından aldıkları destekle de rahatladılar. Oyun kurma işlevini de üstlenmediler, daha çok hemen önlerindeki orta saha elemanına ya da kenarlardaki beklere verdiler topu. Aykut Kocaman'ın değiştirdiği birinci unsur buydu. Sezon başında her takıma verilen rekor sayıdaki pozisyonlara tekrar bir göz atın. Lugano - Bekir ikilisinin hep ileride yakalandığı, takımın gerideki oyuncularının en fazla 4 ya da 5 sayıda olduğu, ikiye bölünmüş bir takım göreceksiniz. Hatlar arası bağlantı kopuyordu, oyuncular birbirlerine çok uzaktı, yardımlaşma denen bir şey yoktu ve haliyle takım sezona her kulvarda rezil bir giriş yaptı.

Takımın verdiği pozisyonlar yüzünden tedirginleşen Cristian Baroni hücuma çıkamadı, adeta üçüncü bir stoper gibi ceza sahası ile orta saha arasındaki 20 metrelik alanda kendisini sınırlandırdı. Emre'nin temposu tüm takıma yetmedi ve Aykut Kocaman yüzünden performansı düşen Alex takıma katkı veremedi. Mehmet Topuz'un başı kesilmiş tavuk gibi ordan oraya koşturmasını ve takımın pas etkinliğine olan sıfır katkısını da buna ekleyince, ileride yalnızlaşan ve Güiza'yı aratmayan Niang ve Stoch'un neden performanslarının düştüğünü görebilirsiniz. Niang'ın sezona iyi bir giriş yaptığını söyleyebilirsiniz ama yalnızca golle değerlendirmemek lazım. Gollerin haricinde çok yalnız kaldı Niang. Nerde kalmıştık? Stoch'un ve Niang'ın yalnızlığından. Sebebi de bu orta sahadaki karaktersizlikti işte. C. Baroni'nin gitgide stoperleşmeye başlaması, Emre'nin, Alex'in ve Mehmet Topuz'un etkisiz oyunları yüzünden top ileriye taşınamıyordu. Pas kanalları çok çabuk tıkanıyor, tek çare olarak da uzun toplar görülüyordu. Ancak Niang'ın indirdiği topları alan yoktu, Stoch ise o boyu yüzünden topları indiremiyordu.

Stoch'un veriminin düşmesinin ana nedeni bu. Fenerbahçe'nin orta sahadan ileriye top taşıyamayışı. İlerde çoğalamayan takım rakibini bozamaz, rakip defansta boşluklar yaratamaz. Haliyle kanat oyuncularının verimi düşer. Fenerbahçe rakibini hiç eksik yakalamadığı için, Stoch istediği alanların hiçbirini bulamadı. Hollanda'da bulduğu boş alanları iyi değerlendirip içeri kat ediyor, ceza sahasına giriyordu. Ama bunları yapması için ilk önce o boş alanları bulması lazım değil mi? Rakipler Fenerbahçe'ye o alanları vermiyordu işte. Hollanda'da kaleye yakın oynayan ve 4-3-3 için ideal bir sol kanat oyuncusu olan Stoch, kaleye yaklaşamayan Fenerbahçe'de etkisizleşti. Takım rakip ceza sahasına uzak oynayınca Stoch da kaleye yaklaşamadı ve izlemeye alışkın olduğumuz o aksiyonlarından hiçbirini gerçekleştiremedi. Haliyle koca ilk yarıyı 1 golle kapadı.

Takım kötüyse oyuncunun bireysel performansıyla bir şeyler yapmasını beklersiniz. Şöyle iki çalım atacak, uzaktan bir şut çekecek veya liderlik yapıp takımı ayağa kaldıracak, falan. Stoch bunların da hiçbirini yapamadı. Çünkü Türkiye Ligi'nin fiziki şartlarına ayak uyduramadı. Yapısı öyle bir şeye uygun değil zaten. Rakip topa ayağını uzatınca ayağını çekiyor, veya vücut vücuta mücadele edemiyor, çoğunlukla yere düşüyordu. Aykut Kocaman'ın istediği o "ısıran takım" kimliğine de uymuyordu haliyle. Stoch böyle bir oyuncu değil.

Kocaman'ın Stoch'tan vazgeçip Issiar Dia'ya daha çok şans vermesinin açıklaması ise çok basit. Dia fiziki olarak daha iyi, daha diri, daha kuvvetli bir oyuncu ve Stoch'tan daha hızlı. Takımın son zamanlardaki çıkışında bulduğu şansları da iyi değerlendirdi ve takımın bankolarından biri oldu.

Ancak ben Stoch konusunda karamsar değilim. Hala bu takımda iş yapabilir. Zira Fenerbahçe ilk yarıdaki vasat Fenerbahçe değil. Birçok yönden kendini geliştirdi takım. Artık savunma daha derinde kuruluyor ve orta saha oyuncularının rolleri daha belirgin. Alex'in ve Mehmet Topuz'un yükselen performansları da hücumda Niang'ın yalnız kalmasını engelliyor. Artık Fenerbahçe rakibi hataya zorluyor ve boş alan buluyor. Stoch bu takımda iş yapabilir.

Ayrıca kontr-ataklardaki bariz bir şekilde görülen sıkıntı var. Rakip boş yakalansa dahi bunu değerlendirecek bir planı yok takımın. Yanlış pas ve şut tercihleri takımın farkı açmasını engelliyor. Aykut Kocaman Stoch'u bu şekilde de değerlendirebilir. Boş alanlarda Stoch etkinliğini gösterebilir.

Benim hala umudum var.

Not: Bu uzun yazıyı sıkılmadan sonuna kadar okuyanlara teşekkür ederim. Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?

Lig TV Ekranlarından Bir Kare

2011-02-14T14:33:00.000+03:00

Hehe :)

Forlan Kaçırdı Valencia Kazandı

2011-02-13T17:20:00.003+03:00

İki güzel takım, iki güzel teknik direktör. Oynamaya çalıştıkları futbol her daim seyirciye zevk vermeye yönelik, hücumu ön plana çıkaran bir strateji olunca beklentiler de yükseliyor haliyle. Bir yanda bir takımın çehresini tek başına değiştirebilecek nitelikte bir golcü olan Forlanlı Atletico Madrid; diğer yanda genç - tecrübeli futbolcuların müthiş sentezlendiği bir Valencia. Geçen sene Avrupa Ligi kupasının sahibi Madrid'in kırmızı tarafı bu sezona vasat bir giriş yaptı ve 5-8 bandında seyrediyor. Valencia ise İspanya'nın 3. büyüğü olma yolunda emin adımlarını hızlandırıyor. İki güzel ekibin karşılaşması vardı dün gece.

Maçın ayrıntılarına girecek değilim; atmosfer benim için daha güzeldi zira.

Benim adıma gecenin hayal kırıklığı Forlan'ın kaçırdığı penaltı idi. 2010 Dünya Kupası'nda Uruguay Milli Takımı yarı finale çıkarken bunda Forlan'ın duran toplardan attığı gollerin büyük payı vardı. Yanılmıyorsam seri penaltılar haricinde duran toplardan biri serbest vuruştan biri de penaltıdan olmak üzere iki golü vardı. Atışı kullanırkenki soğukkanlılığı malum. Dün yine bir penaltıda topun başına geçti. Valencia karşısında takımını öne geçirebilirdi. Köşeyi iyi hesap etti; kaleci uzaya fırladı. Fakat top direğe takıldı, dönen toptan da bir katkı gelmedi. Penaltı kaçtı. Olabilir böyle şeyler en nihayetinde, futbolda her şey mümkün.

Ama bu kaçan penaltı acı oldu. Ardından Valencia bir gol bularak maçı deplasmanda kazanmayı başardı. Sanchez Flores'in takımı kazansaydı bir basamak atlayarak Sevilla'nın üstüne çıkacaktı. Olmadı. Valencia ise Real Madrid'in hemen ardından maç fazlasıyla 3. sıradaki yerini korudu.

Atletico Madrid 1 - 2 Valencia

Rakibi Kandırmaca

2011-02-10T17:29:00.000+03:00

Şu Futbol Dedikleri - 4

2011-02-10T14:40:00.001+03:00

Kolombiya Apertura Şampiyonluğu final maçında Kolombiya’nın ünlü takımları Atletico Junior de Barranquilla ile Once Caldas Manizales karşı karşıya geldiler. İlk maçı sahasında 2-1 kazanan Once Caldas rövanşta da rakibini deplasmanda 3-1 yendi ve şampiyonluğa ulaştı. Bu yenilgiyi içlerine sindiremeyen Junior de Barranquilla takımının taraftarları takımın Kolombiyalı futbolcusu Javier Florez’in evinin yakınında toplanarak futbolcuyu protesto ettiler. Bu sırada aracıyla evine girmekte olan Florez, kendisine bağıran taraftarları görünce yanında bulunan silahını çekip taraftarların üzerine ateş açtı ve bir taraftarı öldürdü.

Fenerbahçe'de Son Durum

2011-02-06T15:42:00.000+03:00

Bu blogda uzun bir zaman sonra ilk kez Fenerbahçe hakkında uzun çaplı bir yazı yazıyorum. Fenerbahçe'de bir umut ışığı görene kadar yazmayacağım demiştim. Avrupa'dan çapsız takımlara elenişin ve ligde baş aşağı gidişin verdiği moral bozukluğu yüzündendi bu. Bir şey değişmiş değil. Fenerbahçe biraz toparlanmış gözükse de ileriye dair herhangi bir beklenti içerisine girmiş değilim, taşıdığım bir umut da yok açıkçası. Kayserispor maçındaki gibi rakip taraftardan oley sesleri duymayayayım yeter. Bu yazıyı yazmamın sebebi de bir şeyleri dışarı vurma isteğimdir. O yer de bu blog olsun.

Dün Manisaspor karşısında hayati öneme sahip olan bir geri dönüş yaptı Fenerbahçe. Ligin son zamanlarda en büyük çıkış yapan takımlarından birine karşı en gıcık dakikada geriye düştü. Fakat Alex ve Mehmet Topuz ikilisi maçı kurtardı diyebilmek mümkün. Maçın detayına inecek değilim. Yalnızca aklımda bulunan düşüncelerden bir toplama yapayım…

Fenerbahçe’nin bu temposuyla şampiyon olması çok ama çok zor. İsminden ve futbolcularından bağımsız olarak; Fenerbahçe’ye karşı oynayacak takımlar Trabzonspor, Beşiktaş, Galatasaray ya da Bursaspor’a karşı oynamadan önceki psikolojileri bakımından daha üstün oluyorlar, Fenerbahçe’den daha az çekiniyorlar. Zira Fenerbahçe, büyük takım olma psikolojisini karşısındakine hissettiremiyor. Oyun içerisinde o kadar vahim hatalar, o kadar kritik hatalar yapıyor ki, rakibinin kendisinden çekinmesi için hiçbir sebep olmuyor. Hele gol atması için her türlü ortam müsaitken kendi kendine çelme takan futbolcular yüzünden karşı takıma ekstra bir motivasyon geliyor.

Alex demiştik, devam edelim. Bugün yine takımını kurtardı kaptan. Kurtarmasından ziyade, Fenerbahçe’nin topa sahip olma ve oyun kurma gibi işlevlerini başarıyla yürüttü, oyun içerisinde adeta bir şef gibi takımını yönlendirdi. Fakat kendisine bu anlamda eşlik eden birisi olmadı. Emre ve Cristian ikilisi kağıt üzerinde çok uyumlular. Cristian iyi bir kesici ve ayağına hakim olmasıyla da topu iyi yönlendiriyor. Emre ise malum, tutturduğunda oyuna renk katan, takımı ileriye taşıyan, risk alan bir oyuncu. Ancak Cristian’ın çok fazla geriye çekilip Emre’nin de disiplinsiz presleri ve agresifleşmesiyle beraber düşen performansı takımın merkezinde büyük bir boşluk olmasına sebebiyet veriyor. Bu yüzden toplar genelde uzun yoldan Niang’a ya da direkt olarak Mehmet Topuz- Alex ikilisine atılıyor. Takımda en fazla topla buluşan isimlerin Emre’den sonra Niang ve Mehmet Topuz olması hiç de sürpriz değil.

Ancak Niang’da büyük bir düşüş var. Fiziksel olarak çok ezik durumda. Ve çok basit hatalar yapıyor. Artık adam geçmesine pek rastlayamıyoruz. Mehmet Topuz ise üstün çabasına ve iyi niyetine rağmen olmayan futbol zekası yüzünden birçok pozisyonu harcıyor. Yanlış şut tercihleri ve attığı ya da atmadığı paslar yüzünden takım birçok pozisyondan eli boş dönüyor.

Hal böyleyken bütün takımın Alex’e bakması normal karşılanmadı. Çünkü takımda başka sorumluluk alan futbolcu yok. Geride bıraktığı boşluklar yüzünden hep bir tedirginlik içerisinde olan Gökhan Gönül’ü hesaba katmıyorum.

Alex’le olan sözleşme 2 yıl daha uzatıldı. 2 yıl boyunca Fenerbahçe’nin birçokt ek gollü galibiyetinde Alex’in adının yazılmasına şahit olacağız. Ancak artık Aykut Kocaman’ın top dağıtma konusunda bazı futbolculara görev vermesi gerekiyor. Cristian’ın kaçak oyunu takıma zarar veriyor; o bölgede Gökay İravul denenebilir.

Fenerbahçe’nin oyun kurmaktaki sıkıntısını konuştuktan sonra Niang’ın son zamanlardaki sol kanatta oynatılma sevdasından bahsedelim.

Niang Marsilya’da iken sol kanatta oynuyordu. Ama Fenerbahçe’de olduğu gibi 4-2-3-1′in sol kanadı değil, 4-3-3′ün sol dış forveti idi. Bir nevi Galatasaray’ın geçen seneki Kewell’ı gibi. Savunmayı değil hücumu ön plana çıkaran, sol taraftan ceza sahasına sızan ve golcü özelliklerini orada gösteren bir oyuncu idi. Ancak Aykut Kocaman onu Marsilya’daki rolünde değil, Fenerbahçe’deki özel rolünde oynatıyor. Niang’dan bir Özer Hurmacı olmasını bekleyemezsiniz. Aykut Kocaman’ın Niang’ın geçmişine bakarak böyle bir karar almasına saygı duyuyorum, denenebilir, Allah kelamı değil ya; Niang solda da oynar, kalede de. Fakat futbolun bazı doğruları var. Niang bir orta saha oyuncusu değil. Bir forvet oyuncusu.

Fenerbahçe’de Marsilya’da oynadığı rolde oynayabilir mi? Bunun yanıtını vermek çok zor. Niang’ın geçen seneki performansını tekrarlaması için Fenerbahçe’nin sisteminin de değişmesi lazım. Tutucu 4-2-3-1′den vazgeçip hücumcu ve esnek 4-3-3′e geçilirse, yani Niang kaleye daha çok yaklaşırsa, başarılı olabilir. Bunun için takımın merkezinin ileriye taşınması, orta saha hattının rakip ceza alanına daha çok yaklaşması ve Emre ve yanında oynayacak oyuncunun daha çok sorumluluk alması lazım. Alex’in top rakipteyken yapmadığı presleri ve Lugano – Yobo ikilisinin hantallığını hesaba katarsak, olası bir sistem değişiminde büyük bir ihtimalle başarısız olunacaktır.

Aykut Kocaman’ın Niang – Semih ikilisini aynı anda oynatma sevdasını anlayabiliyorum. Alex’i de hesaba katarsak daha çok hücumu düşünen bir takım yaratması mümkün. Fakat böyle bir düzende orta sahada da bir değişime gitmesi gerekiyor. Niang’ın forvet arkası olduğu, kanatsız bir 4-3-1-2 denenebilir misal. Tıpkı resimdeki gibi:

Çok basit bir Paint uyarlaması olan bu grafik birçok şey anlatıyor aslında. Alex – Niang – Semih üçlüsünün aynı anda kullanılması ihtimali, en çok bu tarz bir dizilişte, dahası düzgün bir sistemde gerçekçi bana kalırsa. İki hücumcu ve topu oyuna sokabilen bek, o koridoru tek başlarına kullanabilirler. Andre Santos ile Niang arasındaki iletişim ise Niang’ın ceza sahasına daha çok girmesine imkan verebilir. Gökay iki yönlü orta saha özelliğini çok fazla kullanmasa da olur; bu sistem kendi hücum planını çizecektir zaten. Defansif zaafiyet vermesi çok muhtemel olan bu diziliş bence denemeye değer. Top rakipteyken Alex’in yarattığı pres yetersizliği de Semih – Alex değişikliği ile giderilebilir. Yani top rakipteyken en uçta Alex, orta sahada Semih olur. Bence ütopya değil.

Velhasıl, Fenerbahçe’de sorunlar devam ediyor. Şampiyonluk ihtimalini çok az görüyorum, toplamda Bursaspor ve Trabzonspor’un ardından bir hayli geride bana kalırsa Fenerbahçe. Sorunları çözebilecek ve takımı şampiyonluk potasına sokabilecek, dahası güzel bir futbol oynatabilecek kişi hem elinde bulundurduğu yetki hem de görevi icabıyla Aykut Kocaman. Bunu başarabilecek mi, pek umutlu olmasam da beklemeye değer…

Şu Futbol Dedikleri - 3

2011-02-06T14:21:00.000+03:00

Çin’de Qingdao takımının teknik direktörü Liu Hongwei, Chengdu Blades ile oynadıkları maçta şike yapmak suçundan tutuklandı. Kendisiyle birlikte, rakip takımın başkanı Xu Hongtao ve teknik direktörü You Kewei’ de gözaltına alındılar. Bu maçta Qingdao takımının, maçı satmak için 73 bin dolar aldığı belirtildi. Şikeci Liu, “Çin futbolunda şike yapmak çok normal ama oyuncular o kadar kötü ki, bazen şike yapmanın karşılığını alamayabilirsiniz. Savunma yapmamamıza rağmen bize ilk yarıda gol atamadılar. Ben de ikinci yarıda takımı iyice zayıflattım da 2 gol atabildiler” diyerek ülkedeki futbol kalitesinin ne kadar düşük olduğunu anlatmaya çalıştı.

Şu Futbol Dedikleri - 2

2011-02-05T14:15:00.004+03:00

Bayelsea United, 2009 yılında ilk defa Nijerya futbol tarihinde şampiyonluğa ulaşmıştı. 2-2 biten Warri Wolves maçından sonra şampiyonluk kupasını kaptan Abiel Tabor havaya kaldırmıştı. Kutlamalar bütün gün sürmüş, Bayelsea’liler kendinden geçmişti. Ancak orada hayat hiçbir zaman kolay ve sevinçlerinizi doyasıya yaşamanıza izin verecek kadar müsamahakâr değildi. İç isyanlar ve ekonomik darboğaz yüzünden ülke “güçlü olanın haklı olduğu” gerçeğiyle yüz yüzeydi. Ve bir gün önce şampiyonluk kupasını havaya kaldıran kaptan Abiel Tabor, evine giderken silahlı soyguncular tarafından kafasından vurularak öldürüldü. Futbol Federasyonu Başkanı Sani Lulu Abdullahi‘nin ilk sözleri, “Duyduğum bu haberin gerçek olmaması için dua ediyorum” olmuştu...

Borussia Dortmund 0 - 0 Schalke

2011-02-04T23:19:00.007+03:00

İlk 10 dakikayı hiç izlemedim, 10 - 25 arasını da kesik kesik izledim. O yüzden bu dakikaları pas geçiyorum.

Muhteşem bir taraftar ve rüzgarlı bir havada oynandı maç. Dortmund'un haklı bir şekilde favori olduğu ve buna uygun bir şekilde mücadele ettiği bir 90 dakika oldu. Oyun çok az durdu ve görkemli bir futbol müsabakası oldu.

İlk yarıda Dortmund savunmayı ileride kurdu, Schalke'yi her koldan tehdit ettiler. Pozisyonları da buldular fakat Barrios'un etkisiz vuruşları ve Neuer'in her zamanki üstün formu sayesinde Schalke gole kapısını kapadı. Savunmayı derinde kurdu Felix Magath'ın takımı. 4'lü savunmaya yardımcı olarak 4'lü orta saha hattı geriye çekildi fakat böylece Huntelaar - Raul ikilisiyle olan hat koptu, bu ikili çok yalnız kaldı. Dortmund'un geriye hızlı dönüşleri yüzünden etkili bir kontr-atak da yapamadılar. Farfan takıma hız kazandırsa da, kendisine pek eşlik eden olmadı ve Jurado'nun pasif oyunu takımın beynini durdurmuş oldu. Duran topları da kaleden bir hayli uzağa attılar. Böylece ilk 45 dakikada Dortmund'un mutlak hakim olduğu bir maç izledik. Schalke'nin ceza sahası civarında bıraktığı boşlukları iyi değerlendirdiler. Götze, Bender ve Blaszczykowski (ey kopi peyst ettiğim, söyle bana; anan baban çok uğraşmış mıdır sana bu ismi verirken?) başta olmak üzere Dortmundlu futbolcular bu boşluklara sızdılar. Ancak gol sesi çıkmadı ve soyunma odasına berabere girildi.

Schalke ikinci yarıya daha riskli bir oyun anlayışı ile girdi. Daha çok ileride bastılar. Orta saha hattı daha ileride kuruldu ve sıkı preslerle Dortmund'un direncini kırmaya çalıştılar. Kısmen de olsa başarılı oldular zira artık Schalke varlığını fark ettirdi. Pozisyonlar buldu. Bekler ileri çıktı, savunma hattı orta sahaya yaklaştı. Özellikle sağ bek Uchida'nın sağ koridordan taşıdığı toplarla etkili oldular. Fakat bu baskıdan bir an önce gol çıkartmaları lazımdı. Zira sezon boyunca bu kadar tempolu hücum futbolu oynamamışlardı ve Dortmund rakibini artık daha eksik yakalamaya başlamıştı. Schmitz'in geri dönüşlerde sıkıntı yaşaması sağdan Blaszczykowski'nin sazı eline almasına neden oldu. Birçok orta yaptı ama Barrios değerlendiremedi. Schalke'nin geride iyi konuşlanmaması çok fazla tehlike arz etti ve belki de mecburiyetten olsa gerek, tempoyu düşürdüler. 45-55 arası karşılıklı pozisyonlar eşliğinde geçmişti. Ardından Schalke'nin geriye çekilmesi ve Dortmund'un da tempoyo yukarıya çekmek istememesi nedeniyle ortada geçen bir maç izledik. Orta sahada geçen ve ikili mücadelelerin çok olduğu bir 20 dakika izledik. Golü atanın kazanacağı bir maç izlenimi veriyordu geçen dakikalar... Yine de her iki takım da golü bulacak pozisyonlar yarattılar. Önce Raul bir serbest vuruşta araya nefis sızan Jurado'yu çok ince gördü ama Jurado topu kaleciye nişanladı. Ardından Lewandowski Schalke defansını eksik yakaladı. Ama kalesinden bir hayli fazla uzaklaşan Neuer, enfes bir vücut hareketiyle topu uzaklaştırdı. Kafası, kolları, bacakları, göğsü... vücudunun her bölümü kullandı ve kalesini bir tehlikeden uzaklaştırdı. Artık Schalke standardının üzerine çıktı Neuer. Bayern Münih istiyor onu fakat yalnızca orada değil Manchester United, Chelsea, Barcelona dahil dünyanın her takımında oynayabilir; zira bunu başarabilecek eşsiz bir yeteneğe sahip. Bugün Schalke bu deplasmandan 1 puanla ayrıldıysa bunda en büyük paya sahip olan futbolcu açık ara Neuer'dir.

Dortmund'un 4-3-3 ile 4-2-3-1 arası esnek futbol tarzı Schalke'nin tutucu 4-4-2'sine üstün geldi. Fakat bu skora yansımadı. Birçok pozisyon buldular ama atamadılar. Ya direğe ya da Neuer'e takıldılar.

Dortmund'un son dakika baskılarından da sonuç çıkmadı ve Ruhr derbisi golsüz berabere bitti. Borussia Dortmund bu sonuçla beraber puanını 51'e çıkardı.

Şu Futbol Dedikleri - 1

2011-02-04T14:07:00.003+03:00

Paraguay’da Cerro Porteno’nun Olimpia’yı 1-0 yendiği derbi büyük kavgalara sahne olurken, bir de aile trajedisi yaşandı. 30 yaşındaki Olimpia taraftarı Carlos Sosa, Cerro Porteno’yu tutan 20 yaşındaki kardeşi Elvio Sosa tarafından bıçaklanarak öldürüldü.
Karşılaşma olaylı geçerken FIFA kokartlı hakem Carlos Torres, Olimpia’dan üç, Cerro Porteno’dan iki oyuncuyu kırmızı kartla oyun dışı bıraktı. Gergin maçta saha dışına gönderilenler sadece iki takım futbolcuları değildi. Hakem Torres, iki takımın teknik direktörünü de atarak tribüne gönderdi. 35 bin kişinin izlediği karşılaşmada 25. dakikada kendi kalesine gol atan Dario Caballero henüz karşılaşmanın başında kafasına isabet eden yabancı maddeyle yaralandı ve bu nedenle karşılaşma yaklaşık 10 dakika geç başladı. Maçtan sonra çıkan olaylarda ise birçok kişi yaralandı.

Yakışır!

2011-02-03T01:09:00.003+03:00

İngiltere'de boşa geçen uzun yılların ardından şansını Almanya'da arayacak Tuncay. Hoeness'ın ve Tuncay'ın yüzündeki gülümsemeye bakacak olursak her iki tarafın da beklentisi yüksek sanırım. Umarım başarılı olur ve en kısa sürede tekrar sarı lacivert çubukluyu sırtına geçirir...

Everton 1 - 1 Chelsea

2011-01-29T16:23:00.004+03:00

Everton ilk 10 dakikaya topa sahip olarak başladı. Soldaki Bilyaletdinov ile en ileri uçtaki Saha değişmeli oynadılar, onları Rodwell destekledi. Merkez Saha idi. Başta Baines olmak üzere tüm toplar havadan Saha'ya gitti. David Moyes'in bu dakikalardaki planı, uzun topların Saha'ya ulaşması, Saha'nın indirdiği topların da orada bomba etkisi yaratıp ikinci toplarla etkili ataklar yapmaya çalışılmasıydı. Saha birkaç top indirse de, bu taktik tutmadı ve Ivanovic-Terry ikilisinin arasında sıkıştı kaldı Saha. Ardından Everton topu yere indirdi ve maç keyiflenmeye başladı. Fellaini'nin önderliğinde Everton topa sahip oldu ve etkili bölgede iyi paslaştı. Baines'in Gareth Bale'i hatırlatan bindirmeleri ile de çok etkili oldular. Her koldan tehdit ettiler Ancelotti'nin takımını. Topun olduğu yerde alanı sıkıştırdılar ve Chelsea'nin rahat top yapmasına imkan vermediler. Ancelotti ise yalnızca seyrediyordu. Chelsea etkisizdi. Saha içi dizilişte takımın bir sağ açığı yoktu. Ramires - Essien - Lampard orta üçlüyü oluşturmuşlardı. Sol kanatta Malouda, en ileride ise tek forvet Drogba vardı. Anelka ise gezgindi. Zaman zaman Bosingwa'nın sağ kanattan ileri çıkışlarında ona yardımcı olmasına rağmen sabit bir yeri yoktu ve bu sarhoşluğu maç boyunca hissetti. Everton'ın sağlam 4-5-1'i karşısında Chelsea top yapamadı. Arteta - Rodwell ve Fellaini, sıkı pres yaptılar ve zaman zaman da şok preslerle Chelsea'nin ileride çoğalmasını engellediler. Maç boyunca gol dışında Anelka'nın kaleciyle karşı karşıya kaldığı pozisyon dışında da kalelerinde tehlike yaşamadılar. Hatta Coleman'ın enfes çalımının ertesinde çok rahat pozisyonda auta attığı top ağlara da gidebilirdi.

Velhasıl; ilk yarıda gol olmamasına ve çok aman aman pozisyonlar yakalanmamasına rağmen Everton'ın kontrolünde geçen bir maç vardı. İkili mücadeleler, tek toplar ve Everton'ın korkusuz futbolu sayesinde zevk aldık 45 dakikadan.

İkinci yarıya iki takım da tempo düşürerek girdi. Ben Ancelotti'den ikinci yarının hemen başında bir değişiklik bekliyordum ancak bunu yapmadı. Oyun planında da değişiklik yoktu. Rakibi şaşırtmaya yönelik uzun toplar yerini bulmuyordu, Drogba ve Anelka'nın iletişimsizliği de bu kısır görüntüye neden olmuştu. Buna rağmen Everton biraz daha defansif bir yapıya büründü. Hücumu tamamen ikinci plana atmasalar da, o ilk yarıdaki güzel futbolları da yoktu. Buna rağmen Chelsea Everton'ı zorlayacak pozisyonlar bulamadı. Maç ortada geçiyordu. Skoru da ya sürpriz bir gol, ya da duran toplar belirleyecekti. Nitekim Baines'ın kullandığı kornere çok net bir kafa vuruşu yapan Louis Saha, etkisiz oyununa rağmen takımını 1-0 öne geçirdi.

Golün ardından Everton daha da baskılı oynamaya başladı. Daha canlı, daha iştahlılardı artık. Kenarlarda Ashley Cole ve Bosingwa'nın yalnızlıklarını onlara baskı yaparak kullandılar. Bu yüzden Ashley Cole hücuma çıkamadı zira Phil Neville ve Coleman kendisine sıkı pres yapıyorlardı ve sürekli hücumdalardı. Keza sağ kanattaki Bosingwa, o kanadı tek başına kullanmaya mahkum olmuştu ve Bilyaletdinov ile Saha ikilisi onu çok zorladı. Chelsea'nin gardı düşmeye yakındı, Everton her an ikinci golü bulabilirdi. Ancelotti'nin takımı defansta Everton'ı karşılamakta zorlanırken aynı zamanda hücumda onları korkutacak bir organizasyon içerisinde de değildi. David Moyes'in takımı tehlikeli bölgeyi iyi kapatmıştı ve defansif anlamda iyi organize olmuşlardı, kendi yarı alanlarında boşluk vermiyorlardı. Bu kapalı defansta Chelsea'nin gol atması da çok zordu. Nitekim oyuna girdikten 5 dakika sonra golü atan Salomon Kalu, bu golü rakibin kornerinden sonra doğan bir kontr-atakta bulmuştu. Zor topları çıkaran Everton defansının yediği bu basit gol, onlar adına çok üzücüydü.

Durumun eşitlenmesinin ardından iki takım da bu skora razı gibiydi. Maçta tempo tekrar düştü ve 90 dakikanın sonuna kadar bu devam etti. Turun galibi Chelsea'nin sahasında oynanacak maçta belli olacak.

Bir not: Sahadaki varlığını yalnızca bonus kafasıyla değil oynadığı futbolla da belli eden Fellaini, biraz daha sağlam oynadığı takdirde Real Madrid, Manchester United seviyesine gelebilir. Bu zekası ve isabetli pasları takımı adına çok yararlı; tek eksiği biraz daha riskli oyun ve rakibe karşı fiziki üstünlük.

O Pazubandı Kutsaldır, Nasip Olmaz Herkese!

2011-01-28T18:08:00.003+03:00

Taraftarını zerre önemsemeyen bir kulübün neler yapabileceğinin son örneklerinden biridir bu. Taraftara yalnızca kasaya para aktaran insan grubu gözüyle bakıp onların düşüncelerine değer vermeyen bir yönetimden başkası beklenir mi? Emre gibi bir adama kaptanlık verildi, yetmedi Mehmet Topuz gibi dönekliğin kitabını 2 günde yazmış bir karaktersize daha ilk maçında, dikkat edin, ilk maçında kaptanlık verildi. Aleme nispet olsun diye. Biri Galatasaray'ın çocuğuydu, diğeri de Beşiktaş'ın elinden alındı. Sezon başlamadan ilk gol atılmıştı. Şampiyonluk yarışına psikolojik olarak 1-0 önde girilmişti. Başarı için müthiş hamlelerdi. Peki ya biz taraftarlara sorulmuş muydu bunlar yapılırken? Sarı lacivert renklere gönül vermiş, kulübün efsanelerini, kaptanlarını hala el üstünde tutan; vefaya, mücadeleye, sembollere en az goller kadar değer veren biz Fenerbahçeliler'in görüşü alınmış mıydı? Koca bir hayır! Biz neyiz ki? Biz onlar için maddiyattan öte ne ifade ediyoruz ki? Taraftar kulüp için para harcasın, hiçbir şeyi protesto etmesin, ancak faşist totaliter rejimlerde görülebilecek bir şekilde sindirilsin, sesi kesilsin, onların değer verdiği şeylerin hiçbirine önem verilmesin; her şey ama her şey başarıya giden yolda mübah sayılsın. Bizden istenilenler bu.

Bilica'ya kaptanlık pazubandını takmanın anlamı nedir Allah aşkına? Bu kifayetsiz adama, bu taraftar nezdinde kendini hiçbir zaman kabul ettirip sevdirememiş, kulüp ve takım için hiçbir şey ifade etmeyen vasat futbolcuya neden kaptanlık verilir? Semih'in kaptanlıktan vazgeçmesini kabul ediyorum, fakat verilebilecek başka bir futbolcunun olmadığı bir ortamda tekrar Semih'in koluna geçirilemez miydi o pazubandı? İstemese dahi zorla verilmeliydi. Hadi Semih olmadı; mantıklı bir şekilde en eski futbolcuya verilecekti; Bilica ile aynı sezonda gelmiş olan Özer'e neden verilmedi kaptanlık? Her şeyi geçtim, o kadronun Semih'ten sonra en eskisi Gökay'a dahi verilebilirdi yahu. Sırf Bilica'ya verilmemek için Alex ilk 11'e koyulmalıydı. Ancak tez elden gönderilmek istenen Bilica'ya verilmemeliydi.

Şu takımda forma giyebilmek için her şeyinden vazgeçecek milyonlarca insan var. Onların temsil eden futbolcu asla Bilica değil. Liderlik yapabilecek özellikleri muammada olan ve bu sezonun başından itibaren 18'e girmekte bile zorlanan bir adama sırf yaşından dolayı bu kaptanlık veriliyor. Ne kadar acı bir şey değil mi? Bilica benim kaptanım değil! O, taraftarına kulak vermeyen kodaman yöneticilerin kaptanı! Ve elbette Aykut Kocaman'ın!

Real Madrid, Mourinho, Adebayor

2011-01-28T16:54:00.003+03:00

Mourinho'nun her zaman söylediği bir düşüncesi var. Gittiği yere uyum sağlamaya çalışıyor. Ligi ve takımı kendi düşüncelerine göre değiştirmek yerine; kendisi değişiyor. Ligi ve camiaları, ortamı iyi analiz ederek ona göre şeffaf bir yönetim sergiliyor. Ve hiçbir zaman kendi düşüncesinden taviz vermeyen ve kafasında yalnızca bir futbol doğrusu olan; bu futbol doğrusunu takıma monte etmek adına ne olursa olsun hiçbir şeyi değiştirmeyen despot bir hoca izlenimi vermiyor. Kendisi için asıl önemli olan şey; var olan düzenden en iyi verimi almak, var olan oyuncu kadrosuna en uygun oyun şablonunu oynatmaktır. Geçenlerde bu düşüncesini Hürriyet Gazetesi'nden İsmail Er'e de aktarmıştı. Bakın ne diyor: "Ben oyuncuya göre sistem oluştururum. Hep böyle çalıştım ve elde edilenler ortada. Sisteme göre oyuncu modeli benim kafamda hiçbir zaman olmadı ve olmayacak."

Yani diyor ki benim kafamda asla sabit bir futbol fikri, bir futbol sistemi yok. Ortama, lige, oyuncu grubuna göre futbol sistemini değiştirebilirim.

Ve değiştiriyor da... Chelsea'de 4-3-3 ile 4-4-2 arası esnek bir sistemde, dünyanın en hücumcu takımlarından birini yarattıktan sonra Inter'e geçip tek forvetli, kısır ve Avrupa'nın üst düzey takımları arasındaki en defansif takımı yaratabiliyor. Sanırım onu diğerlerinden ayıran en önemli özelliği de bu.

Bu uzun girizgahın nedeni, Mourinho'nun bu özelliğini Real Madrid'de de gösterdiğini anlatmak istemem ve bunun üzerinden bir değerlendirme yapma isteğimdir. Real Madrid şu an oynadığı futbola bakarsak Barcelona'nın çok gerisinde. Barcelona oluşumunu tamamlamış bir yapı; Real Madrid ise kimliğini bulmakla debeleniyor. Ve Jose Mourinho, bir Real Madrid teknik direktöründen bekleneni yapıyor. Inter'de kazanmadık kupa bırakırken bunu en çok sağlam defansına borçluydu. Ve maçların çoğunda oyun rölantide giderdi. Şampiyonlar Ligi'nde kupayı kaldırırken de gollerin haricinde bulduğu pozisyon sayısı çok azdır. Bu defansif sistemi Inter'de uygulayabiliyor çünkü İtalya Serie A çok başka bir lig. Orada oynanan oyundan ziyade alınan skorlara bakılıyor ve takımların neredeyse tamamı zaten büyük oranda defansif takımlar. Bunu Inter'de yapmasının hiçbir sakıncası yok Mourinho'nun.

Ancak Real Madrid'de işler değişik. Takımı şampiyon yapan bir hocanın (Capello) takıma kötü futbol oynatıyor diye kovulduğuna şahit olunabilen bir takım. Dünyanın en şaaşalı takımına defans yapmak yakışır mı? Eflatun-Beyazlılar'a bol gol, bol yıldız, bol çalım, bu aksiyon yakışır. Bunun aksini iddia eden herkes kulübün içinde barınamaz, dışlanır.

Mourinho buraya ayak uydurdu. Real Madrid sezon başından beri belki hücum gücü bakımından Barcelona, Arsenal, Manchester United'ın gerisinde kaldı ama takım hiçbir zaman defansif bir yapıya bürünmedi. Taraftarın istediği futbolu sergilemese de bunun için çabaladı. Belki Mourinho Barcelona karşısında Inter'de oynattığı futbolu Real Madrid'e de oynatabilirdi fakat olası bir mağlubiyetin yanında duyacağı ıslıklar çok daha ağır olurdu. Yapmadı; Barcelona'ya karşı Barcelona gibi oynamaya çalıştı ve geçmişteki maçların aksine bol gollü bir mağlubiyet aldı.

Real Madrid ceza sahasının civarı ve içerisinde çok fazla geziniyor. Di Maria, Cristiano Ronaldo, Mesut başta olmak üzere hem ortadan hem de kanatlardan rakibi tehdit ediyorlar ve gol atmak için Xabi Alonso'nun da şut girişimlerinin içerisinde olduğu birçok yol deniyorlar.

Ancak buna rağmen, bu takımın net bir santrforunun olmadığı ortada gibi. Higuain, muazzam bir son vuruş yeteneğine sahip olmasına rağmen ceza sahasının dışında pek etkili değil ve fiziki olarak rakip stoperlere pek üstünlük sağlayamıyor. Bulduğu 3 pozisyondan birini gol yapsa da, bu yeterli değil ve Real Madrid'in golcüsünün daha başka şeyler yapması lazım. İdi. Higuain sakatlandı. Onun tek alternatifi olan Benzema ile durumlar idare edildi birkaç maç, fakat Mourinho'nun ona pek güvenmediği ortada. Ve yeni bir golcü istiyordu. En sonunda bu isteği yerine geldi ve Manchester City'nin dev santforu Adebayor ile sezon sonuna kadar anlaşıldı.

Adebayor iyi bir forvet oyuncusu. Real Madrid seviyesinde mi, burası tartışılır ama ben daha net bir golcünün alınmasını beklerdim. Real Madrid'in her yönden tehdit eden oyununda Adebayor mutlaka iş yapacaktır. O dev cüssesiyle rakibi her daim korkutacaktır. Biraz yavaş olsa da, bu tolere edilebilir.

Mourinho'nun istemi dışında alındığı sanmıyorum. Ve Adebayor'dan nasıl verim alınacağını da en iyi Portekizli teknik adam biliyor. Real Madrid'in artık golcü sıkıntısı şimdilik bitti. Higuain'in de dönüşüyle birlikte daha güven veren bir hücum gücüne ulaşacaklar. Adebayor'un ikinci, Higuain'in nokta santrfor olduğu bir oyun düzeni de izleyebiliriz. Kiralık olarak alınmasına, 6 aylık bir deneme süreci gözüyle bakılabilir. Mourinho eğer memnun kalırsa mutlaka paraya bakılmadan satın alınacaktır. Hadi hayırlısı.

Cavani'nin Yükselişi

2011-01-24T21:32:00.003+03:00

Açıkça söylemek gerekirse Edinson Cavani'yi geçen sene yaz döneminde oynanan 2010 Dünya Kupası maçları öncesinde bilmiyordum. Adını duymuş olmakla birlikte, hiçbir maçını 90 dakika izlememiş; dahası kendisi hakkında bir fikir türütecek kadar bilgi sahibi olmamıştım. Geçen sezon Palermo ile yaptığı işler takdire şayandı; bir iki golünü görüp es geçmiş, yeteneğini göz ardı etmiştim. Ardından benim Dünya Kupası'ndaki desteklediğim takımlardan olan Uruguay ile birlikte oynadığı futbol dikkatimi çekmişti. Teknik direktör Oscar Tabarez, ona grup maçındaki Fransa maçı haricindeki tüm maçlarda ilk 11'de görev verdi ve çoğunda 90 dakika sahada kaldı. Uruguay'ın taktik ile mücadele gücünün müthiş karışımında en göze çarpan futbolcuydu Cavani. Forlan ve Suarez'i kanatlardan besliyordu. Ceza sahasına girişleri, top tekniği ve futbol aklı ile farkını belli ediyordu. Ancak bir olumsuz özelliği vardı; çok fazla ofsayta düşüyordu. Buna rağmen kupayı 1 golle kapadı.

Benim Cavani'yi takip edişim de Dünya Kupası'nın hemen ertesine denk gelir. İtalya Ligi'nde Palermo'dan Napoli'ye transfer olurken yanılmıyorsam eşine az rastlanan bir bonservis bedeli ödendi kendisine. Serie A içi transfer çarkında bir futbolcuya 20M £ ödenmişliği pek nadirdir. Cavani'den beklentiler yükseltildi haliyle. Ancak çok kısa sürede yaptıkları ile beklentileri karşıladı demek yanlış olmaz. Napoli'nin ligin tepesini zorlayışında ve Avrupa Ligi'nde gruptan çıkmasında en önemli pay sahiplerinden biriydi. Serie A'da 18'i ilk onbirde olmak üzere 21 maçta forma giydi ve bu maçlarda toplam 14 gole imza attı. Avrupa Ligi'nde oynadığı 6 maçta 5 gol atarak, belki de "tartışmasız" bir şekilde bu başarıda en büyük pay sahibi oldu. Zira Steau Bükreş maçının 90. dakikasında attığı altın gol, onlara 3 puanı getiren ve aynı zamanda gruptan çıkaran goldü.

Ligde yine attığı son dakika gollerinin yanı sıra Juventus'a attığı 3 gol ile bu sezon gerçekten formda olduğunu kanıtladı. Dünya Kupası'nda parlayıp, kendini pazarladıktan sonra yatan futbolculardan olmadı.

Oldukça uzun boylu olmasına rağmen gayet atletik, çok çabuk aralara sızabilen ve top tekniği çok iyi olan; kafa toplarına hakim, takım arkadaşlarıyla uyumlu ve gayet zeki bir futbolcu izlenimi verdi bana izlediğim maçlar içerisinde. Takımı kötü gitse dahi maç kurtarabilecek kapasitesi var ve bu yönüyle oldukça tehlikeli. Bu çıkışında Napoli'nin birbirine uyumlu futbolcularının da oldukça payı var elbette; başta Marek Hamsik, Gargano ve Lavezzi olmak üzere...

Bu 23 yaşındaki yükselişteki yetenek, takip edilmesi gereken bir yetenek. Ve bu gidişle Napoli'de kalmayacak gibime geliyor. İleride bir Chelsea, bir Real Madrid neden olmasın?..

Geri Dönüş

2011-01-22T15:40:00.003+03:00

Kilit başlıklı yazıyı yazdığımda blogu sonlandırdığımı, artık yazmaya başka bir mecrada devam edeceğimi söylemiştim. Bunun da temel nedeni; o yeni yazmaya başladığım yere daha fazla ilgi gösterme isteğim idi. Hem oraya yazı yetiştirme, hem de Zarif Hareketler'i güncel bırakma telaşesi bir yerden sonra bezdirmişti. Biraz da üşengeçliğimden midir, kafamın karışıklığından mıdır nedir; yoğunluğumu yalnızca yeni açılan Forvet.Org'a yöneltmek istemiştim. Oradaki yazılarıma hala devam ediyorum. Ancak sanırım Zarif Hareketler'i de devam ettirme isteğim doğdu bir anda. Aradan geçen 1,5 ayda buraya da yazma isteğim geldi belki de. Bakalım neler olacak ileride... Sözün özü: Tekrar buradayız efendim. Hem burada hem de Forvet.org adresindeki yazılara devam edeceğim. Hadi hayırlısı.

Edit: An itibariyle oradaki yazılara da son verdim. Artık yalnızca buradayım.

Kilit!

2010-12-03T16:29:00.005+03:00

Dükkanı kapattık efendim. Bugüne değin bize blogu beğendiklerini söyleyen herkese, yorumlarıyla bize eşlik eden herkese, beğenene de beğenmeyene de teşekkürlerimizi sunarız. Güle güle.

Not: Bundan sonra yazılara forvet.org adlı yeni bir oluşumda devam edeceğim. LexCornelia kullanıcı adlı yazar, bendenizim. Oraya beklerim herkesi.